123
VITA S. NILI JUNIORIS
CAPUT XII.
134
Abara Pandulphi ducis Capuani viduæ, impositam pro machinato homicidio pœnam implere recusanti, filii
mortem ducatusque amissionem vaticinatur: nepotem suum, qui erga rem sacram irreverentem
se præbuerat, videre usque ad mortem renuit; malum bono remunerat• dissolutæ vitæ monachi
imminentes pœnas minatur.
οι
•
•
B
οθ'. Οἶδα καὶ πέπεισμαι τοῦτο, ὅτι εἶχε συνήρχοντο Α'
πάντες οἱ ζῶντες ὑπὸ τὸν ἥλιον, αιτούμενοι παρ'
αὐτοῦ συμβουλίαν τὴν πρόσφορον, οὐκ ἂν τοῦ
συμφέροντος ἡμοίρησαν· ἦν γὰρ ἡ βουλὴ αὐτοῦ ὡς
βουλὴ Θεοῦ, μεστή πάσης συνέσεως καὶ ὠφελείας
φυλαττομένη μὲν, εἰς τέλος εὐκλεὶς καταντῶσα
παραλογιζομένη δὲ, κίνδυνον ψυχῆς καὶ ζημίαν
σωματικὴν προξενοῦσα. Καὶ εἶχον πάμπολλα κεφά-
λαια περὶ τούτου συντάξαι, είγε μὴ εἰς ἄπειρον
τέλος ἐπεκτείνετο ὁ λόγος, καὶ φορτικό; ἐγεγόνει.
Ἐν δὲ τῶν πολλῶν ὑπάρχει καὶ τοῦτο, Τοῦ προῤῥη
θέντος τελευτήσαντος Πανδόλφου, δς ἦν ἄρχων
Καπούης, ἡ τούτου γαμετή, καλουμένη 'Αβάρα, οὐκ
ἔλαττον ἢ μετὰ τοῦ ἀνδρὸς πάσης τῆς χώρας εκεί-
νης ἦρξε καὶ κατεκράτησεν. Αὕτη ζηλοτυπίᾳ τῆς
ἀρχῆς, μᾶλλον δὲ φθόνῳ σατανικῷ κρατουμένη,
ὑποβάλλει τοὺς καταλειφθέντας αὐτῇ δύο υἱοὺς δόλῳ
φονεῦσαι, ἕνα τῶν κομήτων ἀνεψιν αὐτῆς ὄντα,
ὡς παρευδοκιμοῦντα τῷ κράτει, καὶ παρὰ πάντων
τιμώμενον· ὁ καὶ πεποιήκασιν. Ἡ γὰρ τούτων
ὁμαίμων μετακαλεσαμένη ἐκεῖνον εἰς συντυχίαν,
καὶ εἰσελθόντος πρὸς αὐτὴν ἀπονήρως, πρόφασιν
εύλογον οἱ ταύτης ἀδελφοὶ εὑρηκότες ἐπέβησαν αὐτῷ,
καὶ μαχαίρᾳ κατέσφαξαν. Τούτων ἡ μήτηρ μετάνοιαν
ἐπίπλαστον, οὐκ ἀληθῆ. προσποιουμένη μεταστέλλε-
και δεητικῶς τὸν μακάριον Πατέρα πρὸς αὐτὴν, ὡς
παρ' αὐτοῦ δεξομένη τὸ ἀντιῤῥοπον τοῦ πταίσματος
ἐπιτίμιον, είξαντος δὲ τοῦ ὁσίου τῇ παρακλήσει, καὶ
τὸ ἄστυ καταλαβόντας ἔτρεχον ἅπαντες κατὰ τὰς
λεωφόρους τοῦ θεάσασθαι τὸν τίμιον αὐτοῦ χαρα- C
κτῆρα, καὶ μετασχεῖν τῆς αὐτοῦ εὐλογίας. Ἐν οἷς
μία διάκονος, ήγουμένη μοναστηρίου σὺν τῷ ἑαυτῆς
πρεσβυτέρῳ νέῳ ὄντι καὶ σφριγῶντι τῇ ἡλικίᾳ·
συναγαγοῦσα δὲ καὶ τὰς ὑπ' αὐτὴν παρθένους ἐξῆλ-
θεν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὁσίου. Ο δὲ μακάριος προσ
φατικῷ ὄμματι θεασάμενος τὰ κατ᾿ αὐτὰς, οὐκ
ἡδέσθη τὴν ἀπάντησιν αὐτῶν, ἀλλ' ὑπήντησεν αὐταῖς
ὡς φλογίνη ρομφαία, αὐστηρᾷ τῇ φωνῇ καὶ δριμετ
τῷ βλέμματι λέγων πρὸς αὐτάς· Τί ὑμῖν καὶ τῷ
νέῳ τούτῳ, ὑμεῖς αἱ δοκοῦσαι εἶναι παρθένοι τοῦ
συνδιάζειν μετ' αὐτοῦ; οὐ γινώσκετε ὅτι ἀνὴρ
vero
79. Scio plane et exploratum habeo,jsi omnes,quot
sub sole sunt homines, convenissent ad petendum
ab ipso opportunum consilium, futurum fuisse, ut
illorum utilitati prospectum esset. Erat quippe
consilium ejus quasi Dei consilium, omnis pru-
dentiæ et utilitatis plenum : quod plane acceptum
perducebat ad linem prosperum, minus
exsecutioni mandatum animæ, periculum et corpori
damnum creabat. Hujus rei exempla possem afferre
