169
VITA SS. CIRYCI ET JULITTÆ.
170
serentes, fugientes abierunt: foris autem stantes,
testes eorum qua in illam gesta sunt exstiterunt.
Deinde, dicitur, illa sistitur ante Alexandri tribu-
nal, interrogat iste ut narret illa nomen, fortunam
et quam obtinuit patriam. Illa vero cum libertate
ante judicem Christi Domini nomen confessa est,
dicens, Christiana sum.
έχουσα, πάνυ νήπιον ὄντα· ὡς δὲ ταύτην οι δήμιοι Α illam lie:ores detinuissent, ancillæ ejus cam de-
συνέσχον, αἱ θεράπαιναι αὐτῆς καταλιποῦσαι αὐτὴν,
ἀπῆλθον ἀποδράσασαι· ἔξωθεν δὲ ἱστάμεναι, θεωρο
τῶν εἰς αὐτὴν πραττομένων ἐγίνοντο · εἶτα, φησί,
παραστάσης αὐτῆς τῷ τοῦ ᾿Αλεξάνδρου βήματι,
διηρώτα ἐκεῖνος αὐτὴν ἐξειπεῖν προσηγορίαν τε
καὶ τύχην καὶ τὴν ἐνεγκαμένην πατρίδα· ἡ δὲ παρ-
ῥησιαζομένη πρὸς τὸν δικαστήν, τὸ τοῦ Κυρίου
Χριστοῦ ὄνομα ἐπεγράφετο, λέγουσα, Χριστιανή εἰμι.
δ'. Θυμομαχήσας δὲ ὁ ᾿Αλέξανδρο; ἐκέλευσεν
ἀφαιρεθῆναι μὲν ἀπ' αὐτῆς τὸν παῖδα Κήρυκον, καὶ
προσάγεσθαι αὐτῷ, οἷα δὲ καὶ ἀστεῖον ὄντα, καὶ μη-
δὲν τῶν κατὰ πρόθεσιν εἰδότα· ταύτην δὲ σχημα.
τιςθεῖσαν καὶ τανυσθεῖσαν ὠμοῖς βουνεύροις τύπτε-
σθα: ἀφειδῶς ἐπέτρεπεν· ὡς δὲ τὸν παῖδα βίᾳ ἐκ
τῶν τῆς μητρὸς ἀγκαλῶν οἱ δήμιοι ἀφείλκυσαν "
κλαυθμυρίζοντα ἄγουσι τῷ ἡγεμόνι, πρὸς τὴν μη-
τέρα ἀτενῶς ἐνορῶντα, καὶ τὸ ἐκείνης ὄνομα ἐπισ
φθεγγόμενον, τὴν δέ γε μάρτυρα κατὰ τὸ αὐτοῖς
προσταχθὲν ἀνιλεῶς ἔτυπτον τοῖς βουνεύροις, ἐκεί
νης ὡς ἀνδριάντος τινὸς ἀψύχου ταῖς πληγαίς ξαι-
νομένης, καὶ μηδὲν ἕτερον φθεγγομένης, ἢ τὴν
σεπτὴν ἐκείνην φωνὴν ἀπαύστως βοώσης, Χριστιανή
εἰμι καὶ δαίμοσιν οὐ θύω.
B
6. Iratus autem Alexander jussit ab illa abripi
puerum Cirycum, et ad se afferri, tanquam venu -
stum, et mihil eorum quæ agebantur scientem;
illam autem nudutam et vi extensam crudis bouni
nervis percuti crudeliter imperavit. Ut vero pue-
rum vi e matris ulnis carnifices abripuerunt multa
lacrymnantem adducunt ad præfectum, indesinenter
matrein intuentem, et ejus nomen vocitantem,
martyrem autem ipsam secundum quod sibi man-
datum fuerat carnifices boum nervis dire cædebant,
quæ velut statua quædam insensibilis plagis la-
niata, nihil aliud sonabat, quam hanc egregiam
vocem sine intermissione edendo, Christiana sum
et dæmonibus nou sacrifico.
