159
ΑΝΩΝΥΜΗ
160
phasis licet hinc ctiam fidem habentibus sicut gra- Α πᾶσι καὶ ἔλεγεν, ὅτι Τοὺς πανευφήμου; καὶ ὄντως
num sinapis, venerationem deferre: quamvis
ego indignus sim, qui vel solo nomine eos appel-
lem, in hunc porro tenuem deveni lorum non al-
terius rei causa, quam ut diem meum obeam.
Porro autem illius oppidi dominus, Gregorius (85)
nomine, tyrannide quidem et nequitia insignis,
sed sagacitate ornatus et prudentia, descendit et
prostratus ad sancti viri pedes ita dicebat: Ego
quidem, serve Dei altissimi, ob multa peccata inea
dignus non sum, ut intres Sub tectum meum, et
unde mihi hoc, ut sanctus Domini mei veniat ad
me? Sed quando Magistri et Domini tui exemplo
me peccatorem justis prætulisti, ecce domus mea,
totumque cum suo agro oppidum ante te est.
Quidquid de iis libuerit, jubeto.
τρισμακαρίστους και κορυφαίους τῶν ἀποστόλων
καὶ ἐντεῦθεν δυνατὸν τοῖς πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως
κεκτημένοις αὐτοὺς προσκυνῆσαι, εἰ καὶ ἐγὼ ἀνά
ξιος καὶ τοῦ μόνον αὐτοὺς ὀνομάσαι. Ἐν μέντοι τῷ
εὐτελεῖ τόπῳ τούτῳ δι' οὐδὲν ἄλλο ἐλήλυθα, εἰ μὴ
μόνον διὰ τὸ τελευτῆσαι. Ο δὲ ἄρχων τῆς κώμης
ἐκείνης Γρηγόριος τῷ ὀνόματι, περιβόητος ἐν τυραν
νίδι καὶ ἀδικίᾳ τυγχάνων, λίαν δὲ ἀγχίνους καὶ
συνέσει κεκοσμημένος, κατελθὼν καὶ προσπεσών
τοῖς ποσὶ τοῦ ἁγίου ἔλεγε ταῦτα· Ἐγὼ μὲν, δούλε
τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, διὰ τὰς πολλάς μου ἁμαρτίας
οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς, ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς·
καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ὁ ἅγιος τοῦ Κυρίου
μου πρός με; Επειδὴ δὲ μιμούμενος τὸν σὸν διδά
Β σκαλον καὶ Δεσπότην προετιμήσω με τὸν ἁμαρτω
λὸν τῶν δικαίων, ἰδοὺ ὁ οἶκός μου, καὶ ἅπαν σὺν τοῖς περιχωρίοις αὐτοῦ τὸ καστέλλιον πρὸ προσώπου
σου· εἴ τι κελεύει; περὶ αὐτῶν, πρόσταξον.
G
15. Ο δὲ μακάριος ἀπεκρίνατο πρὸς αὐτόν·
Εὐλογήσαι Κύριος καὶ σὲ καὶ τοὺς σὺν τῷ οἴκῳ σου,
καὶ τῇ κώμῃ σου. Μέρος δὲ ὀλίγον ἐν τῷ κράτει σου
ἡμῖν διαχώρισον, ὅπως ἐν αὐτῷ ἡσυχάσαντες τὸν
Θεὸν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐξιλεωσώμεθα, καὶ
ὑπὲρ τῆς σῆς σωτηρίας εὐξώμεθα. Τότε ὁ Γρηγό
ρως μετά πολλῆς τῆς προθυμίας ἐξεπλήρου τὸ κε-
λευόμενον. Οἱ δὲ ἐναπομείναντες ἐν τῇ μονῇ ἀδελφοὶ
μετὰ δύο ἡμέρας μηνῶν μαθόντες, ὅτι οὐκ ἀποστρέφει
πρὸς αὐτοὺς ὁ Πατήρ, ἀπάραντες τοῖς μηλωταρίοις
καὶ περιβολαίοις καὶ τοῖς λοιποῖς, κατέλαβον τὸν ὑπὸ
τοῦ ἄρχοντος ἀφιερωθέντα τόπον αὐτοῖς ἐν λόγῳ
μονῆς· μαθών τοίνυν ὁ παμμακάριστο; Πατὴρ τὴν
ἄφιξιν αὐτῶν, ἡγαλλιάσατο τῷ πνεύματι, καὶ
δεδήλωκεν αὐτοῖς · Αρκετόν μοι, ὦ Πατέρες καὶ
ἀδελφοί, ὅτι διὰ τὴν τοῦ Θεοῦ ἀγάπην καὶ τὴν ἐμὴν
ἐσκύλητε ἕως αὐτοῦ. Νῦν οὖν παρακαλῶ τὴν ἀγάπην
ὑμῶν, ἵνα περιμείνητε μέχρις ἂν καὶ αὐτὸς ἐλεύ
σωμαι πρὸς ὑμᾶς. Ἐν τῷ οὖν ἑτοιμάζεσθαι αὐτὸν
τοῦ ἀποπληρῶσαι αὐτομάτοις ποσὶ τὴν οἰκείαν σύνο
ταξιν· ἦσαν γὰρ οἱ ἀδελφοὶ ὡς ἀπὸ μιλίων τριών
