127
ANONYMI
bant verba quoque audire de ore cjus. Exinde illi Α τοῦ πνεύματος ἐκπεμπομένῃ ἀπὸ τῆς ἰδέας αὐτοῦ,
128
quaesita hujusmodi continuata serie proponebant. ἐγλίχοντο καὶ ἀπὸ τῶν ῥημάτων του στόματος αὐτοῦ
Dicito nobis, Pater sancte, quod est opus monachi
et quomodo misericordiam consequemur? Aperiens
autem beatus Pater os suum, Latine dixit : Mona-
chus est angelus, opus autem ejus est misericor-
dia, pax, sacrificium laudis. Nam quemadmodum
sancti angeli Deo quidem perpetuum offerunt sacri-
ficium laudis, inter se vero mutua charitatis pace
conjuncti sunt et miserantur homines, opemque
illis ferunt quasi minoribus fratribus, ita et verus
monachus debet in minores et advenas fratres esse
misericors, amare æquales in pace, proficientibus
von invidere, fidemque minime fictam et spem
habere in Deum et in spiritalem Patrem. llæc
tria qui possidet, vitam agit in terris angelicam :
contraria qui habet, hoc est incredulitatem, odium
et inhumanitatem, omnium malorum fit habitacu-
Iuin et plane in drmonem transit.
.
B
ἐνωτίζεσθαι. Διὸ καὶ προβλήματα συνεχή προσήγον
αὐτῷ λέγοντες. Εἰπὲ ἡμῖν, ἅγιε Πάτερ, τί ἐστι τὸ
ἔργον τοῦ μοναχοῦ, καὶ πῶς εὑρωμεν ἔλεος; Ὁ δὲ
μακάριος ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ τῇ ρωμαϊκῇ γλώσσῃ
ἔφη· Μοναχός ἐστιν ἄγγελος· τὸ δὲ ἔργον αὐτοῦ
ἐστιν ἔλεος, εἰρήνη, θυσία αἰνέσεως. Ωσπερ γὰρ οἱ
ἅγιοι ἄγγελοι τῷ μὲν Θεῷ ἀδιαλείπτως θυσίαν αἰνέ-
σεως προσφέρουσιν, ἐν ἀλλήλοις δὲ εἰρήνην ἀγαπη
τικῶς κέκτηνται, ἐλεοῦσι δὲ καὶ ἀντιλαμβάνονται
τῶν ἀνθρώπων ὡς μικροτέρων ἀδελφῶν, οὕτω δεῖ καὶ
τὸν ἀληθῆ μοναχὸν ἔλεος μὲν ἐπιδείκνυσθαι πρὸς
τοὺς ἐλαχιστοτέρους καὶ ξένους τῶν ἀδελφῶν, ἀγαπαν
δὲ ἐν εἰρήνῃ τοὺς ἰσοτίμους, τοῖς δὲ προκόπτουσι
μὴ φθονεῖν· πίστιν δὲ ἄδολον καὶ ἐλπίδα ἔχειν πρός
τε τὸν Θεὸν, καὶ τὸν ἐν πνεύματι Πατέρα. Ο
κεκτημένος τὰ τρία ταῦτα ἀγγελικὸν βίον ἐπὶ γῆς
διάγει· ὁ δὲ τἀναντία, τουτέστιν ἀπιστίαν, καὶ
μέσος, καὶ ἀσπλαγχνίαν, παντὸς κακοῦ καταγώγιον
γίνεται, καὶ δαίμων προφανῶς ἀναδείκνυται.
οε'. Αφ' οὗ γάρ τις μονάσῃ, οὐκέτι διαμένει τοῦ
εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλ' ἐκ τῶν δύο ἓν, ἢ ἄγγελος, ε
δαίμων φανήσεται. Πέπεισμαι δὲ περὶ ὑμῶν, ἀδελφος,
τὰ κρείττονα καὶ ἐχόμενα σωτηρίας. Ταῦτα καὶ
ἕτερα ὑπὲρ συγγραφὴν διαγορεύσαντος τοῦ ἁγίου,
κατενύγησαν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· καὶ ἀποκριθείς
τις ἐξ αὐτῶν εἶπε· Διατί λέγει ὁ Δαβίδ · Μετὰ ὁσίου
ὅσιος ἔσῃ, καὶ μετὰ ἐκλεκτοῦ ἐκλεκτὸς, καὶ μετὰ
στρεβλού διαστρέψεις; Λέγει αὐτῷ ὁ μέγας· Τοῦτο
πρὸς τὸν Θεὸν ἐλάλησεν ὁ προφήτης, οὐ πρὸς ἄνθρω
πον, καὶ γὰρ Θεῷ πρέπει τὸ ἀκόλουθον, οὐκ ἀνθρώπῳ,
τό· εὍτι σὺ λαὸν ταπεινὸν σώσεις, καὶ ὀφθαλμοὺς
ὑπηρηφάνων ταπεινώσεις. Ηκουσε γὰρ ὁ Δαβὶδ τοῦ
Θεοῦ λέγοντος, ὅτι, «Ζῶ ἐγὼ Κύριος, ἐὰν ὀρθῶς
πορεύσῃ μετ᾿ ἐμοῦ, ὀρθῶς πορεύσομαι κἀγὼ μετά
σοῦ. Καὶ πάλιν γέγραπται πρὸς τοὺς σκολιούς,
ταὐτὸν δέ ἐστι καὶ ὁ στρεβλός, Σκολιὰς ὁδοὺς ἀπο-