plurima, nisi immensum hoc esset et longus sermo
fastidium pareret. Unum e multis hoc erit. Pan-
dulpho Capuæ principe, de quo supra diximus,
vita functo, uxor ejus, nomine Abara, non minas
quam vir ipse, totius regionis illius potiebatur.
Hæc zelotypia principatus, vel potius liore sata»
nico ducta subjicit duobus, qui sibi remanserant;
filiis (63), ut unum e comitibus agnatum ipsius per
dolum occiderent, quasi populo magis acceptum
ad principatum et apud omnes honoratum, quod
et fecerunt. Nam vocatus ille a sorore eorum ad
colloquium, profectus est non malo animo. At fra-
tres ejus prætextum nacti congruentem, adorti
sunt illum et gladio trucidarunt. Horuin mater
penitentem simulans, beatum Patrem ad se sup-
plex accersit, quasi ab eo susceptura pong irroga-
tionem, quæ admissum crimen compensaret. Cum
vir sanctus precibus annuisset et oppidum ingressus
esset, currebant onines per vias, ut venerandum
ejus vultum inspicerent et fierent benedictionis
ejus participes. Inter illos fuit diaconissa quædam
monasterio præposita, cumn suo presbytero juvene
et robore floridæ ætatis vigente, quæ virgines sibi
subditas convocaverat, et egressa erat obviam viro
sancto. At beatus vir prophetico intuitus oculo
statum illarum, non est veritus, quod obviam illi
proliissent, sed occurrit illis tanquam ignea
rhomphæa, voce aspera et oris atrocitate dicens :
Quid vobis et juveni huic, ut vos, quæ virgines
esse videmini, versemini cum isto? At nescitis,
hunc esse virum et nescit ipse, vos esse mulieres?
Si Deum non timetis, saltem homines non re-
Joannis Clei notæ.
(68) Pandulphus, Beneventi et Capuæ princeps D supervixit secundo loco genitus Pandulfus, qui a
celeberrimas, cui agnomen fuit Caputferrers, obiit
Capuæ anno 981. Uxorem habuit Aloaram seu Alva-
riam, hic Abarani, apud Sirletum vero Avaratu
appellatam, Petri comitis Bliam, quæ obiit anno
992. Filios plures ex illa susceperat Pandulfus :
Landulfum scilicet, Pandulfuin, Atenulfuin, Lan-
denullum, Gisulfuin et Laidulfum. Ex his post
anaum 991, quo Gisulfus obiit, duo tantum su-
pererant, Laudenulfus et Laidulfus, de quibus
bic. Etenim Landulfus IV primogenitus cum fratre
Atenulio sex mensibus post´imortem patrisin prælio
coutra Saracenos interiit. nec multo pluribus illi
principe Gisulpho I adoptatus, principatum Saler-
nitanum obtinuerat. Successit cum matre Aloara
Ottonis II placito Landenulphus, et mensibus sex
usque ad 12 Kalendas Maii anni 993, quo occisus
est, matri supervixit. Tandem postremo natus
Laidulphus fratrum principatum occupavit usque
ad annum 999, quo ab Ouone II in exsilium
relegatus est, in eoque semen Aloaræ, suffecto
Ademaro, principatum Capuanum amisit. Vide,
si plura de bisce desideras, Muratorium, tom.
Η Scriptorum rerum Italicarum, pag. 303 et
seqq.
Digitized by
Google