101
VITA S. NILI JUNIORIS.
102
καὶ εὐχαριστίας, πίστεώς τε καὶ ἐλπίδες βεβαίας A qui per prophetam dixit : Nolo mortem peccato-
ἀπελθὼν πρὸς τὸν εἰρηκότα διὰ τοῦ προφήτου • « Ο ris, quam ut convertatur et vitam vivat æter-
θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὡς τὸ ἐπιστρέψαι
καὶ ζῆσαι αὐτὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον.
•
B
να'. Μετὰ δὲ τὸ κατατεθῆναι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν
τῷ μοναστηρίῳ τῆς ᾿Αγίας Αναστασίας τῆς παρθέ
νου, προσέρχεται τῷ θεσπεσίῳ Πατρὶ ἡ ῥηθείς μη-
τροπολίτης ὑποδεικνύων αὐτῷ τὴν τοῦ βασιλικού
διαθήκην· ἐν ᾗ τοῦ τε πάσῃ κινητῇ καὶ ἀκινήτῳ
αὐτοῦ ὑποστάσει ἐπίτροπον καὶ δεσπότην τὸν ὅσιον
διεγράψατο. Ηνπερ θεασάμενος ὁ μακάριος, καὶ τὴν
δ
ἐν ἐκείνοις τοῖς πράγμασιν ἀσχολίαν παγίδα εἶναι
καὶ χλεύην τοῦ διαβόλου κατανοήσας, πάντα ἐπιτρέ-
ψας τῷ αὐτῷ μητροπολίτῃ δικαίως οἰκονομῆσαι, ὡς
τῷ τὰ πάντα ἐφορῶντι Θεῷ ἀποδώσοντι τὴν περὶ
τούτων ἀπολογίαν, αὐτὸς τὸ οἰκεῖον κατέλαβε μεν-
αστήριον, ἑαυτῷ προσέχων, καὶ τῷ Θεῷ προσ2-
έχων, και πειθόμενος τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις αὐτῷ
παραινοῦσί τε καὶ λέγουσιν· « Μεταναστεύου ἐπὶ τὰ
ὄρη ὡς στρουθίον, ο ὅτι ἰδοὺ οἱ ἐξ ἡμῶν ἁμαρτωλοί
ἐνέτειναν τόξον, τὴν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων
ἐπιμέλειαν καὶ φροντίδα, καὶ ἡτοίμασαν βέλη εἰς
φαρέτραν, τὰ τῇ διανοίᾳ αὐτῶν ἐναποτιθέμενα που
νηρὰ βουλεύματα καὶ διανοήμανα, ἀφ᾽ ὧν κατατο-
ξεῦσαι ἐν σκοτομήνῃ βουλεύονται οἱ ἀλάστορες τους
εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ. Τοῦ τοίνυν θαυμασίου Πατρὸς τῇ
προσευχῇ καὶ τῇ διανοίᾳ τοῦ λόγου μετὰ τῶν ἀδελ
φῶν φιλοθέως προσκαρτερούντος, ἔρχεται τις πρὸς
αὐτὸν στρατηλάτης, Πολύευκτος τοὔνομα, ἀπὸ τῆς
παροικίας Μεσουδιάνου τῆς Καλαβρίας, φέρων μεθ'
ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν αὐτοῦ κατεχόμενον ὑπὸ σφοδρωτά- C
του δαίμονος Προ-πε των οὖν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ
μακαρίου Πατρός παρεκάλει αὐτὸν σπλαγχνισθῆναι
ἐπ' αὐτῷ, καὶ ἐλεῆσαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ, ἀπαλλάξαι τε
αὐτὸν τοῦ δεινοῦ πνεύματος.
