185
DE VITA R. VIBGINIS.
ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΛΟΓΟΣ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΧΡΟΝΟΝ.
EPIPHANII MONACHI
ET PRESBYTERI
SERMO DE VITA SANCTISSIMÆ DEIPARÆ
ET DE IPSIUS ANNIS (1).
196
A
Εὐλόγησον, Δέσποτα, Λόγος μα'.
Benedic, Domine (2). Sermo XLI.
Περὶ τῆς κυρίως καὶ ἀληθῶς Θεοτόκου καὶ ἀει
De Maria, quæ proprie ac vere Deipara, et
παρθένου Μαρίας, πολλοὶ διεξῆλθον τῶν πάλαι δι- Semper-Virgo (3) dicitur, multi e vetustis docto-
δασκάλων· οἱ μὲν προφητικοῖς διαφόροις είδεσι ribus sermonem habuerunt: nam nonnulli quidem
καὶ ὀνόμασι τὰ τέρατα ἑαυτῆς, καὶ τοῦ ἐξ αὐτῆς variis propheticis figuris ac nominibus usi, mi
ἀνερμηνεύτως τεχθέντος Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ rabilia cum de ipsa (4), tum de eo, qui ex ipsa
ἡμῶν προεἶπον· οἱ δὲ ἅγιοι ἀπόστολοι περὶ τοῦ ἐξ ineſſabiliter natus est, Christo vero Deo nostro
αὐτῆς σαρκωθέντος Θεοῦ Λόγου τὴν σπουδὴν ἐποιή- prænuntiarunt : sancti vero apostoli de Deo Verbo
σαντο · καὶ εἰς τὰς τούτου πράξεις ἐσχόλασαν· περὶ ex ipsa incarnato studiose egerunt, ac de iis quæ
ταύτης δὲ ὀλίγα τινὰ εἰπόντες· εὐθέως παρέδραμον· ab ipso gesta sunt; de Maria vero cum pauca
οὕτω τοῦ Πνεύματος οἰκονομήσαντος. Οι πάντες δὲ quædam dixissent, ad alia statim transierunt, ita
ἀπὸ Δαυΐδ κατάγεσθαι αὐτὴν λέγουσιν· ἐγκωμιασταὶ Spiritu sancto disponente. Sed omnes illam ex
δὲ αὐτῆς ἐκ τῶν ἁγίων Πατέρων γεγόνασιν· οὐδεὶς David originem duxisse (5) aiunt. Fuerunt (6)
δὲ ἐξ αὐτῶν περὶ τῆς βιώσεως αὐτῆς καὶ τῶν autem o sanctis Patribus haud pauci, qui eam
χρόνων, ἢ τῆς ἀνατροφῆς, ἡ τοῦ τέλους, ὀρθῶς καὶ encomiis celebrarent: sed ipsorum nullus de illius
εὐαποδέκτως ἐσήμανεν· ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπιχειρήσαν- Β vita, et annis, aut educatione, aut obitu, recte
τες καὶ μέρη τινὰ εἰπόντες, οὐκ ὀρθοτόμησαν,
ἀλλ᾽ ἑαυτοῖς ἐγένοντο κατήγοροι, οἷον, Ἰάκωβος ὁ
Ἑβραῖος, καὶ 'Αφροδισιανός Πέρσης, καὶ ἄλλοι τινές,
μόνον περὶ τῆς γεννήσεως αὐτῆς εἰπόντες, εὐθέως
B
ac probabiliter scripsit. Imo qui id facere aliqua
ex parte aggressi sunt, a recta via aberrarunt,
ac unusquisque sui ipsius veluti accusator ex-
stitit, ut exempli, gratia, Jacobus Hebræus (7), et
Mingarellii nota.
(1) Allatius in Diatriba de Simneonum scriptis
p. 106, opusculi bujus titulum afferens legit : Καὶ
τῆς ζωῆς αὐτῆς χρόνων. Quæ verba Fabricius in co-
dice apocrypho Novi Testamenti, pag. 43, sic ver-
tit: Et de ejus vitæ temporibus. Attamen Græcis
minus antiquis sæpe xpóvot sunt potius anni, quain
tempora.
(*) Indicant hac verba, legi olim consuevisse
sermonem huncce in Græca aliqua Ecclesia : idem
eniun valent, ac nostra formula : Jube, Domne, bene-
dicere.
(3) De vetustissimo hoc Mariæ titulo, Semper
Virgo, dixi in notis ad librum ut Didymi, De Tri-
nil. pag. 84.
(4) Codex : ἑαυτῆς. Legendum foret αὐτῆς, si
G
Epiphanius noster de sermonis élegantia sollicitus
essel.
(5) De hac re, aliisque ad opusculi hujus illustra-
tionem opportunis fuse et erudite agit diligentissi-
mus scriptor Trombellius in Dissertationibus de
vita et gestis B. Mariæ.
(6) Fragmentum ab Allatio editum, et notis a
Fabricio illustratum incipit a verbis : εγκωμιασταὶ
δὲ αὐτῆς πολλοί • sed postrema hæc vos deest in
meo apographo, sive in codice Naniano.
(7) Quisnam est Jacobus iste Hebræus? Multo
aliter loqueretur Epiphanius noster, si sanctup
Jacobum Minorem, qui Adelphotheus, sive frater
Domini dicitur, indicare vellet. Exstat tamen liber
apocryphus sancto huic apostolo perperam tributus.
Digitized by
Google