συγκαλεσάμενος τους προσκαρτεροῦντας αὐτῷ ἀδελ
φοὺς σὺν τῷ ἡγουμένῳ Παύλῳ, ᾧ ἦν πρὸ πολλῶν
προκεχειρισμένος ἡμερῶν τὴν ἡγεμονίαν, ἀνδρὶ
παλαιῷ καὶ τὴν φρόνησιν, καὶ τὴν ἡλικίαν, καὶ τὴν
ἄσκησιν, καὶ τὴν φιλοσοφίαν· τούτοις διαμερίσας
τὰ μικρὰ ῥάκια αὐτοῦ (οὐ γὰρ ἄλλο τί ποτε ἦν αὐτῷ
τοῦ κόσμου), ἕως καὶ τοῦ ἐσχάτου λεπτοῦ, ἐκέλευσε
97. Respondit beatus Pater : Benedicat Dominus
et tibi et tnis et domui tuæ et oppido tuo. Parti-
culam in ditione tua nobis concede, ut quietem in
ea nacti Dcum pro peccatis nostris propitium
reddamus et pro salute tua preces fundamus.Gre-
gorius autem magna alacritate implebat, quod
jussum erat. Αt vero fratres, qui in monasterio.
renanserant, post biuestre spatium, audito, quod
Pater non reverteretur amplius, recesserunt aspor-
tantes secum melotas, succinctoria et reliqua, per-
veneruntque ad. locum, construendi monasterii
nomine a principe illis dicatum. Quod ubi cognovit
vir beatissimus, nimirum advenisse illos, exsultavit
spiäitu, significavitque illis hæc per nuntium :
Sufficit mihi, Patres et fratres, quod ob Dei meique
amorem laborem ceperitis, ut isthuc veniretis.
Nunc igitur charitateın vestram rogo, ut exspecte-
tis, donec et ipse veniam ad vos. Dum igitur parat
se ad solvendum promissum suis pedibus (aberant
enim fratres tria fere millia passuum), convocatis
ad se fratribus, qui secum erant, una cum begu-
meno Paulo (86), cui praefecturam commiserat
ante multos dies, viro et. prudentia et ætate et
exerciiatione vitæ monasticæ et philosophiæ stu-
diis antiquo, distribuit illis pauca pannorum fru-
sta, (nihil enim mundani plane illi erat), vel unum
as minutum, tumque dari sibi jussit sumenda vi-
vifica Cbristi mysteria. Deinde hegumeno et fra-
tribus : Obrecro, inquit, vos, ut si e vita exces- η μεταλαβεῖν τῶν ζωοποιῶν τοῦ Χριστοῦ μυστηρίων.
sero, siue mora corpus meum terra contegatis,
Επειτα λέγει τῷ ἡγουμένῳ καὶ τοῖς ἀδελφοῖς· Δέο
Joannis Clei notæ.
(85) Observat ilem Sciommarius nota 17, Gre
goriuin hunc Tusculanum comitem, fuisse duorum
Romanorum Pontificum, Benedicti scilicet VII,
alias Vill, et Joannis XIX, alias XX, patrem,
necnon avum Benedicti Vill, alias X. Consule,
si lilet, Kircheri nostri Historiam Eustathio-Ma
rianam, parte ut, cap. 4, ubi de conitum Tuscu-
lanorum stirpe et propagine fusius tractat ex Zazara
aliisque.
(86) Recusante abbatis et legumeni titulum S.
Nilo, hoc nomine jam aliquo tempore ante sau
obitum præfuit Paulus : at quanto illi supervixerit,
non satis constat. In serie abbatum Crypta-
Ferratensium inter Paulum et B. Bartholomæum
adbuc medius est Cyrillus. Computante Sciomma-
rio, vix quinque annos una impleverunt; nam nota
20 tradit, B. Bartholomum annos tantum naluin
fuisse viginti, quando coilata fuit Paulo prælatura,
eunque illam tantum admisisse post Cyrillam,
cum jam ætatis annum ageret 25: quæ omnia
ad Vitam B. Bartholomæi discuti poterunt,
'
Digitized by
Google