137
EPIPHANII MONACHI
•
183
Aphrodisianus (S) Persa. Aiti vero quidam post- Α εσιώπησαν. Περὶ δὲ τῆς κοιμήσεως αὐτῆς, Ἰωάν
quam de Mariæ nativitate duntaxat locuti sunt,
conti uo siluerunt. Joannes autem Thessalonicen-
sis (9), qui de illius Dormitione celeberrimum
scripsit sermonem, ipse semetipsum ofuscavit,
Alius insuper Joannes (10), qui Theologum se
ipse denominat, mendacii reum se prodit. Andreas
vero Hierosolymitanus (11), qui Cretæ episcopus
fuit, postquam pauca quædam, eaque recte de hoc
argumento dixit, encomium deinceps texuit potius
quam narrationem. Nos vero cum plerosque esa-
minaverimus, ac ea quæ credibilia, et firına, et
vera essent cum ex Ecclesiastica Historia Eusebii,
qui Pamphili cognominatur, tum e reliquis scri-
ptoribus, ac magistris collegerinius, simplici nunc
stylo cupidis (12) lectoribus ea quæ ad Deiparam
spectant exhibebimus : et cujusque scriptoris, e
quo aliquid accepimus (ne quis calumniari nos
queat, quasi de nostro quidpiam addere, aut de-
mere (13) ausi simus), nomen in fronte (14) indi-
cavimus. Neque vero, si quid ex apocryphis
libris, aut ex hæreticis deprompserimus, nos quis-
quam redarguat: inimicorum enim testimonia
fide sunt digniora, ut Magnus ait Basilius. Quin
etiam admirabilis vir Cyrillus (15) Alexandriæ
episcopus id ipsum fecit, ab Abrahamo usque ad
David (16) texens genealogiam Joseph', immaculatæ
B
νης ὁ Θεσσαλονικεύς πολυθρύλλητον ποιησάμενος
lóɣov, aútòę lavtdy inɛanlagev καὶ ἕτερος δι
Ιωάννης ἑαυτὸν Θεολόγον ἐπιχρώσας · τὸ τοῦ
ψεύδους ἔγκλημα ἐφ' ἑαυτὸν ἐπεσπάσατο. Ανδρέας
δὲ ὁ ἐξ Ιεροσολύμων ἐπίσκοπος Κρήτης, ολίγα τινά
εἰπὼν καὶ ὀρθοτομήσας, εἰς ἐγκωμίου τάξιν την
διήγησιν έστησεν. Ἡμεῖς δὲ τοὺς πολλοὺς διευκρι
νησάμενοι καὶ συλλέξαντες τὰ εὔπιστα καὶ βέβαια
καὶ ἀληθῆ, ἔκ τε τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς ἱστορίας
Εὐσεβίου τοῦ ἐπονομαζομένου τοῦ Παμφίλου, καὶ
ἐκ τῶν λοιπῶν συγγραφέων καὶ διδασκάλων,
ἁπλαῖς ταῖς λέξεσιν τοῖς ποθοῦσιν τὰ περὶ αὐτῆς
παραστήσομεν · καὶ ἑκάστου τὸ ὄνομα, παρ' οὗπέρ
• xal tô
τι ἐλάβομεν · ἵνα μὴ δόξῃ τις διαβάλλειν ἡμᾶς ὡς
Ιδιόν τι προσθεῖναι, ἢ ὑφελεῖν, ἐπὶ τοῦ μετώπου ἐση-
μάνομεν, κἂν ἐκ τῶν ἀποκρύφων τι λάβωμεν, ἢ
ἐξ αἱρετικῶν, μηδεὶς ἡμᾶς μεμφέσθω· αἱ γὰρ
παρὰ τῶν ἐχθρῶν μαρτυρίας ἀξιοπιστότεραί εἰσιν,
ὡς φησὶν ὁ μέγας Βασίλειος. Αλλὰ καὶ ὁ θαυμά
σιος Κύριλλος & Αλεξανδρείας ἐπίσκοπος αὐτὸ
τοῦτο ἐποίησεν, ἀπὸ ᾽Αβραὰμ ἕως Δαυΐδ εἰς τὴν
γενεαλογίαν τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ μνηστευσαμένου τὴν
πανάμωμον καὶ Θεοτόκον Μαρίαν· λοιπὸν δὲ καὶ
αὐτὸς, ἐπειδὴ ἀπὸ ἀδελφῶν ἐτέχθησαν ὅ τε Ἰωσήφ,
καὶ ἡ Θεοτόκος, δείξας ὡς συμφωνοῦσιν οἱ δύο
εὐαγγελιστα, ὅ τε Ματθαῖος κατιών, και Λουκάς
Mingarellii notæ.
qui a S. Epiplenio heres, 79, vocatur Historia B. C prætermittere nolo, quod ex Papebrochio didici. li-
Marice. Eum edidit Fabricius in codice apocrypho
Novi Testamenti, ne Protevangelium Jacobi nuncu-
pavit. An spurium ejusmodi libellum respiciat mo-
nachus noster, paulo post videbimus.
