115
ANONYMI
1:6
•
polest meus esse discipulus " • Ad hæc non Α • Εμόν ἐστι τὸ χρυσίον καὶ τὸ ἀργύριον » και
acquiescente cubiculario, sed fieri, quod ipse « Οστις οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσι τοῖς ἑαυτοῦ, οὐ
volebat adnitente, reliquit eum beatus Pater et δύναται μου είναι μαθητής. Πρὸς ταῦτα τοῦ και
abiit.
τωνίτου ενισταμένου, καὶ τὸ ἴδιον θέλημα γενέ-
σθαι φιλονεικοῦντος, καταλιπὼν αὐτὸν ὁ μακάριος
ἐξῆλθεν.
CAPUT X.
Insidias a dæmone structas S. Nilus et episcopatum Rossanensem sibi destinatum fugu declinat : archiepi-
scopo consilio suo acquiescere nolenti mortem funestam prædicit: a dynasta Sarracenorum sua epistola
famaque moto abducios tres monachos liberos cum variis insuper donis recipit.
C
67. Eunti igur cum Davide propheta et ad suum ξζ. Καὶ δὴ πορευομένῳ σὺν Δαβὶδ τῷ προφήτῃ, καὶ
revertenti monasterium, dum versiculum illum πρὸς τὸ οἰκεῖον ὑποστρέφοντι μοναστήριον, ἐν τῷ
recitaret : c In via bac, qua ambulabam, abscon- λέγειν αὐτόν· « Ἐν ὁδῷ ταύτῃ ᾗ ἐπορευόμην, έκρυψαν
derunt laqueum mihi ss, obviam fit ci puella β παγίδα μοι·, ὑπαντᾷ αὐτῷ κατὰ μέσην τὴν ὁδὸν μία
quadam sola (33-54) in media via, quiæ præcurrens κόρη μοναχὴ ἥτις προσδραμοῦσα ἔμπροσθεν αὐτοῦ,
ante ipsum prejecit se transversan, cum deflectere έβριψεν ἑαυτὴν ἐν στενῇ διαβάσει, ἐν ᾗ οὐκ ἦν
alio non liceret beato Patri. Tunc beatus vir spi- ἄλλοθεν διέρχεσθαι τον μακάριον. Τότε ὁ θεῖος
ritalem assumens fortitudinem et Satanæ dolum
ἀνὴρ πνευματικὴν ἀνδρίαν ἀναλαβὼν, καὶ τὸν δόλον
agnoscens, percutit quidem ipsam baculo, quem in τοῦ Σατανᾶ ἐπιγνούς, τύπτει μὲν αὐτὴν τῇ βακτηρία
manu habebat, acriter minatus : resiliit vero velo- τῆς χειρὸς αὐτοῦ ἐμβριμησάμενος, ἀπεπήδησε δὲ
eiter nulla interposita mora, juxta proverbium, et ταχέως μη εγχρονίσας κατὰ τὴν παροιμίαν, και
abiit. Et ex co tempore statutum habuit, ut nec ᾤχετο. Ἔκτοτε τοίνυν συνείδεν, μήτε ἑαυτῷ, μήτε
sibi, nec fratrum cuipiam solis ire permitteret. οἰῳδήποτε τῶν ἀδελφῶν κατὰ μόνας ἐπιτρέπειν
Melius cnim est, inquit, duos esse, quam unum : πορεύεσθαι. 'Αγαθοὶ γὰρ, φησίν, οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα
et : « V soli, quia cum ceciderit, non habet sub- καὶ, «Οὐαὶ τῷ ἑνὶ, ὅτι ἐὰν πέσῃ, οὐκ ἔστιν ὁ ἐγείρων
levantem se ". In his omnibus contra adversa- αὐτόν. Ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικήσας ὁ ὅσιος Πατὴρ
rium beatus Pater moster Nilus cum se victorem ἡμῶν Νεῖλος τὸν ἀντικείμενον διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος
per Deum, qui dilexit illum, et probatum pugilem αὐτὸν Θεοῦ, καὶ δόκιμος παλαιστής αναδειχθεὶς ἔν
præbuisset et in ferenda fame et in tentatione mu-
τε τῇ τῆς πείνης ὑπομονῇ, καὶ τῇ τῆς ἐκ λίθων
tandorum lapidum in panes, necnon spernenda αρτοποιήσεως προσβολῇ· πρὸς τούτοις τῇ τοῦ παν
totius mundi gloria et pecunia, per quæ, qui labi- τὸς κόσμου δόξῃ, καὶ τῇ τῶν χρημάτων ἀποστροφή.
