99
S. MAXIMI CONFESSORIS
100
aliis ejus generis illi disputatis, velut jam animi au- Α νῦν ὁ παρ' ἡμῶν προτεινόμενος τύπος, οἰκονομικῶς
γεγένητο, ἀλλ᾽ οὐ δογματικῶς. » Τοῦ δὲ ὁσίου,
. Ούτ' εύλογον, οὔτε δίκαιον ταῖς τοιαύταις καινοτο
μίαις συμφέρεσθαι, ἐπειπόντος, καὶ ὡς ψευδοδιδα-
σκάλων τὸ τοιοῦτον καὶ ἀπατεώνων, οἷς οὐδὲ πεί
θεσθαι χρή, ἀλλ' ἐκκλίνειν, ὡς ἐγχωροῦν, καὶ ἀπο
διίστασθαι, ἵνα μὴ καὶ δόξωμεν κακόν τι τῆς τούτων,
συνουσίας παραπολαύειν·, ἐννεοὶ ὥσπερ ἐπὶ τοῖς
λαληθεῖσιν οὗτοι γενόμενοι, σιγῶντες ἦσαν ἀφ' ἑκα
νοῦ, καὶ τὰς κεφαλὰς κάτω κύπτοντες.
ceps Theodosius, atque illi larente [xxij] aqua : At,
inquit, quod certa indulgentia ac dispensatione ge-
stum est, non ut dogma proprium accipiendum est;
quemadmodum e' quem modo protendimus typum,
dispensationis ratione certaque indulgentia, at non
dogmatis sanciendi causa, editum fuerat. Cumque
vir sanctus subjecisset, nec rationi consonum
esse, nec vero quum ejus generis novitatibus
animum accommodare; remque esse ac facinus
falsorum magistrorum atque impostorum, quibus nullo modo deceat morem gerere, ac quos totis vi-
ribus cavere necesse sit et aversari, ne quid mali ac labis ex eorum nobis consuetudine videamar
asciscere, » stupore quodam correpti judices, ex iis quæ audierant, ac attoniti, promo in terram c
. pite ac cernui, diu silentium tenuerant.
C
καὶ πεύσεις ἑτέρας κατὰ σχολὴν συναγηοχώς, ὃς καὶ
ὡσεί τινας ἀκροπόλεις ἀκαθαιρέτους ἑαυτῷ ἔετο δια
μένειν· ταύτας οὖν τὰς ῥήσεις προτεθεικώς, καὶ
παραδοχὴν φωνῶν τινων ἁπλῶν· καὶ παραδέχεσθαι
τὸν Μάξιμον ταύτας ισχυρισάμενος· πρὸς δὲ, καὶ
ζητήσεις ἄλλας περί τε ὑποστατικῆς ἐνεργείας, καὶ
φυσικής τινος καὶ σχετικῆς θελήσεως κεκινηκώς, ὧν
καὶ ὁ λόγος μακροτέρας δεῖται, καὶ οὐ κατὰ τὸν
παρόντα λόγον, τῆς διηγήσεως· ἐπεὶ οὖν ἐκεῖνος
μὲν ταῦτα, ὁ δ' ὅσιος, πᾶσαν τὴν ἐν λόγοις αὐτοῦ
καὶ λογισμοῖς προβολὴν μάλα ῥᾳδίως ἔτυχεν ἀνατε
τραφώς· τέλος ἀποκαμὼν οὗτος, καὶ μὴ ἔχων τέως
ἀντιφθέγξασθαί τι πρὸς τὰ παρόντα, τρόπον ἕτερον
πειρᾶται τὸν ἅγιον ἐφελκύσαι· φιλικώτερον τούτῳ
δήπου προσομιλῶν, καὶ ὡς βούλοιτο ἂν καὶ αὐτὸς, τὰ
ἐν μέσῳ ἐξαιρεθῆναι σκῶλά τε καὶ προσκόμματα,
καὶ τὴν προτέραν εἰρήνην τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀποδοθῆναι.
