131
sari
ANONYMI
σαι
132
videan ini Ecclesia columnis Athanasio, Α ἁγίοις Πατράσιν εναντιούμενοι, τοῖς στύλοις τῆς
Basilio, Gregorio et Joanni Chrysostomo, aliisque Εκκλησίας, ᾿Αθανασίῳ, Βασιλείῳ, καὶ Γρηγορία,
Innumeris et sacris conciliis, a quibus, quod non
observatum, nec etiam lege cautum est. Quin
etiam Ambrosio doctori vestro, de quo legitur in
ejus Vita, tota hebdomada jejunare solitum exre-
pisse Sabbatum ac diem Dominicum. Ego vero
nec ipsum sanctum Silvestrum arbitror jejunium
hoc sanxisse præter consuetudinem sanctorum
Patrum, nec enim potestis de lioc proferre ratio-
nem, aut canonem, nisi tantum ejus Vitæ scripto-
rem, cui facile nemo crediderit, quia nihil affert,
unde demonstret (66). At nos omissa verbositate,
jejunare enim malum non est, dicamus illud apo-
stolicum : Quod esca nos Deo non conmendat 11,
et quæ sequuntur. Utinam vero miseri quoque
Judæi crucifixum Dominum adorarent et vel ipsis
diebus Dominicis jejunarent, nihit mihi curæ de
hoc esset. Dixerunt illi : Et die Dominico jejunare
non est peccatum ? Respondit : Et si peccatum
est, quomodo sanctus Benedictus diebus quoque
Dominicis et festis jejunans, ignorabat etiam, quo
die Pascha esset? Unde pro certo haben-
dum, omne, quod fit propter Deum, bonum esse
et non improbandum, nec ipsam occisionem
hominis (67), ut Phinees et Samuel ostende-
runt.
B
78. Et nos igitur bene facimus Sabbato non je-
junantes in detestationem abominabilium Mani-
chorum eo die lugentium et calunniantium vetus C
Testamentum, quasi a Deo non datum; non tamen
abstinemus ab operibus, ne ſiamus similes Dei
interfectoribus impiis Judæis. Et vos necessario
jejunatis, præpurgantes vos ad sanctum Resurre-
ctionis diem. llis et pluribus aliis monachi utilita-
tem et voluptatem capientes, omnes stupebant et
mirabantur in verbis gratiæ, quæ procedebant de
ore ejus, ac dicebant: Nunquam vidimus hominem
Scripturas perinde explicantem. Et profecto verum
opinabantur et rectissime loquebantur. Cum enim
haberet ille memem devictis cunctis affectibus
purgatissimam et cœlesti lumine illustratam, ser-
n:onein quoque fundebat lepidum semper et sale
conditum, qui segnioribus et infirmis calcar esset
et auxilium; audacibus vero et temere prosilien- D
tibus frenum et retinaculum, iis vero, qui extrema
ntraque declinarent, apteque et juste incederent,
libra perfecta et accommodata vivendi regula.
Omnes, qui ad ipsum pergebant, longe prospiciens,
intelligebat, prædicebatque causam adventus eo-
rum, rerumque exitus ratam ostendebat prædi-
ctionem.
"1 Cor. vii, 8.
καὶ Ἰωάννῃ τῷ Χρυσοστόμῳ, καὶ ἄλλοις μυς
ρίοις, καὶ ταῖς ἁγίαις συνόδοις, οἵτινες δ οὐκ
ἐποίησαν, οὐδὲ ἐνομοθέτησαν· οὐ μὴν δὲ ἀλλά