στελεῖ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος. » Ανθρώποις δὲ
νενομοθέτηται τὸ ἀγαπᾷν τοὺς ἐχθροὺς, τὸ καλῶς
ποιεῖν τοῖς μισοῦσι, καὶ κακὸν ἀντὶ κακοῦ τινι μὴ
ἀποδοῦναι. Πάλιν ἠρώτησεν ἕτερος· Τί ἐστιν 8 λέγει
᾿Αββακούμ ὁ προφήτης· «Αναπαύσομαι ἐν ἡμέρα
θλίψεώς μου, τοῦ ἀναβῆναί με εἰς λαόν παροικίας
μου;» Ο δὲ ὅσιος ἀπεκρίθη· Τοῦ ᾿Αποστόλου λέγοντος,
ὅτι ο Ταῦτα πάντα τυπικῶς συνέβαινεν ἐκείνοις,
εγράφη δὲ πρὸς τὴν ἡμῶν νουθεσίαν, ἐγὼ πᾶσαν τὴν
Γραφὴν εἰς ἐμαυτὸν ἑρμηνεύω. Τὸν γὰρ Ἀδὰμ
ἀκούων, καὶ τὸν Κάϊν, καὶ τὸν Λάμεχ, καὶ πάντας τοὺς
τῷ Θεῷ ἑπταικότας, ἐνθυμοῦμαι, ὅτι καγώ είμι δ
τοιοῦτος, καὶ οὐχὶ ἄλλος. Τοῦτο τοίνυν τὸ ῥητὸν τοῦ
προφήτου ἀνθρώπῳ πρέπει συνετῷ, καθημένῳ κάτω
εἰς τὴν ὕλην τοῦ κόσμου, λογιζομένῳ τε καθ' ἑαυτὸν
καὶ λέγοντι · « Εως πότε προσεύχομαι, καὶ ἃ λέγω
οὐ νοῶ;» Τότε επάγει λέγων· . Εφυλαξάμην, τούτο
ἐστιν ἐσκόπησα, καὶ ἐσκεψάμην την προσευχὴν τῶν
χειλέων μου· εὔχομαι δὲ, ὅτι Εἰ ἀνταπέδωκα τοῖς
• [abac. tis, 16.
70 I Cor. x, 11. "Habac.
75. Nam ubi quis monachi habitum induerit,non
amplius in eo est, ut sit homo, sed duorum alte-
rum, aut angelus, aut demon videbitur. De vobis
autem, fratres, confido meliora et viciniora saluti.
Hæc et alia, quæ scriptis mandare nimium esset,
cum vir sanctus disseruisset, compuncti sunt
corde. Respondens autem quidam ex iis: Cur,
inquit, dictum a Davide est : Cum sancto sanctus
eris, et cum .electo electus eris, et cum perverso C
perverteris " ?, Et magnus Pater: Hoc dixit Pro-
pheta cum Deo loquens, non cum homine : nam
quod sequitur, Deo convenit, non bomini • Quo-
niam tu populum humilem salvum facies et oculos
superborum humiliabis "., Audiverat enimn David
dicentem Deum : « Vivo ego Dominus, si recte
mecum ambulaveris, et cgo recte anibulabo te-
cum 68. » El rursus scriptum est ad obliquos (per-
inde enim est ac dicere perversos) : • Obliquas
vias mittet Dominus, et non homo. » Caterum ho-
minibus præceptum est, ut inimicos diligant; be-
nefaciant iis qui oderunt eos, et malum pro malo
non reddant. Deinde interrogavit alius : Quid sibi
velint illa Habacuc prophete verba : «Requiescam
in die tribulationis neæ, ut ascendam ad populum
peregrinationis meæ ". Respondit vir sanctus :
Cumn Apostolus dicat, « Hæc autem omnia in Gigura
contingebant illis, scripta sunt autem ad correptio-
nem nostram TO : › ergo totam Scripturam in me
ipsum interpretor. Audiens quippe Adam et Cain
et Lamech, et omnes, qui peccando Deum offende-
runt, existimo illum me esse, et non alium. Hoc
igitur prophetæ dictuin viro cordato congruit, se-
denti in his inferioribus, in sæculi fæce, secumque
cogitanti, ac dicenti : • Quousque Deum oro, nec
intelligo, quæ loquor ?, Tomque infert : « Obser-
vavi et conturbatum est cor meum ",, hoc est,
σε Peal. Στις, 27. o ibid. 28. * Levit. xxvi, 3, 12.
ΒΙ, 16.
D
Digitized by Google