91
S. MAXIMI CONFESSORIS
92
est, nec se veritas sic habet, nec mei accusatores & λογισθείην (οὐ γὰρ ἄλλο τι ἔχω ἐμαυτῷ ἐπαράτασθαι),
Β
εἰ τὸν συμπλασθέντα ὄνειρον, ἢ εἶδον ἐγὼ ἢ ἀνετυ-
πωσάμην, ἢ ἄλλοις ἐξηγησάμην, ὡς ἐρμαίῳ δῆθεν τῷ
πράγματι ἐφηδόμενος. ο
ob oculos suos statuerunt eum qui corda seru-
tatur. Ne enim videam Domini Herique mei con-
spectum, nec Christianus habear (quod enim mihi
imprecer gravius aliud non [xvij], occurrit) si confictum somniam aut vidi ego, aut mente infor-
mari, vel cuiquam hominum narravi; eo scilicet tanquam insperato lucro delectatus. »
XXI. Tertium deinde ei crimen inferunt, ubi
secundi dicam confutatam viderunt: quod nec
orationi inserendum putavi, tum quod omnem ip-
sua sponte sibi adinat fdem, tum quod puerile
sit ac ridiculum. Quod itaque ne a quarta crimi-
natione ac impostura præclari judices abstinendum
sibi putaverunt, Gregorium quemdam inducunt,
qui affirmaret dixisse Romæ sancti discipulum:
• Nefas esse nec e ratione aut conveniens, ut im-
perator sacerdos appelletur, tanquam mimirum
hæc a magistro doctus esset. Verum ne in hoc
quoque saucto viro defuit defensio : qui in fa -
ciem Gregorio obstiterit, certoque probaverit, alia
esse que tunc dicta sunt, alia quæ nunc objician-
tur. Illo enim, inquit, Romam veniente, de
Unione (4) sermo erat, hocque agebatur nego-
tium, ut et nos typum reciperemus, quo dogma
illud per multorum ora vulgatum sanciebatur
ac promulgabatur. Ad hæc nimirum tum nobis et
mista colloquia et habiti conventus, ea disce-
plantibus quæ conducibilia essent et quæ utilia ar-
bitraremur. Quamobrem nec mea esse novi quae
nunc proferuntur, nec ejus qui in crimen vou
catur, meus discipulus ; quocum nihil unquam
ejusmodi (Deo teste) contuli. Caeterum unum hoc
dixisse, mihi ipse conscius sum meminique, non
discipulo, sed utique ipsi Gregorio; quod ne ipse
quidem impræsentiarum sit inficiaturus, nisi et
ipse seipsum neget; sacerdotum magis esse quam
regum et imperatorum dogmata definire, ac de illis
quaestionem movere; quoniam his quoque con-
cessum est et ungere, et manuum impositionem
facere, seu ordinare, et panem oferre, et altari
assistere, et quæcunque alia diviniora sunt ac sacratiora, divinique Christo auctore ritus atque mu-
neris, peragere. Hae tunc temporis locutus sum, et nunc etiam loquor. Horum me nomine, quis-
quis velit vel absolvat vel damnet. Neque enim homo, quantumvis omnium gravissima patiatur, in-
juste lædi ab hominibus potest.
C
&
ΧΧΙΙ. De Anastasio Marimi discipulo. — Exinde D
aqua illis haerente, ac cum, non haberent quid fa-
cerent, qui in mendacio spem ponerent; justum
quidem ex auditorio educunt; ejus vero discipulum
Anastasium inducunt. [xviij] Hunc verbis minisque
ac terroribus aggrediuntur, et ut magistro aliquid
obloquatur, cogunt. Nempe hoc adigunt ut dicat
molestia quidpiam Pyrrho fecisse, ac injuria virum
violasse, tum, cum in colloquium cum eo venisset :
nec scio quid hac sciscitatione falsiloqui homines
struerent ac molirentur. Cum vero is, secus om-
nino ac exspectabant, respondisset, ac nedum
nihil quidquam gravius illo usum esse, sed omni
Psal. vi, 10. Isa. xxvm, 15.