"Οπερ οὐκ ἂν, φησί, γένοιτο ἄλλως, εἰ μὴ καὶ πρὸς
τοὺς ἐν Ῥώμῃ ἀφικοίμεθα ἤδη, καὶ ἐπὶ συμβάσεις
καὶ διαλλαγὰς τούτους ἐκκαλεσοίμεθα· τὸ ἐν δηλαδὴ
σὺν ἐκείνοις καὶ πνεύσαντες, καὶ φρονήσαντες. Εφ'
ᾧ καὶ μᾶλλον ὁ ἅγιος εύθυμος γεγονώς, πῶς ἂν
εἴποις αὐτὸν πρὸς τὰ εἰρημένα διατεθήσεσθαι· ποίαις
δ' εὐφημίαις τὸν εἰρηκότα οὐ διαμείψασθαι. "Ος γε
καὶ οὕτω πονήρως ἔχων τοῦ σώματος, τῷ ἀσκήσει
ἅμα καὶ γήρᾳ ἐκτετρυχῶσθαι, πρόθυμος ἦν ὅμως
καὶ τῇ Ῥώμῃ αὖθις ἐπιφοιτῆσαι, καὶ συνάμα αὐτοῖς
τὰ λυσιτελῆ καταπρᾶξαι · . Μόνον ἔργον γένοιτο,
φησί, τοῦτο, ἀλλὰ μὴ λόγος στη λελεγμένος της
XXX. Iterum vero Theodosius resumptis animis, Β Δ'. ᾿Αλλὰ πάλιν ὁ Θεοδόσιος ἐφ' ἑαυτοῦ γεγονώς,
aliisque odio et lente coacervatis interrogationibus,
quas etiam velut turres quasdam firmaque propu-
gnacula sibi fore existimabat et inconvulsa : his
itaque auctoritatibus propositis, et ubi vocum qua-
rumdam simplicium, nulloque mentis scrutinio ac
accuratione digestarum acceptionem composuisset,
easque Maximo acceptandas assereret : praeterea
quoque alias quaestiones de personali operatione,
deque naturali quadam et relativa voluntate movis-
set: de quibus etiam prolixior, quam pro prasen-
tis orationis angustiis instituenda foret oratio ; ubi,
inquam, illa Theodosius struxisset, sanctus vero
oninem ejus sermonum rationumque vim ac struem
facile admodum evertisset : tandem ille fatiscens,
nec habens quod dictis opponeret aut saltem muti. Ο
ret, alio modo sanctum conatur pertrahere; pro-
niore scilicet ad amicitiam oblato colloquio ; velle
nimirum ipsum pariter, etiamque atque etiam op-
Lare, ut e medio tollantur scandala ac offendicula,
pristinaque Ecclesiis pax instauretur: quod qui-
dem, inquit, nulla alia ratione fat, quam si jam
ad eos qui sunt Romae, accesserinus, atque ad pa-
cis foeders incundamque concordiam eos provocave-
rimus; eodem nimirum ac illi instincti spiritu,
idemque sentientes. Ad quæ verba æquiori animo
effalus vir sanctus; quis dicat quanto is gaudio com-
plendus erat? Quibus laudibus muneraturus, qui
hæc locutus erat? Ac quanquam sic male affecto
[xxiii] corpore erat, eo scilicet tum monastica exer
citatione laboribus exhausto, tum senio confecto, Η νάλλως.
prompto tamen animo erat, ut Romam iterum proficisceretur, pariterque cum illis quod e re esset
fidei negotio plene ageret Modo, aiebat, quod ita constitutum res ac opus flat, non sermo temere
fusus in ventos aurasque eat. >
ΧΧΧΙ. Theodosius episcopus (uere an simulate)
Marimo assensus. - Porro Theodosio quæ dicta
essent etiam juramento Armante, et in eorum fidem
intemeralis Evangeliis manus admovente (quan-
quam homo, demens datæ fidei immemor, corum
mihil servavit, ut qui imperatorum voluntate nutu-
que traberetur), magis ac magis vir religiosissimus
alacri animo ac promptus erat, se ipse totum ad iter
Intendens, eaque spectans atque animo destinans,
quæ utrisque (his pariter qui per Orientem et qui
Romae erant) utilia forent. Inde igitur discessurus
ΛΑ'. Τοῦ δὲ Θεοδοσίου καὶ ὅρκῳ τὰ εἰρημένα επι
βεβαιώσαντος, καὶ χερσὶ τῶν ἀχράντων Εὐαγγελίων
προσψαύσαντος, εἰ καὶ οὐδὲν ὁ ἀσύνετος τούτων δι
εφυλάξατο, οἷα τοῖς τῶν κρατούντων θελήμασι συνελ-.
κόμενος· ἔτι μᾶλλον ὁ ὅσιος εὔθυμος ἦν, ὅλον ξαν
τὸν πρὸς τὴν ἀποδημίαν συντείνων, καὶ τὰ συνοίσοντα
αὐτοῖς τε καὶ τοῖς κατὰ 'Ρώμην σκοπῶν. Εἶθ' ὡς ἐκεῖν
δεν ἔμελλεν ἀπαίρειν ὁ Θεοδόσιος, ἵνα καὶ τοῖς κατὰ
τὴν βασιλίδα περὶ τούτων κοινωνήσοιτο, ἀσπασμῷ
αὖθις τὸν ὅσιον δεξιωσάμενος· καί τι καὶ στιχάριον
αὐτῷ καὶ φαιὸν ἀναδεδωκώς τριβώνιον, οὕτως την
Digitized by
Google
Распознавание текста
ABK/FR