tur, tentator: adorat, victorque non semel ex- δι' ὧν τις πίπτων τῷ πειραστῇ προσκυνεῖ· καὶ
stitisset, sed sæpe et in aliis plurimis tentationi- ταῦτα οὐχ ἅπαξ, ἀλλὰ πολλάκις· καὶ ἐν ἑτέροις
bus, quas multifariam multisque modis passus πλείστοις πειρασθεὶς καὶ νικήσας πολυμερώς τε καὶ
est, oportebat sane illum in pinnaculo quoque tem- πολυτρόπως· ἔδει δὲ αὐτὸν καὶ ἐν τῷ πτερυγίῳ τοῦ
pli postremo probari, si in eo se vellet deorsum Ἱεροῦ ἀκολούθως δοκιμασθῆναι, είγε καταδέξοιτο διά
mittere. In quo vide, quam bene Dominum ac τούτου καταβληθῆναι· ὅρα πως μιμητής ἀνεδείχθη
magistrum sit imitatus. Per illud tempus defuncto κάν τούτῳ τοῦ δεσπότου καὶ διδασκάλου. Ἐν ἐκείναις
Rossani prasule (55), quærebatur, qui ad succe- γὰρ ταῖς ἡμέραις τελευτήσαντος τοῦ ἀρχιερατεύον
dendum idoneus esset. Ergo omnes, a parvo τος ἐν τῷ Ῥυσιάνῳ, ἑτέρου δὲ ζητουμένου τοῦ
usque ad magnum, une consensu conspirarunt, ut δυναμένου τὸν τόπον ἀναπληρώσαι, μιας γνώμης
beatum Patrem, nihil tale opinantem, tenerent et γεγόνασι πάντες, μικροί τε καὶ μεγάλοι, τοῦ ἀπρισ
per vim ecclesiastica in sede collocarent, quippe δοκήτως περικρατείς γενέσθαι τοῦ θεσπεσίου Πατρός,
qui vitam ageret, quam sermo exprimere non va- καὶ βία τοῦτον τῷ θρόνῳ τῆς ἐκκλησίας εγκαθιδρύσαι,
Icat, el serinonem habøret vitæ respondentem. Cum ὡς ἅτε βίον ἔχοντα ὑπὲρ λόγον, καὶ τὸν λόγου
hoc cepissent consilii, primoresque populi et ἐφάμιλλον κεκτημένον τῷ βίῳ. Τούτῳ τοίνυν βου
clerici digniores tenderent, ut exsecutioni man- λευσαμένων, καὶ ὁρμησάντων ἀρχόντων τε καὶ τῶν
darent, quod statuerant, præcurrit quidam, rem- ἐξόχων τοῦ κλήρου πρὸς τὸ πληρῶσαι τὸ δόξαν,
que Patri denuntiat: putabat eniı, se illı gratum προλαμβάνει τις, καὶ τῷ Πατρὶ ἀναγγέλλει τὸ
ss Luc. xiv, 35. ss Psal. exci, 4.
η
D
10.
• Eccl. 1,
Joannis Clei notæ.
(53-54) Sirleti versio habet puella monacha : μου
vazh per solam tantum expressit Caryophilus; non
recte, ut videtur; quippe quod hic monacham seu
solitariam significat.
(55) Sirielus ἀρχιερατεύοντος interpretatur ar-
chiepiscopo, sed perperam; etenim vox Græca pas-
sim pro primariis in sacerdotali ordine et episca-
pis sumitur, superiusque evidens est, tum temporis
archiepiscopalem nondum fuisse sedem Rossanen-
sem. Videri possunt, quæ circa hæc observavi ad
Acta SS. Cypriani et Justing Comment. prævii 6,
num 76.
Digitized by
Google