161
VITA S. NILI JUNIORIS.
162
μαι ὑμῶν, ἐὰν ἀποθάνω, μὴ βραδύνητε τοῦ κατα- Α nec me in templo sepeliatis, nec supra tumulum
κρύψας τῇ γῇ τὸ σῶμά μου· μήτε ἐν οἴκῳ κυριακῷ
κατάλησθε· μηδὲ θελήσητε ποιῆσαι καμάραν ἐπάνω
μου, ἢ ἄλλον τινὰ κόσμον οἷον δήποτε. Εἰ δὲ ἔλως
βούλεσθε ποιῆσαί τι σημεῖον διὰ τὸ γνωρίζειν, τοῦ
τεθείκατέ με, ὁμαλὸν ἔστω ἐπάνωθεν, ἵνα οἱ ξένοι
ἐκεῖ ἐπαναπαύωνται· καὶ γὰρ κἀγὼ ξένος ἐγενόμην
πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου· καὶ μνημονεύετέ
μου ἐν ταῖς ἁγίας ὑμῶν εὐχαῖ;.
B
4η'. Ταῦτα εἰπὼν, καὶ εὐλογήσας αὐτοὺς, επευξά-
μενός τε πᾶσι τοῖς ἀδελφοῖς, ἐξῆρε τοὺς πόδας αὐτοῦ,
καὶ ἤπλωσεν ἑαυτὸν ἐν τῷ κοιταρίῳ αὐτοῦ. Ἐποίη-
σεν δύο ημέρας μὴ συντυγχάνων, μηδὲ ἀνοίγων
τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμαζον οἱ ὁρῶντες
αὐτὸν, ὅτι οὐκ ἦν ὡς ψυχογραγῶν, ἀλλ' ὡς ἀναπαυό
μενος· μόνον δὲ τὰ χείλη κινῶν, καὶ τῇ δεξιᾷ χειρι
κατασφραγιζόμενος, ἐγνωρίζετο τοῖς παροῦσιν ὡς
προσευχόμενο;. Καί τις τῶν ἀδελφῶν προσεγγίσας
τῷ ὠτίῳ πρὸς τῷ στόματι αὐτοῦ, τοῦτον μόνον τὸν
στίχον ἐνενόησε λέγοντος· « Τότε οὐ μὴ αἰσχυνθῶ,
ἐν τῷ με ἐπιβλέπειν ἐπὶ πάσας τὰς ἐντολάς σου.
Ακούσας δὲ καὶ ὁ ἄρχων Γρηγόριος τὰ περὶ αὐτοῦ,
δρομαῖος κατῆλθεν ἀπὸ τοῦ καστελλίου αὐτοῦ, φέρων
καὶ τὸν ἰατρὸν Μιχαήλ μετ' αὐτοῦ, ὅς ἦν ἐμπειρό
τατος. Καὶ ἐπιπεσὼν τῷ μακαρίῳ, ἔκλαιε πικρῶς
καὶ ἔλεγεν· Ω Πάτερ, Πάτερ, διατί οὕτω ταχέως
με εγκατέλιπες ; διατί ἐβδελύξω τὰς ἁμαρτίας μου,
καὶ ἀφίεις με ; Καταφιλῶν δὲ τὰς χεῖρας αὐτοῦ
ἔλεγεν· Ἰδοὺ οὐκέτι κωλύεις με τοῦ φιλῆσαι τὰς
χεῖράς σου, καθὼς ἐποίεῖς τὸ πρότερον, λέγων ὅτι C
Οὐκ εἰμὶ ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, οὔτε διάκονος,
ἀλλὰ μόνον καλογήριον μικρόν· διατί οὖν θέλεις
φιλῆσαι τὴν χεῖρά μου; Ταῦτα δὲ λέγων τοσοῦτον
ἐδάκρυεν, ὥστε πάντας τοὺς παρεστώτας διεγείραι
προς δάκρυα. Κρατήσας δὲ καὶ ὁ ἰατρὸς τὸν σφυγ
μὲν αὐτοῦ, διισχυρίζετο λέγων, ὅτι οὗτος οὐκ ἀπο-
θνήσκει· οὐ γάρ ἐστιν ἐν αὐτῷ πυρετός, οὔτε μὴν
ἄλλο τι σημεῖον θανάτου· καὶ γὰρ οὕτως εἶχεν.
