179
EPIPHANIUS MONACHUS.
180
virginet. An itaque id liceat, mili indica. Rem enim A ροτονίαν ἐκπαρθενεῖται αὐτήν. Εἰ οὖν ἔξεστι
absurdam esse reputans servus tuus, ausus sum ad τοῦτο, δήλωσόν μοι. Ατοπον γὰρ αὐτὸ λογισάμενος
εἶναι ὁ δοῦλός σου, ἐτόλμησα γράψαι σοι.
to scribere.
Responsum Leonis Grammatici et archiepiscopi Ca-
labric.
Leo humilis, grammaticus, et archiepiscopus
Calabria, Joanni spirituali fratri, ac Domini sa-
cerdoti.
Is qui puellam virginem in sponsam accepit,
sicut scripsisti, sancte fili, et postquam. ordinatus
fuerit, vult eam devirginare, nihil aliud exhibet
quam se occultum fornicatorem, vel uxorem suam
suspectam ut antea constupratam. Et si ipse qui-
«lem Claristo pollicitus est se in virginitate victurum,
quid necesse fuit cum virgine copularf? Nam etiam
:bsque muliere, poterat virgo manens ordinatione B
donari, Sin vero propter naturæ imbecillitatem at-
que affectuum incoercibile agmen, illam sibi junxit,
prius cum ea legitime concumbat, ac deinde ordi-
netur. Mulieris enim patefacta virginitate, tanquam
anius uxoris vir, ad sacerdotii formidabilissimum
gradum promovebitur.
Αντίγραμμα Λέοντος γραμματικοῦ καὶ ἀρχι
επισκόπου Καλαβρίας.
Λέων ὁ ταπεινὸς γραμματικὸς, καὶ ἀρχιεπίσκο
πος Καλαβρίας, Ἰωάννῃ τῷ πνευματικῷ ἀδελφῷ,
καὶ ἱερεῖ Κυρίου.
Ο παρθένου κόρην ὁρμασάμενος (2), καθὰ γέ-
γραφας, τέκνον ἅγιον, καὶ μετὰ τὴν χειροτονία»,
ταύτην ἐκπαρθενεῦσαι βουλόμενος, οὐδὲν ἕτερον ἢ
κλεψίγαμον ἑαυτὸν παρίστησιν, ἢ τὴν ἑαυτοῦ γυ-
ναῖκα ύποπτον, ὡς προεκπορνευσθεῖσαν. Καὶ εἰ μὲν
Χριστῷ συνέθετο παρθενεύειν αὐτὸς, τίς χρεία τῆς
πρὸς παρθένον αὐτῷ συναφείας; Καὶ χωρὶς γὰρ
γυναικός, ήδύνατο παρθενεύων χειροτονίας αξιω
θῆναι. Εἰ δὲ διὰ τὸ τῆς φύσεως ἀσθενὲς καὶ τὸν
ἀκατάσχετον ἐσμὸν τῶν παθῶν, ὡρμάσατο ταύτην,
συγγινέσθω πρότερον αὐτὴν (leg. αὐτῇ] νομίμως, καὶ
τότε χειροτονεί:θω. Καταδήλου γὰρ τῆς παρθε
νίας αὐτῆς γινομένης, ὡς μιᾶς γυναικὸς ἀνὴρ, εἰς
τὸν τῆς ἱερωσύνης φρικωδέστατον βαθμὸν ἀναχθή-
σεται.
(2) υρμασάμενος. Εst ὁρμάσασθαι despondere,
cum sponsa nuptias contrahere. Epiphanius h-
resi 78, n° 13, de Maria et Josepho, ἀπὸ τοῦ ἐρμασ
θῆναι αὐτὴν αὐτῷ, eo quod illa ei desponsata esset.
Apud eumdem Epiphanium De laudibus Deiparæ,
ι. 11, p. 292, ὡργάσατο την Παρθένον εἰς τὸν μονο-
γενή Υιόν Pater despondit Filio suo unigenito Vir-
ginem.
ANNO DOMINI MXV.
EPIPHANIUS MONACHUS.
ΝΟΤΙΤΙΑ.
Auctore Joanne Aloysio Mingarellio, apud Amadutiuni Anecdot. litter, tom III.
Hlustrissimo ac reverendissimo præsuli Stephano Borgie, sacræ congr. de Propaganda Fide a secretis,
D. Joannes Aloysius Mingarellius S. D.
Optas, cruditissime praesul, pro tua in me lenignitate, maxinoque in litteras amore, ut vetustum ali-
quod opusculum, idque Graecum, tertio Anecdotorun volumini, quod Romanis propediem typis, impri
n:etur, inserendum præbeam. Ego autem cupienti si quid negem, quod præstare queam, ingratus sim.
Necdum enim tibi vel de facie notus eram, cum omni humanitatis officio me devinxisti. Memoria probe
teneo, vir humanissime, duodecim circiter abhinc annis cum Beneventum forte venissem, quam tu ci-
vitatem mirifica per id tempus dexteritate regebas, atque prudentia, quam liberaliter a te, comiterque
exceptus fuerim una cum supremo tunc cœtus nostri moderatore Joanne Chrysostomo Trombellio, quam-
que jucunde paucos illos dies, quibus ibi manere licuit, transegerim, tuam et in consuetudine suavita-
tem expertus, et in colloquio doctrinam, atque cruditionem admiratus. Quamobrem nihil est, quod non
tui causa facturus libenter sim. E vestigio itaque converti e Græco libellum quemdam Epiphanii mo-
nachi de Vita Deiparæ, cujus apographum apud me ineditumi jampridem latet, semperque forsitan la-
tuisset, nisi hanc tu mihi occasionem præbuisses, ut rursus in manus sumerem: diu enim dubitavi,
an eum supprimere præstaret, quam in manus omnium emittere: propterea quod e monumentis non
ɛinceris modo, atque indufitatis, sed apocrypbis etiam, ut ipsemet auctor profitetur, ae dubiis contex-
Digitized by Google