125
VITA S. NILI JUNIORIS.
125
μακάριον εἰς τὸ μοναστήριον ἀνήγαγον· οὐδὲν ἄλλο A beatum virum ad monasterium deduxerunt, nihil
δικοῦντες ἀκούειν καὶ βλέπειν, ἢ ὅτι ὁ μέγας Αντώ
νιος ἀπὸ ᾿Αλεξανδρείας πρὸς αὐτοὺς παρεγένετο, ἢ
ἐκ νεκρῶν ἠγέρθη ὁ μέγας Βενέδικτος, ο θείος
νομοθέτης αὐτῶν καὶ διδάσκαλος. Καί γε ὀρθῶς
ἐλογίζοντο, καὶ τοῦ σκοποῦ οὐ διήμαρτον. "Απαντες
γὰρ αὐτῶν οἵ τε σωματικοῖς, οι τε ψυχικοῖς συνεχό
μενοι πάθεσιν ἐθεραπεύθησαν, καὶ πάντες τὰ πρόσω
φορά παρ' αὐτοῦ ἐκομίζοντο· οἱ ἐν λόγῳ τὴν
διδασκαλίαν, οἱ ἐν ἔργῳ τὴν ποδηγίαν, οἱ ἐν
ἁμαρτίαις τὴν διόρθωσιν, οἱ ἐν ἀρεταῖς τὴν παρά-
κλησιν, οἱ ἐν ὑγείᾳ τὴν ἐγκράτειαν, οἱ ἐν ἀῤῥωστίᾳ
τὴν ἴασιν. Καὶ συντόμως εἰπεῖν, ὥσπερ ποτὲ τοῖς
Ισραηλίταις τὸ μάννα ἑκάστῳ πρὸς τὴν κρᾶσιν καὶ
τὴν ὄρεξιν μετεβάλλετο, διὸ καὶ οὐκ ἦν ταῖς φυλαῖς
αὐτῶν ὁ ἀσθενῶν, οὕτω κάν τούτοις ὁ θαυμαστός Β
διεγίγνετο. ᾿Αποθεραπεύσας τοίνυν αὐτοὺς τῇ θεο-
πεμπεῖ αὐτοῦ παρουσίᾳ, καὶ πληρώσας εὐφροσύνης
πνευματικῆς, πάνυ δὲ καὶ αὐτὸς ἀγασθεὶς ἐπὶ τῇ
εὐταξίᾳ καὶ πεπαιδευμένη καταστάσει αὐτῶν, καὶ
θαυμάσας τὰ αὐτῶν ὑπὲρ τὰ ἡμῶν, προεπέμπετο
πάλιν ὑπό τε τοῦ ἀββᾶ καὶ τῶν ἐν ἐξοχῇ ἀδελφῶν
εἰς τὸ μοναστήριον, ὅπου ἔδει σὺν τοῖς τέκνοις αὐτοῦ
καθεσθῆναι. Ο 'Αρχιστράτηγος δὲ τοῦτο ἦν τὸ καλού-
μενον Βαλλελούχιον. Παρεκάλεσαν δὲ αὐτὸν ὅ τε ἡγού-
μενος καὶ οἱ ἀδελφοὶ τοῦ σὺν πάσῃ τῇ ὑπ' αὐτὸν ἀδελφό
τῆτι ἐλθεῖν ἐν τῷ μεγίστῳ μοναστηρίῳ, καὶ τῇ Ἑλλάδι
φωνῇ ἐν τῇ αὐτῶν ἐκκλησίᾳ τὸν κανόνα πληρῶσαι, ἵνα
γένηται, φησὶν ὁ Θεὸς, τὰ πάντα ἐν πᾶσιν· ὅπερ καὶ ὁ
προφήτης προαναφωνῶν ἔλεγεν• Οτι λέων καὶ βοῦς
ἄμαι βοσκηθήσοντα καὶ ἅμα τα παιδία αὐτῶν ἔσονται. »
c
C
aliud se putantes audire et videre, quam advenien-
tem Alexandria magnum Antonium, vel excitatum
a mortuis magnum Patrem Benedictum, sacrum
legislatorem et magistrum eorum. Et sane recte
judicabant, nec fefellit eos opinio. Nam quotquot
inter ipsos aut corporis aut animi morbo labora-
bant, omnes curati sunt et congruentia omnes ac-
cipiebant ab co : studiosi doctrinam, actuosi du-
catum, peccatores emendationem, virtute præditi
adhortationem, incolumes continentiam, ægrotantes
medelam, atque, ut uno verbo dicam, sicut olim
manna Israelitis ad corporis cujusque habitudinem
et appetitum transmutabatur, quapropter in eorum
tribubus non erat infirmus, ita his etiam vir ad-
mirabilis se accommodabat. itaque illis a Deo missa
sua præsentia perfecte sanatis, spiritalique lætitia
repletis, cum et ipse vicissim admiratus esset
egregiam illorum disciplinam et bene ordinatam
vivendi normam, collaudassetque instituta eorum
plusquam nostra, deduccbatur rursus ab abbate
præcipuisque fratribus ad monasterium, in qu
cum suis filiis ipse commoraturus erat. Sancti
Michaelis (62) id erat, nonine Vallelucium. Tum
præpositus et fratres rogarunt, ut una cum suis