νη'. Ο δὲ ὄντως υἱὸς τῆς χριστομιμήτου τα πει
νοφροσύνης ἀπεκρίνατο πρὸς αὐτόν · Πίστευσον,
ἄνθρωπε, ὅτι οὐδέποτε παρεκάλεσα τὸν Θεὸν τοῦ
δωρήσασθαι τῇ ταπεινώσει μου χάριν ιαμάτων,
Η πονηρῶν πνευμάτων ἀποσοβήν. Εἴτε τῶν πολύ
λῶν μου ἁμαρτημάτων δυναίμην συγγνώμην αἰτή
σασθαι τὸν Θεὸν, καὶ ἀπαλλαγὴν τῶν ἀεὶ παρεν
οχλούντων με πονηρῶν λογισμών. Δεῦρο τοίνυν αὐτὸς
παρακάλεσον τὸν Θεὸν μᾶλλον ὑπὲρ ἐμοῦ, ἀδελφέ,
εἴπως ἂν ῥυθείην τῶν περικυκλούντων με δαιμονίων
πολλων. Ο γὰρ σὸς υἱὸς ἐν δαιμόνιον ἔχει, καὶ
αὐτὸ ἀκουσίως, ἴσως δὲ καὶ πρὸς σωτηρίαν τῆς ἰδίας
ψυχῆς, είτε πρὸς παρωχηκότων ἁμαρτημάτων ἐκε
λύτρωσιν, εἴτε καὶ πρὸς μελλόντων ἀνακοπήν. Ἐγὼ
δὲ τῇ ἐμῇ ῥαθυμίᾳ καὶ ἀμελείᾳ καθ' ἑκάστην δου
λοῦμαι χιλιάσι τε καὶ μυριάσι δαιμόνων πρὸς ἀπως
λειαν τῆς ψυχῆς μου. Ταῦτα εἰπὼν, καὶ ὑπαναχω
ρήσας μικρόν, ἀπέκρυψεν ἑαυτὸν ἡμέρας τινάς,
“Ezech. xxxu, 11. " Psal. x, 2.
"
57. Postquam corpus ejus depositum fuit in
monasterio sanctæ virginis Anastasia, accessit ad
venerandum Patrem metropolita, quem diximus,
proregis testamentum ostendens, in quo omnium
ille bonorum suorum mobilium immobiliumque
curatorem et dominum scripserat sanctum virum.
Quod ipse videns et negotiorum hujusmodi occu-
pationem, diaboli laqueum et ludibrium esse
intelligens, eidem metropolita tractanda omnia
juste permisit, tanquam rationem reddituro de
illis inspicienti omnia Deo: ipse vero in suum
se contulit monasterium, sibi attendens Deoque
vacans et sanctis angelis audiens hortantibus ac
dicentibus: Transmigra in montes sicut pas-
ser ; quoniam ecce, qui de nobis sunt peccato-
res, intenderunt arcum, rerum scilicet humanarum
procurationem et sollicitudinem, et paraverunt
sagittas in pharetra, prava videlicet consilia et
cogitationes, quas in mentem immittunt, quibusque
in obscuro rectos corde sagittare nefarii student.
Cum itaque admirandus vir totus esset cum fra-
tribus in oratione sermonisque pio ministerio,
dux quidam exercitus venit ad eum, Polyeuctus
nomine, e regione Mesubiani (47) Calabria, securi
ducens filium suum nequissimo drmone op-
pressum. Procidens igitur ad pedes beati Pa-
tris rogabat, ut misericordia lecteretur, sun-
que Alio open ferret, depulso maligno spi-
ritu.
38. Ille germanus plane humilitatis Christum
imitantis filius respondit: Nunquam, mihi crede,
rogavi Dominum, ut meæ tenuitati donaret cura-
tionum gratiam, aut spirituum malignorum depul-
sionem. Utinam impetrare a Deo possem multorum
meorum veniam peccatorum et liberari a pravia
"ogitationibus, quæ mihi assiduo molesiæ sunt
Ipse tu magis pro me ad Deum preces effundito,
frater, si forte liberari queam a multis circumob¬
sidentibus me dæmonibus. Nam tuus filius unqili
habet dæmonium, idque non sua sponte, fortasse
vero ad salutein animæ, sive ob præteritorum ex-
piationem criminum, sive ob futura, ad cautelam.
Ego vero in segnitie et socordia mea quotidie
subjicior innumeris dæmonum copiis in perditio-
nem animæ meæ. His dictis, paulum se subduxit
et per dies aliquot latuit, veritus ne, si liberaretur
oppressus a dæmone, fama per totam emanaret
Joannis Clei notæ.
(67) Sirletus habet Mesiviani. In mappis geogra-
picis invenio pagum Misiono in Calabria ulteriori
quinto milliari versus orientem Mileto distans
tein.
Digitized by
Google