23
VITA S. NILI JUNIORIS.
90
30
ac deprecatus Deum, ut se ab eo præservaret
crimine, quemcunque monachum condem -
nandi, lætus in sanctum illud ingressus est mo-
nasteriuin.
καὶ εἰπεῖν· Σὺ τίς εἶ ὁ ἀνακρίνων καὶ μεμφόμενος A sit. Εt sanctus crucis signo identidem se municns,
τοὺς δουλεύοντας τῷ Θεῷ; ἄξιος γὰρ ὁ ἐργάτης τῆς
τροφῆς αὐτοῦ· ἐκεῖνος βύσας τὰ ὦτα, ἀνεχώρησεν
ἀπ' αὐτοῦ. 'Ο δὲ ὅσιος κατασφραγισάμενος ἑαυτὸν τῷ
σημείῳ τοῦ σταυροῦ, καὶ δυσωπήσας τὸν Θεὸν ἐκτε
νῶς σκεπάσαι αὐτὸν ἀπὸ τοῦ κατακρίνει τὸν οιονδήποτε μοναχόν, εἰσῆλθεν ευθύμως εἰς τὴν ἁγίαν
ἐκείνην μονήν.
CAPUT II.
In cœnobium admissus vixque habitum nactus destinatur alteri monasterio prælatus, sed sollicite illam
carterasque dignitates refugit, abstinentiæ et humilitati studens. Prophetice spiritu claret. Ad cellam
sollariam se recipit.
C
τ'. Καὶ προσκυνήσας τόν τε ἡγούμενον, καὶ πάντας
τοὺς ἀδελφοὺς, καὶ παρακαλέσας ἵνα εύχωνται ὑπὲρ
αὐτοῦ πρὸς Κύριον, προσεδέχθη παρ' αὐτῶν ὡς υἱὸς
καὶ ἀδελφὸς ἀγαπητός· ἰδόντες δὲ αὐτὸν κεκοπια-
κότα λίαν ἐκ τῆς ὁδοῦ, φιλοφρόνως ἐδεξιώσαντο Β
αὐτὸν ἔν τε ἰχθύσι καὶ οἴνῳ καὶ τῇ λοιπῇ παρακλήσει
τῶν ἀδελφῶν, καθὼς αὐτοῖς εἴθιστο· αὐτὸς δὲ τὰ
πολλὰ παριδών ὡς ἀνοίκεια ὄντα τοῖς εἰσαγωγικοίς,
καὶ μάλιστα τοῖς σφριγῶσι τῇ τῆς νεότητος ἀκμῇ,
καὶ βουλομένοις τὸν τοῦ Χριστοῦ ζυγὸν ὑπελθεῖν,
ἄρτῳ μόνῳ καὶ ὕδατι τὴν χρείαν ἀπεπλήρου τοῦ
σώματος, ἀνάξιον ἑαυτὴν κρατῶν διὰ τὴν ἀγάπην
τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς αὐτῶν μεταλήψεως. Εἶτα μετὰ
ταῦτα ἀνατίθησι τῷ ἡγουμένῳ πάντα τὰ κατ' αὐτὸν,
καὶ τὸν λογισμὸν τῆς ἀφίξεως αὐτοῦ, παρακαλῶν τῷ
τοιούτῳ σκοπῷ ἐνδύσαι αὐτὸν τὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν,
ὥστε μὴ πλέον τῶν τεσσαράκοντα ἡμερῶν ποιῆσαι
ἐν αὐτῇ τῇ μονῇ, ἀλλὰ τῇ αὐτοῦ βουλῇ καὶ εὐχῇ
υποστρέψαι αὐτὸν πρὸς τοὺς ἁγίους Πατέρας, οἷς
ᾤκειώθη ἐν τῇ ἀρχῇ, καὶ ἀπήλειψαν αὐτὸν νουθεσίαις
καὶ διδασκαλίαις πνευματικαῖς. Πρὸς τούτοις ὁ μὲν
16 35 Αβούλετο ἅμα τοῦ καθιερώσαι αὐτὸν, καὶ
ηγούμενον καταστῆσαι ἐν ἑτέρῳ μοναστηρίῳ αὐτοῦ.
