129
VITA S. NILI JUNIORIS.
130
ἀνταποδιδοῦσί μοι κακά, ο πείσομαι τόδε καὶ τόδε. Α' consideravi et meditatus sum orationem labioram
Καί· Κρινόν με, Κύριε, κατὰ δικαιοσύνην μου, καὶ
κατὰ τὴν ἀκακίαν μου, ὁ Θεός. » Καὶ ὅτι Εμφανῶς ὁ
Θεὸς ἥξει· ν και · « Οὐ παρασιωπήσεται· πῦρ ἐνώπιον
αὐτοῦ καυθήσεται, καὶ φλογιεῖ κύκλῳ τοὺς ἐχθροὺς
αὐτοῦ. »
B
:)
meorum. Oro autem hoc pacto: • Si reddidi
retribuentibus mihi mata ”,, hæc et hæc patiar
et : c Judica me, Domnine, secundum justitiam
meam et secundum innocentiam meam,
Deus ra
et : ‹ Deus manifeste veniet et non silebit; ignis in
conspectu ejus exardeseet et inflammabit in circuitu
inimicos ejus”. 5
ος. Ταῦτα καὶ τὰ ὅμοια τούτοις ἐννοήσας ἐξερχό
μενά μου τῶν χειλέων, κατανοήσας δὲ ἐμαυτὸν τὰ
εναντία πράττοντα τούτων, ἐφοβήθη μου ή καρδία,
καὶ ἐτρόμαξαν τὰ ὀστᾶ μου, ἡ δὲ ἰσχὺς τῶν γονάτων
μὲν ὑποκάτω μου ἐταράχθη, ὥστε στῆναι μὴ δύνα-
σθαι. Εν ταύτη τοίνυν τῇ τῆς θλίψεώς μου ἡμέρᾳ
οὐκ ἄλλως ἔγνων ἀναπαῆναι καὶ ἀπαλλαγῆναι τοῦ
τρόμου τε καὶ τοῦ φόβου, εἰ μὴ ἐν τῷ ἀναβῆναι με
ἔνθα ὁ λαὸς τῆς ξενιτείας μου· ὅπου εἰσὶ πάντες
ξένοι καὶ παρεπίδημοι, καὶ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς
ἔχοντες· οἱ μηδὲν ἔχοντες ἴδιον, καὶ πάντα κατέχον-
τες· διότι ἡ συχῆ μου, καὶ ἡ ἐλαία μου, καὶ ἡ
ἄμπελος, καὶ τὰ κτήνη μου οὐδέν με ὠφελήσουσιν
ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, οὐδὲ μετὰ θάνατόν μοι καρποφο
ρήσουσι. Εἰ δὲ ποιήσω ὁ ἐβουλευσάμην, ἀγαλλιάσομαι
τότε ἐν τῷ Κυρίῳ, χαρήσομαι ἐπὶ τῷ Θεῷ Σωτῆρί
μου. Τούτου δὲ οὕτως ἑρμηνευθέντος κατὰ τὴν τοῦ
ἠθικοῦ τροπολογίαν, λέγει πρὸς τὸν ὅσιον ἄλλος·
Ιδού, τίμιε Πάτερ, ἀποστέλλομαι παρὰ τοῦ ἀ65ᾶ εἰς
διακονίαν, ἐξ ἧς οὐ μικρὰν βλάβην ὑπομένω· ὁ δὲ
κανών παραγγέλλει ὑπακοὴν ἀδιάκριτον ἔχειν. Τί
οὖν προτιμῆσαι τῶν ἀμφοτέρων οὐκ οἶδα. Ο δὲ
Πατὴρ ἔφη· Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ
ὑπείκετε, αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν
ὑμῶν, ὡς λόγον ἀποδώσοντες, φησὶν ὁ ᾿Αποστόλος.