fratribus universis ascenderet in maximum mona-
sterium et Græco sermone officium caneret in
ecclesia eorum, ut fat, inquit, Deus omnia in
omnibus ". De quo etiam Propheta vaticinatus
erat, q Leo et bos simul pascentur et catuli eorum
simul erunt **. ,
74. At venerabilis Nilus primo quidem abnuere
præ humilitate, dicens : Quomodo cantabimus
canticum Domini in terra aliena ",, qui nunc hu-
miles sumus in universa terra propter peccata
nostra ? Ut simul tamen consolatio susciperetur per
eam, quæ communis est, fidem et magnum Christi
nomen glorificaretur, tandem assensus est, et
compositis hymnis de fructu labiorum suorum in
sanctum Patrem nostrum Benedictum, quibus
cuncta vitæ ejus admiranda opera comprehende-
bantur (63), et convocatis universis fratribus,
(erant autem supra sexaginta), in monasterium
Cassini ascendit et pernoctavit egregie modulando,
habebat enim apud se fratres acris ingenii, apte
legentes et canentes, quos ad utrumque ipse satis
instruxerat. Peracto officio, convenerunt ad ipsum
omnes nonachi, abbate suo permittente, nam ad
hoc usque disciplinam servant : et admirantes
fulgorem spiritus de vultu ejus emicantem, cupie
οὔ. ῾Ο δὲ θεσπέσιος Νείλος τὰ 'μὲν πρῶτα οὐκ
ἐπένευσεν ἀπὸ ταπεινοφροσύνης λέγων· «Πῶς ᾄσομεν
τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας, οἱ σήμερον
ταπεινοὶ ἐν πάσῃ τῇ γῇ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν
ὑπάρχοντες ; Όμως διὰ τὸ συμπαρακληθῆναι ἐν τῇ
ἀλλήλων πίστει, καὶ τὸ μέγα ὄνομα τοῦ Χριστοῦ
δοξασθήναι, κατεδέξατο αὐτὸ τοῦτο ποιῆσαι. Καὶ
τυπώσας ἀπὸ καρπῶν χειλέων αὐτοῦ ὑμνῳδίαν πρὸς
τὸν ὅσιον Πατέρα ἡμῶν Βενέδικτον, περιέχουσαν
πάντα τὰ ἐν τῷ βίῳ αὐτοῦ τεράστια γεγραμμένα
παραλαβών τε πάντας τοὺς ἀδελφούς, ὑπὲρ τοὺς
ἑξήκοντα ὄντας, ἀνῆλθεν ἐν τῷ μοναστηρίῳ Κασσί-
νου, καὶ τὴν ἀγρυπνίαν ἐτέλεσε παναρμονίως. Είχε
γὰρ ἀδελφοὺς μεθ᾿ ἑαυτοῦ συνετούς, καὶ ἱκανοὺς ἔν τε D
ἀναγνώσει καὶ ψαλμῳδίᾳ, οὓς αὐτὸς κατ' αμφότερα
ἐξεπαίδευσεν. Μετὰ δὲ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ κανόνος
συνῆλθον πρὸς αὐτὸν ἅπαντες οἱ μοναχοὶ μετὰ παρα
θέσεως τοῦ ἀββᾶ αὐτῶν· καὶ γὰρ μέχρι τούτου τὴν εὐο
ταξίαν φυλάττουσι· καὶ θαυμάζοντες ἐπὶ τῇ αἴγλῃ
"Isa. Lxv, 25. " Psal. xxxVI,
Joannis Clei nota.
"I Cor. XV,
28.
(62) Αρχιστράτηγος vertit Caryophilus S. Mi-
chaelis, et recte, ut liquet apud Cangium in Glos-
sario Gra:co-barbaro, ubi exempla profert probat-
que, voce illa sanctum archangelum illum sæpius
designari tacite præteriit Sirletus. Monasterium
porro illu: modo Vallen Lucii, modo Vallil:cium
appellat Mabillouius,
24.
(63) Hymnum illum seu canonem cum Latina
interpretatione ad calcem Vitæ B. Bartholomæi
excudit Sciommarius, apud quem illum, si lubet,
vide. Unicus superest ex pluribus, quos Sanctus
composuit, estque compendium Vitae S. Benedicti
a Gregorio scriptæ.
Digitized by
Google