1
1:0
ANONYMI
140
tione Patris confectus in gravem morbum delapsus Α νηθείς, άρρωστία δεινή περιέπεσέ τε καὶ ἐτελεύτη-
est, quo etiam decessit. At beatus vir toto ægrota-
tionis ejus tempore eundo in ecclesiam et redenudo
et prope cellæ ejus aditum transeundo nunquam
inspexit, nunquam illum invisit, usque ad ejus e
vita migrationem. Quanquam fratres omnes ob-
servaverant, si quando frater quispiam morbo
laboraret et cum crebro Pater inviseret, ægrotum
nunquam convaluisse. Tunc igitur unus e senio-
ribus cum lacrymantem conspexisset Patrem et
mortem fratris deplorantem, seorsuni accessit, lo-
quebaturque tanquam dolens fratris tristitiam, ex
qua obiit ob aversationem Patris. At ille dixit :
Nisi ego aversatus illum essem, Deus non assum-
psisset. Certus autem sum, ejus animam magna
lætitia fruituram propter modicam hanc tristitiam:
quandoquidem non est iniquus Deus, ut e carcere
tollat, et in carcerem conjiciat. Ilæc fuit discretio
Patris nostri Nili, supra multos sanctos Patres
discretissimi et sapientissimi. Superavit enim per
discretionem summi rigoris observatores et summo
rigore vitæ discretissimos : superavit simplices
scientia, pollentesque superavit simplicitate; vital
conspicuos sermioneque celebres superavit vit:e
splendore et utrisque praeditos summa utriusque
perfectione; præditus moribus peregrinis, a mundo
penitus alienus, affectibus insuperabilis, animi
sensibus excelsus, inflexibilis sublimibus, in humi -
les compatientis affectum gerens.
B
Γ.
85. Longobardus quidam subripuit equum mo-
masterii; accesserunt ergo ad Patrem e fratribus
duo, petieruntque, ut sibi liceret persequi et re
cuperare equum, quod esset monasterio perutilis.
Et rem peregerunt ; nam cum labore multo per
venissent in oppidum, in quo fur erat, audito so-
lum Patris nomine, statim loci dominus adductum
cquum, furemque ligatum illis contradidit. Reversi
in monasterium et ante Patrem cum lætitia proci-
dentes, aicbant : Adduximus tuis adjuti precibus,
o Pater, equum et furem. Ille Longobardum að
se vocavit et : Numn, inquit, tu frater, equum hunc
vere amas? Et ille: Si non amarem, non subri.
puissem. Tunc Pater illi equum dono dedit, addi-
ditque ephippium et frenum dicens : Si alias, D
accipe et abi. Abiit ille lætus et exsultans. Cum-
que obmurmurare fratres cœpissent, vocavit eos
Pater, instruebatque dicens : Discite hoc, fratres,
privari quomodocunque rebus, esse a peccatis
liberari. An indigni sumus, quod unum caput et
nos impleamus ex iis quæ narrantur in Vitis san-
ctorum Patrum? Si Deus nostri misereri vult, nos
illi ne obsistamus. Et illi : Dolet nobis, Pater,
quod post multos itineris nostri labores, postquam
invenimus, quod perierat, tunc illud furi largitus
es. Respondit Pater : floc vobis feci, ut discaris re
ipsa inimícos diligere et benefacere iis qui msi-
diantur vobis, et omnia possidere, nihil habentes,
sicut nos docent Evangelium et Apostolus. Hi
σεν. Ὁ δὲ μακάριος ἐν πάσαις ταῖς τῆς ἀῤῥωστίας
αὐτοῦ ἡμέραις εἰσερχόμενος καὶ ἐξερχόμενος ἐν τῇ
ἐκκλησίᾳ, καὶ τῆς διόδου οὔσης ἔμπροσθεν τοῦ κέλο
λου τοῦ ἀδελφοῦ, οὐδέποτε ἐπέβλεψεν εἰς αὐτὸν, ἢ
τῆς αὐτοῦ ἐλεύσεως ἠξίωσε μέχρι τῆς αὐτοῦ τελευ
τῆς. Καίτοιγε σεσημείωτο παρὰ πᾶσι τοῖς ἀδελφοῖς,
ὅτι ἡνίκα ἠρρώστει ὁ ἀδελφὸς, καὶ ἐσύχναζε προς
αὐτὸν ὁ Πατήρ, οὐκ ἠγείρετο ἐκ τῆς ἀσθενεία;
ἐκείνης. Τότε τοίνυν τις τῶν γερόντων ἰδὼν τὸν
Πατέρα δακρύοντα μετὰ θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ, καὶ
θρηνοῦντα τὴν στέρησιν αὐτοῦ, προσελθὼν κατά
μένας διελέγετο αὐτῷ, ὡς ψυχοπονούμενος περὶ τῆς
θλίψεως τοῦ ἀδελφοῦ, μεθ᾿ ἧς ἐξῆλθε τοῦ σώματος
διὰ τὴν ἀποστροφὴν τοῦ Πατρός. Ὁ δὲ ἔφη· Εἰ μὴ
ἐγὼ αὐτὸν ἀπεστράφην, οὐκ ἂν ὁ Θεὸς προσελάβετο.
