147
ANONYMI
:
.
148
nem, diuque vocis usu carens astantium quoque A πλεῖστον διέμενεν ἄφωνος, καὶ τῶν παρόντων μή
praesentiam non sentiebat, quanquam et in ipsa
exstasi, si quando aliquid submurmuraret, e sacræ
liturgia responsionibus verba proferebat ut
puta, ‹ Concede, Domine, › vel, ‹ Sanctus, sanctus,
sanctus Dominus, › et similia : quandoque etiam
psalmum, e Beati immaculati, o recitare audieba-
tur. Quod si quis e fratribus postea quæsisset ab
co : Quid tibi contigit, Pater, et ubi hactenus eras?
Respondebat Consenui, fili, et deliro et oppressus
dæmone sum et ignoro quod patior. Quin et acce-
dentibus ad illum importune et a contemplatione
mentis avpcautibus renuntiari jubebat, dæmone
agitari senem, nec posse ad quemquam venire.
Sed quo magis ipse contendebat et abjiciebat sese, B
eo latius divulgabatur et percrebrescebat fama ejus,
et accurrebant omnes, ut viderent et loquentem
ipsum audirent. Itaque Cajete quoque principem
rogavit uxor (74), ut irent salutatum Dei servum.
lle vero : Significenus, inquit, hoc illi primum,
ne forte grave videatur et affectus molestia fugiat
e regione nostra et servi Dei jacturam faciamus.
Significarunt igitur de hoc, multis precibus agen-
les; sciebant enim illum vehementer aversari col-
loquia feminarum, et mulieribus non patere aditum
in ejus monasterium. At contra vir sanctus hæc
ad illam perferri jussit. Ignosce mihi propter Do-
minum : nam quando vivebam in sæculo, dæmone
exagitabar; ideoque ex quo sum factus monachus,
curatus sum : nunc vero si feminam videro, sta
Lion demon revertitur et cruciat me (75). Hæc ubi
audivit et intellexit mulier, majori exarsit desi-
derio videndi ipsum et tamdiu colluctata est, do-
nec venit et ejus salutatione dignata est. Præce-
perat tamen, nie ulla oppidana mulier sequeretur,
sed omnes eam sequerentur viri. Ergo beatus vir,
postquam paucis illam docuisset de pudicitia, de
eleemosyna, deque timore Dei, domum remisit
gaudentem.
89. Et ipse quidem agerrime ferebat et magno
studio devitabat commercia principumn terra, ut
originem inanis gloriæ et perniciem animæ. Cæte-
ram cogebatur id tolerare ob molestiam, quam
exhibebant injuriam passi et injuste abillis oppressi,
quoruin sæpe'multos ex eorum faucibus vel por
epistolam solam extraxit. Et si quis colligeret hu-
jusmodi ab eo scriptas epistolas, librum possel
conficere valde utilem et magno usui futurum.
Quod idem fecit pro Philaga ho archiepiscopo cive
suo. Quando enim ille insatiabili arilitate Roma-
nam sedem invasit, non contentus mundano fasti-
gio, ad quod illum Deus præter opinionem evexerat
(nam apud utrumque imperium magnos honores
αἰσθανόμενος. Πλὴν ὅτι καὶ ἐν αὐτῇ τῇ ἐκστάσει εἰ
ποτέ τι ἐλάλησεν, ἐκ τῶν τῆς θείας λειτουργίας ἀπο-
κρίσεων ἀπεφθέγγετο εἷον τό, ο Παράσχου, Κύριε,
ἢ τὸ, ο "Αγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος, » καὶ τὰ ὅμοια -
ἄλλοτε δὲ καὶ τὸν ἄμωμον στιχολογῶν ἡὑρίσκετο. Επ
δέ τις μετὰ ταῦτα τῶν ἀδελφῶν ἠρώτα αὐτόν; Τί
σοι γέγονε, Πάτερ; καὶ ποῦ ἧς ἕως ἄρτι; ἀπεκρί
νετο ὅτι Ἐγήρασα, τέκνον, καὶ ἐληρίσσα, και
ἐδαιμονίσθην, καὶ τί πάσχω οὐκ οἶδα. Ἀλλὰ καὶ
τοῖς παραβάλλουσιν ἀκαίρως, καὶ ἀπασχολοῦσιν
αὐτὸν ἐκ τῆς κατὰ νοῦν θεωρίας, ἐκέλευε λέγειν,
ὅτι Εδαιμονίσθη ὁ γέρουν, καὶ οὐ δύναταί τινι ἀπαν
τῆσαι. Οσον δὲ αὐτὸς ἐξουθένει καὶ ἐταπείνου ξαν-
τὸν, τοσοῦτον διήρχετο καὶ ἐμεγαλύνετο ἡ φήμη
αὐτοῦ· καὶ πάντες ἔτρεχον τοῦ θεάσασθαι αὐτὸν,
καὶ ἀκοῦσαι τῆς συντυχίας. Ἐν μια γοῦν παρακαλεῖ
τὸν τῆς Γαΐτας ἄρχοντα ἡ σύμβιος αὐτοῦ ἀπελθεῖν
εἰς προσκύνησιν τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ. Καὶ λέγει
αὐτῇ ὁ ἀνήρ· Δηλώσωμεν πρῶτον αὐτῷ, μή πως
φανῇ αὐτῷ βαρύ, καὶ ἀχθεσθεὶς φύγῃ ἀπὸ τῆς χώρ
μας ἡμῶν, καὶ ζημιωθῶμεν τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ.