Αναχωρησάντων τοίνυν ἐκείνων, καὶ τῆς ὥρας τοῦ
λυχνικοῦ καταλαβούσης (ἦν δὲ καὶ ἡ μνήμη τοῦ
ἀποστόλου Ἰωάννου καὶ θεολόγου), ἔδοξε τοῖς ἀδελ
φοῖς ἀπαγαγεῖν τὸν ὅσιον ἐν τῇ ἐκκλησία· ἐμνήσθησαν
γὰρ τοῦ πόθου καὶ τοῦ φίλτρου αὐτοῦ, οὐπερ εἰς
τὰς μνείας τῶν ἁγίων ἐδείκνυτο· καὶ ὡς ἀεὶ ἔλεγεν,
ὅτι δεῖ τὸν μοναχὸν, ἐκτὸς πάσης ἀνάγκης, ἐν τῷ
εὐκτηρίῳ τελευτήσαι.
40'. Τοῦτο δὲ γενομένου, καὶ τοῦ ἑσπερινοῦ ὕμνου
τέλος λαβόντος, ὁ ἥλιος ἔγνω τὴν δύσιν αὐτοῦ, καὶ
αὐτὸς παρέδωκε τὸ πνεῦμα· καὶ ἔδυ ἀληθῶς εἰπεῖν
δήλιος μετὰ τοῦ ἡλίου· καὶ ἐξέλιπε φῶς ἀπὸ τῆς
γῆς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, καὶ λύχνος ἀπὸ προσώπου
ὁρώντων. Η γὰρ καὶ αὐτὸς οὐ προέγνω τὴν παροῦ
σαν σκυτώμαιναν, καὶ ἀπόλειψιν τῶν φωτιζόντων
D
fornicem mihi exstruatis, aut quodvis ornamentum
adjiciatis. Quod si omnino vultis signum aliquod
ponere ad cognoscendum, ubi fuerim humatus,
planum esto, ut quiescere in eo peregrini possint,
nam et ego peregrinus fui cunctis diebus, quibus
vixi, et mementote mei in sanctis vestris orationi-
bus.
98. Hæc dixit, deinde benedixit eis, et bene pre-
catus est cunctis fratribus attolleusque pedes,
extendit se in lectulo suo. Biduum vero jacuit nec
loquens, nec aperiens oculos, et qui videbant
illum, mirabantur, non enim erat similis agculi
animam, sed quiescenti, movebat solum labia et
dextera se signo crucis consignabat, per quæ in
oratione defixum præsentes intelligebant. Εt qui-
dam frater, adnota ad os ejus aure, hunc versi-
culum tantummodo ab eo distincte audivit : ‹ Tunc
non confundar, cum perspexero in omnibus man -
datis tuis. › Gregorius quoque loci dominus cum
hæc audisset, suo ex oppido currens descendit,
secum et Michaelem adducens peritissimum medi-
cum, ruensque super beatum virum flebat-ubertim,
ac licebat : Ο Pater, Pater, cur tam cito me
deseruisti? Cur abominatus es peccata mea et
relinquis me? Deosculando autem manus ejus :
En me jam non prohibes, aiebat, quin tuas manus
osculer, ut solebas antea, dicendo : Non sun epi-
scopus, aut presbyter, aut diaconus, sed humili-
mus monachus : utquid igitur manum meam oscu➡
lari vis? Hæc dicens tantam lacrymarum vim pro-
fundebat, ut astantes omnes invitaret ad fletum.
Medicus autem, altrectato pulsu, asseverabat, illum
non moriturum, quod nec febris esset in eo, neç
aliud mortis signum : ita enim res habebat. Cum
vero illi discessissent et advesperasceret, agebatur
porro etiam memoria Joannis apostoli et evange-
listæ (87), visum est fratribus, deferre sanctum
Patrem in ecclesiam: recordati enim sunt, quo
affectu, quo studio sanctorum memorias proseque-
retur, et semper dicere solitum, oportere nona-
chum citra ominem necessitatem, in oratorio
mori.
99. Quo facto, et vespertino peracto ouicio. so!
cognovit occasum suum et ipse tradidit spiritum :
et occidit revera cum sole sol, defecitque die illa
lumen de terra et lucerna a facie videntium, All-
non prævidit et ipse densissimas hujus temporis
tenebras, defectumque sanctorum illuminantium,
cæterosque docentium ? Et ubinam alterum reperit
Joannis Clei nota.
(87) Memoria S. Joannis theologi seu evangelista
hoe die solemni Officio agitur apud Græcos, ut
monitum est inter prætermissos ad hunc diem. In
Anthologio Græcorum recentissimo Officio mox
memorato subjecta est rubrica, quæ monet, in
abbatia Crypta-Ferratensi hoc die agendam S. Nili
memoriam.
Digitized by
Google