73
VITA AC CERTAMEN.
ΤΗ
καὶ στάσει παννύχῳ καὶ εὐχῇ προσανέχων ἐπιτετα- A cium induens. Quo ex tempore vir beatus, fugiter
μένη, τῆς ψυχῆς ἐντεῦθεν τὸ ὄρθιον ἀναστηλῶν, καὶ
τὸν νοῦν ἀποσπῶν τῆς ὕλης, καὶ τοῦ δεσμοῦ λύων
καὶ πρὸ τῆς διαλύσεως. Ο γὰρ καὶ πρὸ τοῦ ἀκριβε-
στέρου βίου ἀγῶσιν ἑαυτὸν συνεθίζων καὶ πόνοις,
καὶ τὴν κατὰ φιλοσοφίαν μετιών ἀγωγὴν, σχολή γ'
ἂν οὗτος μετὰ τὸ εἰς αὐτοὺς ὑπεισοῦναι ἄλλο τι ή
είλετο ή κατέπραξεν. Αμέλει καὶ πολλοὺς ἔχων τοὺς
συνασκουμένους, πάντας τε ὑπερέβαλε, καὶ δὴ καὶ
τὸ κατὰ πάντων πρεσβεῖον θαυμασίως ἀνῄρητο· οἱ με
καὶ τοσοῦτον τῆς τοῦδε ηττήθησαν ἀρετῆς, ὡς καὶ
κοινή διαπρεσβεύσασθαι πρὸς αὐτὸν, προστῆναι τού-
των εκλιπαρούντες, καὶ ἡγεμονίαν τὴν κατ' ἐκεί
νους ἀναδεδέχθαι· ἦσαν γὰρ πρὸ μικροῦ τὸν ἑαυτῶν
καθηγεμόνα ἀποβαλόμενοι. Αλλ' αὐτὸς τὴν ἀρχὴν
ὥσπερ τι βάρους ἐφόλκιον διωθούμενος, ἀνένδοτος ἦν
περὶ τὴν αἴτησιν καὶ ἰσχυρογνώμων· μήτε λόγοις
αὐτῶν εἴχων, μήθ' ἱκεσίαις ὑπενδιδούς. ὡς δὲ ἑώρα
μᾶλλον ἐπικειμένους, καί τι καὶ βίας προστιθέντας,
πείθεται μόλις, καὶ καταδέχεται τὴν ἐπιστασίαν·
οὐκ ἀρχὴν μᾶλλον ἢ λειτουργίαν νομίσας ὑπεύθυ-
voy.
sideriis præberet. Ubi tamen majori ardore insistentes
vix tandem acquiescit, ac præfecturam suscipit
stri functione obsequium.
corpus alterebat, nedum jejuniis ac reliqua jan
utens corporis amictatione, sed et noctes pervigili
statione, intentisque precibus ducens; ipsaque in
pedes standi lege animum in Deum recto tramite
dirigens erigensque, atque a terrenis avellens ; nec-
non vinculo, cum necdum dissolutio esset, absol-
vens. Qui enim, necdum etiam severioris disciplina
arrepto instituto, certaminibus assueverat, laboribus-
que ac ex philosophiae rationibus vitam instituerat;
is, eo arrepto, vix aliud quidquam in animum inducat,
aut agat. Denique cum et multos ejus palestra so-
cios exercentes haberet, cunctos superavit, ac supra
omnes primas mirabiliter tulit: tanta nimirum illius
præ reliquis sodalibus virtutis praestantia, ut et
B communi ad eum legatione, præesse illum ac pre-
fecturam inire ardentibus votis poposcerint, cum
paulo ante præfecto suo duceque orbati essent,
Hanc vero ille praefecturam, velut oneris sarcinam
ac appendicem depellens, inflexo ac obfirmato animo
ad vota fagitantium erat, ut nec eorum quidquam
sermonibus cederet, nec se facilem supplicum de-
vidit, vimque etiam aliquam cumulo adhibentes,
non magis imperium ratus, quam obnoxium mini-
Γ. Ενθεν τοι καὶ ἔμφροντις γίνεται μᾶλλον, καὶ
VI. Ejus praepositi sollicitudo. Hine majori pres-
τὸ πᾶν μεμεριμνημένος· οὐ τὸ καθ' ἑαυτὸν μόνον sus cura, undique sollicitus peneque animi anxius,
σκοπῶν, οὐδ᾽ ὅπως ἂν αὐτὸς ἄριστα διαδιῴη άλλη elicitur ; qui scilicet non id tantum spectaret, quod
ὅπως ἂν εἴη τοῖς ἀρχομένοις λυσιτελῶς τὸν βίον 100-
snarum rationum esset, neque ut vitam ipse
νειν, καὶ ἀγωγῆς ἐπειλῆφθαι τῆς κρείττονος. Εώρα optime institueret; sed ut etiam subditorum utilius