(8) De Aphrodisiano Persa nihil habeo quod ad-
dam iis que Fabricius loco citato scribit, pag. 44.
(9) Joannis Thessalonicensis serius meminit Fa-
bricius in Bibliotheca Græca. Lege quæ ex ejus ser-
mone in Maria Dormitionem affert Combefisius,
pag. 786 Appendicis ad Historiam Monothelitarum.
(10) Lege Notam Fabricii ad hæc verba. Illud
tantum addo ipse, ex verbis Epiphanii nostri col-
ligi, spurium ab ipso etiam habitum fuisse libel-
Tum sub Joannis Theologi et Evangelistæ nomine
confictum, quem Fabricius ibidem memorat, et
Combefisius citato loco, pag. 787.
(11) Lege tres S. Andrea Cretensis Orationes in
Dormitionem Deiparæ.
(12) In Græco tois motor. Miror, Allatiom vi-
rum Græce doctissimum interpretari: cupientes.
(13) Codex: pesiv. Allatius, legit, pela.
(14) Allatius legit : ἐπὶ τοῦ μετωπαίου σημαίνω
μεν. Colex Narianus habet : ἐπὶ τοῦ μετώπου ούση-
μάνομεν (sic).
(15) Ubinam S. Cyrillus ea scripsit, que memo-
rat Epiphanius noster? Equidem in ejus operibus,
quæ exstant, nihil tale inveni. Itaque arb tror Cy-
rillo ca tribui ab Epiphanio, quæ Joannis Damasceni
sint. Nam Joannes Aubertus tomo VI Operum Cy-
rilli Alexandrini librum edidit, quem ita inscripsit :
De Sacrosancta Trinitate liber D. Cyrillo ascriptus.
Sed revera hujusmodi liber nihil est aliud, quam
initium Operis S. Joannis Damasceni De fide ortho-
doxa, quamvis interpolation. Ia quibusdam ergo
cod cibus olim opus hocer Damasceni Cyrillo insċri-
ptum fuit cu itaque in isto Damasceni opere ea
inveniantur quæ affert Epiphanus noster, mea valde
ver similis es', ut reor, conjec ura. Attamen illud
.
brum scilicet quemdam de ortu Virginis Cyrillo
episcopo Alexandrino tribui etiam a Trithemio :
ino ipsa Papebrochii verba placet his exscribere,
quæ in Actis Sanctorum legi tomo 1 Maii pag. 35,
ubi is Ephemerides Græcas Moscasque illustrat.
‹ Placet (inquit) Augustini et plurimum Patrum
sententia, regiæ ac sacerdotalis stirpis concursum
in Deipara agnoscentium, adeoque S. Annam Levi-
ticæ tribui ascribentium..... Neque me movet liber
De ortu Virginis. Cyrillo episcopo Alexandrino im-
putatus a Trithemio, ex quo sumpti Stolanus, et
Emerentiana de tribu Juda Annai Ismeriamque
genuerint, hanc Prodromii, istam Christi aviam.
Quanticunque enim magni faciant librum, qui nu-
spiam nunc exstat, quidam scriptores Carmelitani,
puto meliori, antiquiorique auctore opus esse,
quam sit Trithemius, ad prudenter credendum, in
totius vetustatis silentio, talia a sancto Cyrillo
D fuisse conscripta. Nec dubito quin si liber exstaret,
hand minus facile foret ostendere, opus esse scripto-
ris nec Græci, nec antiqui, quam id ostendatur de
similis farine libro, sub nomine Joannis patriarchæ
Hierosolymitani ab iisdem scriptoribus Carmelitauis
landato. Ita Papebrochins. Verum Trithemius nec
Stolanum, nec Emerentianam, nec Ismeriam nomi-
nat in libro De scriptoribus ecclesiasticis, cap. 134,
sed S. Cyrilli Alexandrini libros recensens, hæc
tantummodo scribit: De ortu, et laude S. Mariæ
liber unus. Itaque fieri etiam potest, ut hujusmodi
1 bellus Cyrillo ascriptus, aut a Cyrillo scriptus,
revera exstiterit, quem et Epiphanius noster vide-
rit, et sanctus Joannes Damascenus aliqua ex parte
exscripserit.
(16) In Græco post verba Ewę Aauto puto deesse
aliquod verbum, etsi ne Allatius quidem id legerit.
Fragmentum vero ab ipso Allatio evulgatum desinit
in verbis τὴν πανάμωμον καὶ θεοτόκου Μαρίαν.
Digitized by
Google