ΚΑ'. Εἶτα καὶ τρίτην αὐτῷ ἐπάγουσι κατηγορίαν,
ὡς τὴν δευτέραν εἶδον ἐληλεγμένην· ἣν οὐδ᾽ ἐνθεῖ
καὶ τῷ λόγῳ δέον ᾠήθην, τῷ πρὸς τῷ ἀπιθάνῳ καὶ
παιδιώδη εἶναι καὶ καταγέλαστον. Ἐπεὶ δ᾽ οὐδὲ τε
τάρτων λόγων καὶ ψευδολογιῶν οἱ καλοὶ ἀπέσχοντο
δικασταί, εἰσάγουσι τινα Γρηγόριον, εἰρηκέναι λέ-
γοντα ἐν Ῥώμῃ τὸν τοῦ ἁγίου μαθητήν, μὴ ὅσιον
εἶναι μηδ' εύλογον, ἱερέα τὸν βασιλέα καλεῖσθαι·
Στε παρὰ τοῦ διδασκάλου τοῦτο μεμαθηκότα. 'Αλλ' δ
ἱερὸς ἀνὴρ, οὐδὲ πρὸς ταῦτα ἀπολογίας Απόρησεν,
αὐτῷ κατὰ πρόσωπον Γρηγορίῳ ἀντικαταστάς, καὶ
δείξας, ἄλλα μὲν εἶναι τὰ τότε ὁμιληθέντα, ἄλλα δὲ
τὰ νῦν προβαλλόμενα. « Καὶ ὅτι, φησίν, ἐκείνῳ τὴν
Ῥώμην καταλαβόντι, περὶ ἑνώσεως ἦν ὁ λόγος, καὶ
τοῦ τὸ δεδέχθαι τὸν τύπον ἡμᾶς, δι' οὗ τὸ θρυλλού
μενον δόγμα ἐτυποῦτο καὶ ἐπιγράφετο. Πρὸς ἃ δη-
λαδὴ καὶ ἡμῖν οἱ τε λόγοι ἦσαν καὶ ἀπαντῇ, τὰ συν
οἴσοντα ἑαυτοῖς διεξιοῦσι, καὶ ὁ λυσιτελῆ ἐνομίζο
μεν. Διὰ τοῦτο γοῦν οὔτε ἐμὰ οἶδα τὰ νῦν προφερό
μενα, οὔτε τοῦ ἐνδιαβαλλομένου μαθητοῦ· ᾧτινι ούτ
δέν ποτε τοιοῦτον ἐπὶ Θεῷ μάρτυρι ἐκοινολογησά-
μην. Πλὴν τοῦτο μόνον σύνοιδα εἰρηκὼς (οὐ τῷ μα
θητῇ, ἀλλ' αὐτῷ δήπου τῷ Γρηγορίῳ· ὅπερ οὐδ' αυτ
τὸς παντελῶς ἀρνηθείη, εἰ μὴ καὶ ἑαυτὸν τελείως
αρνήσοιτο), ὅτι τὸ ὀρίζεσθαι περὶ δογμάτων καὶ ζη-
τεῖν, ἱερέων μᾶλλον ἢ βασιλέων ἐστί. Ἐπεὶ καὶ
τούτοις ἀνεῖται χρίειν, καὶ χειροθετεῖν, καὶ τὸν ἄρ
τον προσφέρειν, καὶ θυσιαστηρίῳ παρίστασθαι, καὶ
όσα άλλα θειότερα πράττειν καὶ μυστικώτερα. Ταῦ
τα καὶ τότε ἐφθεγξάμην, καὶ νῦν φθέγγομαι. Ἐπὶ
τούτοις ὁ βουλόμενος ἢ ἀφιέτω, ἢ κατακρινέτω· οὐ
γὰρ ἂν ἀδικηθείη ἄνθρωπος παρὰ ἀνθρώπων, κἂν εἰ
τὰ πάντων δεινότερα πείποιτο. ο
ΚΒ. Εἶτα μὴ ἔχοντές τι δρᾶσαι, οἱ τῷ ψεύδει τὴν
ἐλπίδα τιθέμενοι, ἐξάγουσι μὲν τοῦ κριτηρίου τὸν
δίκαιον, τὸν δὲ τούτου μαθητὴν εἰσάγουσιν ᾿Αναστά
στον· ἐν λόγοις καὶ ἀπειλαῖς ἐξεδειμάτουν, τοῦ δια
δασκάλου κατειπεῖν ἀναγκάζοντες· καὶ ὡς εἴη τὸν
Πύρρον λελυπηκώς, ὅτ' εἰς λόγους αὐτῷ συνεγένετο,
εἰπεῖν ἐκβιάζοντες· οὐκ οἶδα ἀνθ' ὅτου τὸ τοιοῦτον οἱ
ψευδολόγοι συσκευαζόμενοι. Ως δὲ τἀναντία ἢ αὐτοὶ
προσεδόκων εἰρήκει καὶ ᾿Αναστάσιος, καὶ ὅτι οὐδὲν
ούμενουν οὐ μόνον τοῦτον λυπήσοι, ἀλλὰ καὶ τιμῇ
τιμήσοι τῇ πάσῃ, καὶ οἷα εὔνουν δοκοῦντα φιλοφρο
νέστατα δεξιώσοιτο, πυγμαῖς αὐτὸν καὶ κονδύλοις
κατά κεφαλῆς καὶ παρειῶν αἰκίσαντες, καὶ ταύτην
(α) Unione Ecclesiarum sub forma typi, non voluntatum, ut male Morinus, et ex illo Baronius.
Digitized by
Google
Распознавание текста
ABK/FR