καὶ ᾿Αμβροσίῳ τῷ ὑμῶν διδασκάλψ, περὶ οὗ
γέγραπται ἐν τῷ αὐτοῦ Βίῳ, ὅτι πᾶσαν τὴν ἑβδομάδα
ἐνήστευεν ἐκτὸς Σαββάτου και Κυριακῆς. Ἐγὼ δὲ
οὐδ᾽ αὐτὸν τὸν ἅγιον Σίλβεστρον εἶναι ἐναντιούμενον
τοῖς ἁγίοις Πατράσι ταύτην τὴν νηστείαν νομοθετή
οὐδὲ γὰρ δύνασθε ἀποδεῖξαι λόγον ἢ κανόνα
περὶ τούτου, εἰ μὴ μόνον τὸν συγγραψάμενον τὸν
ἐκείνου Βίον, ᾧ οὐδεὶς εὐχερῶς πιστεύει διὰ τὸ
ἀναπόδεικτον. Ὅμως ἡμεῖς ἑάπαντες τὰς λογόλες
σχίας· οὐδὲν γὰρ κακὸν ἡ νηστεία· εἴπωμεν τὸ τοῦ ᾿Απο
στόλου: « Οτι βρώμα ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ,
καὶ τὰ ἑξῆς. Εἶθε δὲ καὶ οἱ ταπεινοὶ Ἰουδαῖοι προσ
εκύνουν τὸν ἐσταυρωμένον Δεσπότην· καὶ εἰ ἐνή
στευον καὶ αὐτὰς τὰς Κυριακάς, οὐδέν μοι ἔμελεν
περὶ τούτου. Λέγουσιν αὐτῷ ἐκεῖνοι· Καὶ οὐκ ἔστιν
ἁμαρτία τὸ τὴν ἁγίαν Κυριακὴν νηστεῦσαι; Απεκρί
θη· Καὶ εἰ ἁμαρτία ἐστὶ, πῶς ὁ ἅγιος Βενέδικτος τὰς
Κυριακὰς καὶ τὰς ἑορτὰς νηστεύων οὐδ᾽ αὐτὸ τὸ
Πάσχα επίστατο πότε ἐστίν ; "Οθεν γνωστέον, ὅτι
πᾶν πρᾶγμα διὰ Θεὸν γινόμενον, καλὸν καὶ οὐδὲν
ἀπόβλητον, οὐδ᾽ αὐτὸ τὸ φονεῦσαι, ὡς ὁ Φιντὲς καὶ
ὁ Σαμουὴλ ἔδειξαν.
ση'. Καὶ ἡμεῖς τοίνυν καλῶς ποιοῦμεν τὸ Σάββατον
μὴ νηστεύοντες, ἐναντιούμενοι τοῖς βδελυκτοῖς
Μανιχαίοις, πενθοῦσιν ἐν τούτῳ, καὶ διαβάλλουσι
τὴν παλαιὰν Διαθήκην, ὡς παρὰ τοῦ Θεοῦ μὴ
δοθεῖσαν· οὐ σχολάζομεν δὲ πάλιν ἀπὸ τῶν ἔργων,
ἵνα μὴ ἐξομοιωθῶμεν τοῖς θεοκτόνοις καὶ ἀσεβέσιν
Ἰουδαίοις· καὶ ὑμεῖς ἀναγκαίως νηστεύετε, προς
καθαίροντες ἑαυτοὺς τῇ ἀναστασίμῳ καὶ ἁγίᾳ ἡμέρα.
Ἐν τούτοις καὶ πλείοσιν ἄλλοις οἱ μοναχοὶ ὠφελη-
θέντες καὶ ἡδυνθέντες, ἐξίσταντο πάντες καὶ ἐθαύ
μαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομέ
νοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ ἔλεγον· ἔτι Οὐδέ
ποτε εἴδομεν ἄνθρωπον τὰς Γραφὰς ἑρμηνεύοντα
ὡς τοῦτον τὸν ὅσιον. Καίγε ἀληθῶς ὑπελάμβανον, καὶ
ὀρθότατα ἔλεγον. Πάντων γὰρ τῶν παθῶν τὸν νοῦν
καθαρώτατον κεκτημένος, καὶ τῷ οὐρανίῳ φωτί
λελαμπρυσμένον, ὁ λόγος αὐτοῦ ἦν πάντοτε ἐν χάριτι
ἅλατι ηρτυμένος· τοῖς μὲν ῥᾳθύμοις καὶ ἀσθενέσι
κέντρον καὶ βοηθός χρηματίζων, τοῖς δὲ θρασέτι
καὶ ὑπεραλλομένοις χαλινὸς καὶ φορέα· τοῖς δ᾽ ἀμε
φοτέρωθεν ἀποκλινομένοις, εὐρύθμως τε βαδίζουσε
καὶ δικαίως, ζυγὸς ἀγαθὸς, καὶ εύχρηστος ὁδηγία.
*Απαντας τοὺς πρὸς αὐτὸν ἐρχομένους βλέπων μπο
κρόθεν, ἐνενεύει καὶ προβλεγε τὴν αἰτίαν τῆς τού-
των ἀφίξεως· καὶ ἡ ἔκβασις τῶν πραγμάτων ἐβεβαίου
τὴν πρόρρησιν.
Joannis Clei notæ.
(66) Antiquitas hujus consuetudinis ab aposto-
lica traditione jam olim repetita fuit, ut testantur
S. Augustinus et Joannes Cassianus apud Quesnel-
lum laudati, ubi etiam discussa habes, quæ de
institutione per S. Silvestrum a Petro Damiano
aliisque tradita fuere.
(67) Quando scilicet manifesta es indubitata
sunt, Dei, supremni vitae Domini, jubentis Α
Jala.
Digitized by
Google