Αὐτὸς δὲ ἀκούσας τοῦ τοιούτου λόγου, τοσοῦτον
ἐφάνη αὐτῷ φορτικόν καὶ ἀπρεπές, ὅτι καὶ δεξιάς
δέδωκε τῷ Θεῷ τοῦ ἀπ' ἐκείνης τῆς ὥρας, εἰ πατρι-
Αρχην βουληθείη τις καταστῆσαι αὐτὸν, μηδόλως
ποτὲ καταδέξασθαι οἵαν δήποτε ἀρχὴν· ἀλλ' ἀρκετὸν
τυγχάνειν αὐτῷ, τὸ ἐν τῇ τάξει τῶν μοναχῶν εὐα-
ρεστῆσαι Θεῷ, καὶ μὴ ὑπερφρονεῖν, παρ' δ δεῖ
φρονεῖν, ἀπολλύντα τὸ σωφρονεῖν. Οὐ μόνον δὲ
τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἑτέροις τισὶν ὅροις παρέσφιγξεν
ἑαυτόν, ὑφ' ὧν ὡς περιεκτικωτέροις καὶ κεφαλαίων
δεστέροις τῶν ἀρετῶν συγκροτούμενος, τὰ λοιπὰ D
πάντα ἐπαινετὰ καὶ καλὰ τούτης συνέψονται ὡς ἐν
ἀλύσεσιν ἐχόμενα. Εστι δὲ ταῦτα· τὸ φυλάξαι τὸ
τῶμα αὐτοῦ ἐν ἁγνείᾳ καὶ καθαρότητι, ὡς προσφο
ρὰν καὶ δῶρον προσενεχθέν τῷ Χριστῷ· καὶ τὸ
ἀπέχεσθαι φιλαργυρίας, της ρίζης πάντων τῶν και
κῶν μέχρι καὶ ἑνὸς ὀβολοῦ· καὶ τὸ μὴ ἐκβάλλειν
μοναχὸν ἢ ἡγούμενον ἀπὸ τῆς ἰδίας μονῆς ἕνεκεν
τῆς παροικίας αὐτοῦ.
θ'. Τούτων ἕνεκα τῶν κανονισθέντων καὶ ὀρισθέν
των αὐτῷ ὑφ' ἑαυτοῦ ἐν τῇ αὐτοῦ ἀμφιάσει του
ἀγγελικοῦ σχήματος, πολλοὺς καὶ μεγίστους ὑπέ
μεινε πειρασμούς· πρὸς γὰρ τὸ ἀντιτεῖνον μᾶλλον ἢ
' Rom. xi, 13. * Psal. exit, 4.
8. Cumque venerabundus consalutasset hegume-
num et cunctos fratres, rogassetque, ut sibi Domi-
num propitium redderent, receptus est ab iis
ut filius et frater charissimus : et cum vidissent
eum valde fessum de via, perhumaniter accepe-
runt, appositis piscibus et vino et cæteris, quibus
se reficere monachi solent. At is, posthabitis
plaribus, quod minus convenirent statum ineunti-
bus religiosum, et præsertim in ipso juventutis
flore ferventibus et Cbristi jugum subire volenti-
bus, pane tantum et aqua corporis indigentiam
explebat, indignum se putans oh Christi amorem
vel illis vesci. Deinde begumenum de rebus suis
certiorem facit, enarratque omnia, et consilium
exponit suum, cur illuc venisset, rogans sibi mo-
nasticum habitum dari ea lege, ut ne plus qua-
draginta dies in illo monasterio moraretur,
sed
cum bona ejus venia et benedictione liceat sibi
reverti ad sanctos Palres, quibus initio addictus
esset, et a quibus fuisset inunctus admonitionibus
et institutionibus spiritalibus. At vero abbas simul
alque
volebat
consecrasset illum, hegumentin
præficere alteri suo monasterio. Quod ut ille
audivit, adeo visum sibi est grave et indignum,
ut Deo quoque ex illa hora spoponderit se nullam
prorsus suscipere præfecturam, etiamsi ad patriar-
chatum vocaretur, sed sibi satis esse, si in mona-
chorum ordine Deo placeret et non sapere plus-
quam oportet sapere, posthabita sobrietate. Quin
et alios quoque pra fixit sibi terminos, quos tan-
quam plura comprehendentes et principaliores
virtutes, cætera omnia laudis et honestatis plena
sibi iis obstricto, tanquam annuli catenarum cone
nexa, subsequerentur. Ea vero sunt, ut corpus
sibi castum purumque servaret jam Christo tan-
gnam hostiam et munus oblatum, avaritiam fuge-
ret, radicem malorum omnium, usque ad unuia
obolum: ut nullum monachum, aut hegumentum de
suo exturbaret monasterio ad parandum sibi man-
sionem.
9. Propter haec sibi constituta et fixa, dum ange-
licum sumeret habitum, multas et maximas passus
est vexationes. Ubi enim major repugnantia, ibi
semper pugna, juxta Hlud ' : cin via hac, qua
Digitized by Google