Πεπληροφόρημαι δὲ, ὅτι διὰ ταύτης τῆς μικράς
θλίψεως, μεγίστης χαράς καταξιωθήσεται ἡ ψυχή
αὐτοῦ· εἴπερ οὐκ ἄδικος ὁ Θεὸς, ἀπὸ φυλακῆς ἄραν
καὶ εἰς φυλακὴν θεῖναι. Αὕτη ἡ διάκρισις τοῦ εὐ
διακριτικωτάτου καὶ σοφωτάτου Πατρὸς ἡμῶν Νείλου
παρὰ πολλοὺς τῶν ἁγίων Πατέρων. Υπερέβαλε γὰρ
τοὺς ἀσκητικωτάτους εῇ διακρίσει, καὶ τοὺς διακρι
τικωτάτους τῇ ἀσκήσει, καὶ τοὺς ἐν ἁπλότητι ἐν τῇ
γνώσει, καὶ τοὺς γνωστικού; ἐν τῇ ἀκακίᾳ· τοὺς ἐν
βίῳ τῷ λόγῳ, τοὺς ἐν λόγῳ τῷ βίῳ, καὶ τοὺς κατ'
ἀμφότερα ἐν τῇ ἀμφοῖν ἀκρότητ:· ξένος τοῖς ἤθεσιν,
ἀλλότριος παντὶ τῷ κόσμῳ, ἀταπείνωτος τοῖς πάθε
σιν, ὑψηλὸς τοῖς νοήμασιν, ἀκαμπής τοῖς ὑψηλοίς,
συμπαθῆς δὲ τοῖς ταπεινοῖς.
πγ'. Εκλεψε τις ποτε τῶν Λογγιβάρδων ἵππων
τῆς μονῆς, καὶ προσελθόντες δύο τῶν ἀδελφῶν ᾐτή-
σαντο τὸν μακάριον τοῦ καταδιώξαι καὶ ἀνευρεῖν
τὸν ἵππον, ὅτι χρήσιμος ἦν πάνυ ἐν τῷ μοναστηρίῳ,
8 και πεποιήκασιν. φθασάντων γὰρ τῶν ἀδελφῶν
κόπι πολλῷ εἰς τὸ κάστρον, ἐν ᾧ ὁ κλέπτης ὑπῆρ
χεν, ἡνίκα τὸ τοῦ Πατρὸς ὄνομα καὶ μόνον ἐκεῖσε
ἄρχων ἀκήκοεν, εὐθέως ἀγαγὼν τὴν ἵππον καὶ τὸν
κλέπτην δεδεμένον, παρέδωκε τοῖς ἀδελφοῖ;. Υπου
στρεψάντων τοίνυν αὐτῶν ἐν τῷ μοναστηρίῳ, καὶ
τῷ Πατρὶ μετὰ χαρᾶς προσπιπτόντων καὶ λεγόντων,
ὅτι Δι' εὐχῶν σου, Πάτερ, ηγάγομεν τὴν ἵππον καὶ
τον κλέψαντα· καλεῖ ὁ μακάριος τὸν Λογγιβάρδου,
καὶ λέγει αὐτῷ· Ὄντω; σὺ, ἀδελφὲ, ἀγαπᾷς τὸν
ίππον τοῦτον; Καὶ λέγει ἐκεῖνος· Εἰ μὴ ἠγάπων,
οὐκ ἂν ἔκλεψα τοῦτον. Τότε λαβὼν ὁ Πατὴρ τὸν
ἵππον δέδωκεν αὐτῷ, προσθεῖς αὐτῷ μετὰ τῆς σέλλας
καὶ τὸ χαλινάριον, λέγων· Εἰ ἀγαπᾷς αὐτὸν, λάβε
καὶ πορεύου· ὁ δὲ ἀπῆλθε χαίρων καὶ ἀγαλλόμενος.
Αρξαμένων δὲ τῶν ἀδελφῶν καταγογγύζειν τοῦ
μακαρίου, καλέσα; αὐτοὺς ὁ Πατὴρ ἐνουθέτει λέγων·
Μάθετε, ἀδελφοί, τοῦτο, ὅτι ἡ τῶν πραγμάτων όπωσ-
δήποτε στέρησις, ἁμαρτημάτων ἐστὶν ἀφαίρεσις·
εἶτα οὐκ ἐσμὲν ἄξιοι τοῦ γεροντικοῦ ποιῆσαι ἐν
κεφάλαιον; Εἰ ὁ Θεὸς θέλει ἐλεῆσαι ἡμᾶς ἡμεῖς
αὐτῷ μὴ ἀντιτασσώμεθα. Οἱ δὲ εἶπον· Τοῦτο θλιμ
βόμεθα, Πάτερ, ὅτι μετὰ τὸ κοπιάσαι ἡμᾶς πάνω
πολλὰ περιπατήσαντας, καὶ εὑρεῖν τὸ ἀπολωλός,
τότε αὐτὸ ἐξωρήσω τῷ κλέψαντι. Καὶ ὁ Πατὴρ ἔφη·
Digitized by Google