7. Praefectus igitur manibus puerum acc.piens
blanditiis tentabat adducere ne lacrymaretur, et
suis genibus imponebat, oscularique conabatur;
ille autem matrem indesinenter intuens, præfectum
quidem arcebat, caputque suum retrahebat ma-
nibus autem renitens, ungulis cadebat præfecti
vultum; et tanquam castæ turturis pullus infan-
tile balbutiens vocem et ipse sanctus Cirycus
edebat quani a matre didicerat clamantem audiens,
El ego Christianus sum. Ita ipse quoque Christi,
nomen invocans, et calce judicis latus impetens,
amat enim quamı sæpissime infantilis indoles la-
libus motibus agitari, ad iram incitavit crudelem
hanc feram. Non enim homo iste vocandus est,
qui ignoscere intrepidæ actioni noluit. Dede igitu
egregium puerum apprehendens, projecit e summu
tribunali in terram: cranio autem illustris mar-
tyris talem confessionem edentis in graduum angu
los projecto, et acutis et duris gradibus contrito,
cruore implentur quæ circum tribunal jacent, et
ζ'. Ο οὖν ἡγεμὼν ταῖς χερσὶ λαβόμενος τὸ
παιδίον, θωπείαις ἐπειρᾶτο δυσωπεῖν μὴ ἀποκλαίε
σθαι, καὶ τοῖς ἑαυτοῦ γούνασιν ἐπετίθει, καὶ φιλεῖν
ἐπεχείρει. Τὸ δὲ πρὸς τὴν μητέρα ἀτενῶς ἀποβλέ-
πον, ἀπεσείετο μὲν τὸν ἡγεμόνα, καὶ τὴν ἑαυτοῦ
ἀφίστα κεφαλὴν, ταῖς χερσὶ δὲ ἀντιβαῖν:ν, τοῖς ἰδίοι; C
ὄνυξιν έπληξε τὴν τοῦ ἡγεμόνος ὄψιν · καὶ ὡς τῆς
σώφρονος τρυγόνος νεοσσός νηπιώδει ψελλίσματι
φωνὴν καὶ αὐτὸς ὁ ἅγιος Κήρυκος ἀπεφθέγγετο,
ἣν παρὰ τῆς μητρὸς δεδίδακται καὶ ἐπιθοωμένην
ήχους, Καγώ Χριστιανός εἰμι· οὕτως δὲ καὶ αὐο
τὰς τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα ἀνακαλούμενος απα-
στως καὶ λαξ τῷ δικαστῇ ἐναλλόμενος κατὰ τοῦ
πλευροῦ, φιλεῖ γὰρ ὡς τὰ πολλὰ ἡ νηπιάζουσα
φύσις ἐν τοῖς τοιούτοις σχήματι κινεῖσθαι, εἰς θυμὸν
ἐκίνησε τὸν ἄγριον ἐκεῖνον θῆρα· οὐ γὰρ ἄνθρωπον
αὐτὸν προσαγορευτέον, μὴ συγγνώμονα τῆς ἀδαοῦς
πράξεως καταστάντα· ἐκ τοῦ πολὸς τοίνυν λαβόμε-
νος τὸν ἀοίδιμον παῖδα, ἔῤῥιψεν ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ
ὕψους του βήματος ἐπὶ τὴν γῆν κάτω. Τοῦ δὲ κρατ
νίου τοῦ καλλινίκου μάρτυρος ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ὁμο- D in manus Dei spiritum immittit Deo acceptabilis
λογίᾳ κατὰ τῆς τῶν βαθμίδων γωνίας προσραγέν- infans; animæ enim justorum in manu Dei sunt.
τος, καὶ τῷ ὀξεῖ τῆς ἀντιτυπίας κατατριβέντος, αἱμάτων μὲν πληροῦται τὰ πρὸ τοῦ βήματος, εἰ;
χεῖρας δὲ Θεοῦ ἀπεδίδου τὸ πνεῦμα τὸ θεότευκτον βρέφος ψυχαὶ γὰρ δικαίων ἐν χειρὶ Θεοῦ.
η'. Τοῦτο οὖν θεασαμένη ἡ ἁγία Ἰουλίττα καὶ
χαρᾶς πληρωθεῖσα, Εὐχαριστῶ σοι, Κύριε, ἔλεγεν,
ὅτι κατηξίωσας τὸν ἐμὸν υἱὸν πρὸ ἐμοῦ τελειωθέντα
τοῦ ἁμαράντου τυχεῖν στεφάνου. Σχετλιάσαντος δὲ
καὶ πρὸς τοῦτο τοῦ δικαστοῦ, κελεύει ἀρμενταρίῳ
ἀναρτηθεῖσαν αὐτὴν ἐντόνως ξέεσθαι, καὶ ἀπὸ τοῦ
λέβητος ἀντλεῖσθαι πίσσαν κοχλάζουσαν, καὶ τοῖς
ποσὶν αὐτῆς ἐπιχέεσθαι· προσέταξε δὲ καὶ κήρυκα
ἐπιδοῦν αὐτῇ καὶ λέγειν · Ἰουλίττα, ἐλέησον σεα
τὴν, καὶ θῦσον τοῖς θεοῖς, καὶ ἀπαλλάγηθι τῶν βα-
σάνων, ἵνα μὴ καὶ σὺ κακῶς ἀπολῇ, ὥσπερ δ σὸς
PATROL. GR. CXX.
8. Id ergo aspiciens sancta Julilla, et gaudio
exsultans : Gratias ago tibi, Domine, dixit, quia
dignum præstitisti filium meum ante me morien.
tem qui coronam immortalem obtineat. Sed in học
iratus judex jubet armentario suspensam illa:
dire dilacerari, et e lebete hauriri picem liquefa-
ctam, et in pedes ejus effundi ; jussit autem præco-
nem clamare dicere que illi: Julitta, miserere
tui ipsius et sacrifica diis, et cxime te suppliciis,
ne te male perdas, ut tuus filius. Generosa autem
martyr fortiter supplicia perferens, exclamavit
6
Digitized by Google