Τάτε μηνύουσιν αὐτῷ περὶ τούτου, πολλὰ παρακα-
λοῦντες αὐτόν· ἐγίνωσκον γὰρ, ὅτι σφόδρα ἀποστρέ
φεται τὴν συντυχίαν τῶν γυναικῶν· καὶ ὅτι οὐδέ
ποτε εἰσέρχεται γυνὴ ἐν τῷ μοναστηρίῳ αὐτοῦ.
Αντιδηλοῖ οὖν αὐτῇ ὁ ὅσιος λέγων· Συμπάθησόν
μοι διὰ τὸν Κύριον, ὅτι ἡνίκα μην κοσμικός, ἐδα:-
μονιζόμην· καὶ διὰ τοῦτο ἀφ' οὗ γέγονα μοναχός,
C ἐξιάθην νυνὶ δὲ ἐὰν ἴδω γυναῖκα, πάραυτα ὁ δαίμων
ὑποστρέφει καὶ κολάζει με. Ταῦτα ἡ γυνὴ ἀκούσασα
καὶ νοήσασα, πλέον ἀνεπτερώθη πρὸς τὸ αὐτὸν
θεάσασθαι· καὶ τοσοῦτον ἐπύκτευσεν, ἕως ὅτου
ἦλθε καὶ ἠξιώθη τῆς αὐτοῦ προσκυνήσεως· παρήγο
γειλε μέντοι μηδεμίαν τῶν γυναικῶν τοῦ ἄστεος
ἀκολουθῆσαι, ἀλλὰ πάντας άνδρας συμπορευθῆναι
αὐτῇ. Ὁ δὲ μακάριος ὀλίγα περὶ σωφροσύνης, καὶ
ἐλεημοσύνης, καὶ φόβου Θεοῦ νουθετήσας αὐτὴν,
ἀπέλυσε μετά χαρὰ εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.
D
πθ'. Αὐτὸς μὲν οὖν ἄχθος μέγα ἡγεῖτο, καὶ σφόδρα
άπεστρέφετο τὴν τῶν ἐνδόξων τῆς γῆς συντυχίαν,
ὥσπερ πρόξενον κενοδοξίας και ψυχικής ζημίας.
Ἡνάγκαζε δὲ τοῦτον τοῦτο καταδέχεσθαι ἡ τῶν παρ'
αὐτῶν ἀδικουμένων καὶ πλεονεκτουμένων ενόχλησις,
οὖς πολλάκις διὰ γραφῆς αὐτοῦ καὶ μόνης ἐκ τῶν
φαρύγγων αὐτῶν ἀνέσπασεν. Καὶ εἴ τις ἂν τὰς
τοιαύτας ἐπιστολὰς αὐτοῦ συνελέξατο, πάνυ ὠφέλι-
μεν καὶ χρησιμωτάτην βίβλον ἐξ αὐτῶν συστῆσαι
Αδύνατο. Οὕτω δὲ πεποίηκεν καὶ εἰς τὸν συμπολίτην
αὐτοῦ Φιλάγαθον τὸν ἀρχιεπίσκοπον. Ηνίκα γὰρ ὁ
ῥηθεὶς ἐπέβη τῷ Ρώμης ἀπλήστως θρόνῳ, μὴ ἀρχε
σθεὶς τῇ τοῦ κόσμου μεγαλειότητι, ᾗ Θεὸς παραδό
ξως αὐτὸν ὑπερύψωσεν· ἐν ἄμφω γὰρ τοῖς βασι·
Joannis Clei notæ.
(76) Quis hic Gajetanus princeps fuerit, que
ejus uxor, quæ tanto desiderio flagravit san-
ctum virum conveniendi, alibi non reperio.
(75) In sensu morali potuit hæc verissime
Bañetus dicere, quod expertus eccel ex femina-
rum colloquio et aspectu tentationes a dæmone
immissas : atque hoc sane sensu inteliigenda sunt,
humilitas ad mendacia imprudenter defle
ΠΟ
xerit.
Digitized by
Google