Τοίνυν ἡμεῖς πάντα τὰ τῆς καρδίας ὑμῶν τῷ ἀ66
ἐξομολογησάμενοι, τῷ κρίματι αὐτοῦ τὸ πᾶν κατα-
λείψομεν. Πάλιν οὖν ἕτερος εἶπεν· Ἐὰν ἅπαξ τοῦ
Έτους συγκαταβῶ τῷ σώματι μου καὶ κρεωφαγήσω,
μὴ τί ποτε ἐστίν; Ὁ ὅσιος ἀπεκρίθη· Καὶ εἰ πάντα
τὸν χρόνον ὑγιαίνων, ἐν μιᾷ ὥρᾳ κρημνισθεὶς
κατεάξης το σκέλος, τι κακόν ἐστιν; Ταῦτα καὶ
πλείονα τούτων ἀπὸ Γραφῶν προβαλόντες, ηρώτησαν
καὶ περὶ τῆς τοῦ Σαββάτου νηστείας. Ὁ δὲ σύντομον
ἀπόκρισιν δεδωκὼς αὐτοῖς, ἀπαλλαγη εἰπών· « Ο
ἐσθίων τὴν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ
ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω, ὁ Θεὸς γὰρ ἀμφο· D
τέρους προσελάβετο. Σὺ δὲ διατί κρίνεις τὸν ἀδελφόν
σου ; Εἴτε οὖν ἐσθίσμεν ἡμεῖς, εἴτε ὑμεῖς νηστεύετε,
πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ ποιοῦμεν.
τζ'. Εἰ δέ τι ἐπιλαμβάνεσθε ἡμῶν, διότι τὸ Σάβ-
βατον οὐ νηστεύομεν, βλέπετε μή πως εὑρεθῆτε τοῖς
C
76. Ilæc et similia dam proferri per os meum
considero, et a me fieri contraria video, timuit cor
meum et contremuerunt ossa mea et robur genumii,
meorum subter conturbatum est, ita ut stare · non
queam. In hac igitur afflictionis meæ die video,
non alia ratione me posse quiescere, tremoreque
ac timore liberari, nisi ascendendo illuc, ubi est
populus peregrinationis meæ, ubi sunt omnes
advenæ et peregrini, quorum conversatio in cœlis
est, qui proprii nihil habent et omnia possident.
Nam ficus mea et olea niea, et vinea et jumenta
mea nihil mihi proderunt in die afflictionis, ne-
que post mortem mihi fructum afferent. Purro
si faciam, quod cogitavi, tunc in Domino gaudebo
et exsultabo in Deo salutari meo. llac morali et
tropologica explanatione data (64), sanctum virum
interrogavit alius : Si ne mittat, venerande Pater,
abbas ad mivisterium, ex quo non mediocri læ-
sione afficior, jubente regula, parendum esse nihil
dijudicando, nescio, utrum mihi praeferendum sit.
Respondit Pater : • Obedite, inquit Apostolus,
præpositis vestris, et subjacete eis, ipsi enim per-
vigilant quasi rationem pro animabus vestris
reddituri”. › Vos igitur, ubi vestro abbati ape-
rueritis omnia cordis vestri arcana, judicio ejus
totum permittatis. Post hæc alius dixit : Si semel
per totum anni curriculum indulsero corpori meo,
et carnem comedero, quid tandem hoc erit ? Ει
sanctus Pater Et si per totum tempus bona utens
valetudine, una hora præceps cadas et crus fran-
gas, quid mali erit ? Hæc et plura de Scripturis
cum quæsivissent, interrogarunt etiam de jejunio
Sabbati (65). Ille vero brevi responsione contentus,
hoc modo se expedivit. • Qui manducat, non man-
ducantem non spernat; et qui non manducat,man-
ducantem non judicet; Deus enim utrosque assum-
psit "e. Tu autem quare judicas fratrem tuum ?
Sive igitur comedimus nos, sive jejunatis vos,
omnia in Dei gloriam agimus.
:
77. Quod si adhuc reprehenditis, quod Sabbats
non jejunamus, cavete, ne sanctis Patribus adver
** Hebr. xs, 17.
Joannis Clei nota.
11 Psal. VII, 5. 18 Ibid. 9. *↳ Psal. xlix, 3.
(64) Tropologica illa interpretatio est sane paulo
longius accersita.
(65) Antiqua admodum est in Ecclesia de jejn -
nio Sabbati inter Orientales et Occidentales con-
troversia contrariaque in diversis ecclesiis obser-
vantia, ut ex SS. Ambrosii et Augustini variis
locis liquet. Vigebat in Ecclesia Romana consue-
78 Rom. xiv,
3.
tudo die illo jejunandi jam a S. Ambrosii tempore,
quo non erat observata in Mediolanensi, ut testatur
S. Augustinus epist. 118 ad Januarium. Videre
ad hæc possunt, quibus opus est. quæ disputat
Quesnellus Dissertatione vi ad Opera S. Leonis
Magni.
Digitized by Google