γὰρὶν ἑαυτῷ, ὅτι τοῖς καθ' ἑαυτοὺς τὴν ἀρετὴν μετα vitam dirigeret, et ad id demum, quod potioris
μούσιν, ἐξέσται πάντως κατὰ τὸ δοκοῦν, τὰ μείζω disciplinæ csset, capessendum proveheret. Secum
ἢ ἐλάττω τῶν πραττομένων αἱρεῖσθαι· οἷς καὶ συγ enim merito reputabat, iis quidem qui ipsi per se
γνοίη ἄν τις, μὴ τὰ μεγάλα πράττουσι. Τῷ δ' ἄγειν suarumque rationum solliciti privatim virtutem
ψυχὰς ἐγκεχειρισμένῳ, καὶ μικρὸν καθυφιέντι της colant, omnino liberum esse, ut pro eo ac vj] li-
κριβείας, κίνδυνος ἔσται οὐχ ὁ τυχών, αὐτῷ τε καὶ buerit, majora vel minora obeunde virtutis mu-
τοῖς ἀρχομένοις· ὃν οὐχ ὅπως ἄριστον εἶναι δεῖ μό- nera deligant : quibus et proclive venia sit, tametsi
του, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἔμπροσθεν ἐπιδιδόναι ἀεί· εἴπερ majora non faciant. Ei autem cui regimen animia-
μέλλοι τῷ καθ᾿ ἑαυτὸν ὑποδείγματι καὶ τοὺς ὑπὸ rum creditum est, vel si modicum ab eo quod exa-
χεῖρα προσάξειν ἐπὶ τὸ βέλτιον, ὡς πρὸς τὸ ἀρχέτυ- ctum ac perfectum est, mitiore disciplina descive-
τον τὸν ἐκείνου βίον ὁρῶντας, κἀντεῦθεν ἢ πρὸς rit, tum se ipse, tum subditos grandi periculo in
ἀρετὴν, ἢ τὸ ἐναντίον, πρὸς κακίαν εναγομένους. nectit : quem scilicet, nedum quovis modo solum
Ταῦτα ὁ θεῖος Μάξιμος ἐννοῶν, συνετήκετο τὴν ψυ- optimum esse necesse sit, sed ut etiam ad ante-
χήν· τὸ λείπον προσεδαπάνα τῶν σαρκῶν· ταῖς φρον riora semper magis provehat, si modo id illi con-
τίσι τῶν φοιτητών συνείχετο. Διὰ ταῦτα βελτίω τού- D stitutum est, ut exemplo suo subditos suos ad me-
τοῖς ὑποτιθείς, καὶ νῦν μὲν, ἡπιωτέρῳ τῷ λόγῳ, liorem componat frugen, atque ad majorem virtu-
νῦν ὅ, τραχυτέρω χρώμενος τούτῳ· καὶ ἄρτι μὲν, tem promoveat; qui videlicet illius vitam tanquam
ὁμιλῶς καὶ ἀδήκτως ἐπαφιέμενος τὴν διδασκαλίαν· exemplar ob oculos habeant, ejusque inspectione
ἄρτι δ' αὐστηρὰν καὶ ἀνήδυτον ταύτην προφέρων, ὡς aut instituantur ad virtutem, aut ad vitium prope
Έκαστον δώρα ή έξεως ἢ καὶ φύσεως ἔχοντα. Καὶ inducantur. llac beatus Maximus etiam atque
αὐτὸς μὲν οὕτω καὶ διέκειτο πρὸς τοὺς ἀρχομένους, etiam reputans, animo contabescebat; quidquid
καὶ τοιαύτῃ διαθέσει τὴν τούτων μετῄει ἐπιστασίαν. corpusculi virium reliquum erat, id omne impen-
debat; discipulorum coris distinebatur. Quamobrem ad virtutem eis documenta præbebat, ac modo qui-
dem mitiorem, modo autem asperiorem sermonem inferebat: modo placide nihilque mordacius per-
stringendo doctrinam adhibebat, modo austerius nulloque verborum lenocinio admonebat, ut cuique
es genio atque indole esse advertebat. Atque hic quidem Maximi erga subditos affectus erat, sicque
ex animo illorum præfecturam gerebat.
Ζ'. Ἐπεὶ δ' ἑώρα, ὡς ἀνωτέρω ἔφαμεν, τὴν τῶν
Μονοθελητών τηνικαῦτα αἵρεσιν εἰς τέλειον μᾶλλον
PATROL. GR. XC.
VII. Alia ex Maximi litteris secessus causa in Afre
cam. Persarum timor. -- Quod autem, uti superius
3
Digitized by
Google
Распознавание текста.
ABK/FR