ANNO DOMINI MVI.
LEONIS PRESBYTERI
PROLOGUS
AD PASSIONEM SS. RUFI
ET
PESPICII.
(MAI, Spicileg. Rom. tom. IV, p. 290.)
B
nem. Compinxit præterea passionem beatorum
martyrum Anthimi sociorumque ejus hexametris
intersertam versiculis. Memoriam quoque nuper-
rime haudquaquam vilipendendam edidit, qualiter
caput eximium martyris Damiani Romanis illatum
est septulis. Ilis addendum non superfluum vide-
tur, quod et rusticano sermone translationem pa-
tefecit sanctorum Christi athletarum Basilidis,
Tripodis, et Magdalis. Ego quoque Leo, quanquam
minus idoneus, superna tamen favente clementia
presbyter et sacerdos, memoratum monachum
cœpi pro Christo amare ardentius, non ob hoc
tantum quod videbatur sciolus, quinimo quiz testi-
monium habuit bonum ab omnibus, quo esset
bujus sæculi inimicus, et mundus illi esset cru-
cifixus. Nam ejus infirmitati assidue compassus,
hospitio illum recepi omnium nostrorum primus,
ejusque me interesse disputationibus gavisus sum
sedulo. Cumque illi compertum foret, quod essem
etiam quotidianus beati triumphatoris Christi Re-
spicii titularius, ejusque servitor indefessus, cœ-
pit a me disquirere utrumnam beatus martyr suæ.
passionis esset insignitus meniorialibus [cod. me-
morilibus], an fæculentia ruitura præ manibus
mundi historia, omnino chronographis deficienti-
bus, careret. Cun beatum Christi pugillatoren
proprios responderem habere titulos; Velim, ait
ille, videre, styli probandi gratia. Qui cum citius
primæ pagellæ campos percurreret, Habemus na-
ctam, inquit, occasionem, qua de agresti atque in-
sulso pulmento fas nobis sit laceratum facere ci-
bum. Nam amarissimas projiciamus colocynthi-
das, et mellifluas pro illis inscramus herbas, ut
sicut indocti scriptores de bono fecerunt malum,
sic et nos de malo nitamur facere bonum, ipsius
fulti levamine, sine quo nihil possumus facere.
Explicit prologus, incipit passio.
Non enim (1) insignes antiquorum Patrum titu- A gnum de sanctis quadraginta martyribus sermo-
los infirmare conamur, neque generosa illorum
monumenta suggillare nitimur; quin potius lau-
damus, atque laudando roboramus; sed ea quæ
per incuriam et temeritatem, ut simplicium scri-
ptorum, depravata videntur, in quantum divinæ
Providentiæ sors dederit, emendare satagimus, ne
apud sobrins et grammatico sale conditos lectores
veritas gestorum ipsa corruptione vilescat, ac pius
labor piorum omnium sputo obnoxius judicetur.
Est autem et alia causa hujusce renovationis non
minima, quæ nos tam annosum ac neglectum opus
comminare (ita cod.) cogit in melius, quia sine
titulo auctoris amphibolium est thema subsequentis
operis, et ideo verendum ne inter apocrypha jure
censeatur. Quod igitur ad publicas aures ob multo-
rum ædificationem proficisci oportet, necess; est
ut grammaticæ diligentiæ cribro ab omni prius
vitiorum lolio purgetur. Dixit namque Isidorus,
abrade titulum ut muta sit pagina. Ergo ne tantæ
calumniæ ansa nostram parvitatem aliquo modo
innodare videatur, sanandi ac medicandi operis
prodendus est medicus, ut cum probata persona
omnibus in notitiam venerit, ejus opuscula, divina
veritate subnixa, nemo fidelium refutare permitta-
tur, sed potius contra omnes æmulos divinæ pro-
tectionis vis bene defensare comprobetur. Est
nempe Theodoricus ille monachus ac saceruos
peregrinus, atque diutius viscerum cruciatibus
confectus qui ante varios [cod. raros] annos vitam c
composuit beati Martini PP. jucundius, necnon et
alia opuscula in hac urbe Romana positus conscri-
psit diligentius; qui cum fratrum rogatu aliquid
dignum scriptitasset commendandum, haud fuco
auquo usus dicendi, nec phalera pretiosorum ver-
borum, sed humillimo narrationis genere, quod
Græci taneivwoty vocant, ob commune auditorum
atque lectorum commodum subulco prosecutus est
stylo. Scripsit quoque, ut multoruan fatetur au-
ctoritas, elegantissimum et omni veneratione di-
(1) Enim apud sequiores præsertim auctores
zigníficat sane,” profecio, ntique. Quin adeo apud
Sape divina consuevit clementia in tenera adhuc
parvaque ætate, e:c.
Julium Valerium primam quoque sedem in periodo
occupat.
Digitized by
Google.