191
EPIPHANIT MONACHI.
192
nomen illius Mariam (25), sororis suæ causa. Et A καὶ ἔτεκεν παιδίον θῆλυ· καὶ ἐκάλεσεν τὸ ὄνομα
congratulati sunt cum ea propinqui omnes atque αὐτῆς Μαριάμ, διὰ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς· καὶ συνέ
anici.
V. Cum tres Jam annos nata esset puella Ma-
ria, duxerunt eam ipsius parentes in Jerusalem,
et præsentarunt eam Domino cum muneribus. Et
excepit illam, ipsiusque munera sacerdos Jodae (26)
qui Barachias quoque dicitur, Zachariæ pater.
Et omnes sacerdotes gavisi sunt, et orantes be-
nedixerunt Joacim, et Annan, et puellam Mariam.
Hi vero abierunt in Nazareth. Cumque septennis
facta est Maria, rursus parentes eam duxerunt in
Jerusalem, et donaverunt earn Domino, consecra-
tam ipsi per omnes dies vitæ suæ. Cumque hoc
fecissent, paulo post Joacim pater ejus mortuus
est
annos natus, ut ferunt, octoginta, Maria Β
vero e templo non recedebat nec noctu, nec
interdiu. El Anna, relinquens Nazareth, venit in
Jerusalem, et convivebat cum filia Maria: cum-
que supervixisset annos duos, mortua est annos
nata septuaginta duos.
V. Maria autem parentibus orbata, qui ejus
curam haberent, e templo Domini non exibat : ac,
si qua re indigeret,,ad Elisabeth tantum se con-
ferebat : prope enim habitabat. Didicit vero He-
braicas litteras Joacimo patre suo adhuc vivo :
eratque ingenio prædita, ac discendi cupida, et
quamvis orplana, operam ac
studium in divi-
nas Scripturas conferebat: et in opificio lana,
et lini, et serici, et byssi ob suam scientiam, at-
que intelligentiam admirabilis erat plus quam aliae &
C
omnes ejusdem ætatis adolescentule : adeo ut
de ipsa illius proavus Salomon dixerit (revera
enin de ipsa loquebatur): Mulieren fortem quis
inveniet' ? et_quæ sequuntur omnia.
VI. Erat autem in templo Domini locus segre-
gatus prope porticum (27) ex parte altaris. Ibi
soiæ virgines degebant: et aliæ quidem virgines
post dimissum conventum ad suos cunctæ rover-
tebantur : Maria vero manebat, custodiens san-
ctuarium, et templum, ac sacerdotibus ministrans.
Ejus autem mores erant hujusmodi. Gravis (28)
atque augusta crat in omnibus actionibus, pa-
• Prov. xxxi, 10.
χαιρον αὐτῇ πάντες οἱ συγγενεῖς καὶ φίλοι αὐτῆς.
Δ΄. Γενομένης τῆς παιδὸς Μαρίας τριετοῦς, ἀν
ήγαγον αὐτὴν οἱ γονεῖς αὐτῆς εἰς Ἱερουσαλήμ, καὶ
παρέστησαν αὐτὴν τῷ Κυρίῳ μετὰ δώρων· καὶ
ἐδέξατο αὐτὴν καὶ τὰ δῶρα αὐτῆς ὁ ἱερεὺς Οδα,
ὁ καὶ Βαραχίας, ὁ πατὴρ Ζαχαρίου. Καὶ πάντες οἱ
ἱερεῖς ἦσαν χαίροντες, καὶ ἐπευξάμενοι ηὐλόγησαν
τὸν Ἰωακεὶμ καὶ τὴν ᾿Ανναν, καὶ τὴν παῖδα Μαρίαν
καὶ ἀπῆλθον εἰς Ναζαρέτ· καὶ τῷ ἑβδόμῳ αὐτῆς
ἔτει πάλιν ἀνήγαγον αὐτὴν οἱ γονεῖς αὐτῆς εἰς Ἱε
ρουσαλήμ· καὶ ἐχαρίσαντο αὐτὴν τῷ Κυρίῳ ἀφιέ
ρωμα πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῆς· καὶ
τοῦτο ποιήσαντες, μετ᾿ ὀλίγον Ἰωακεὶμ ἐτελεύτησεν
ὁ πατὴρ αὐτῆς, ὥς φασιν ἐτῶν ὀγδοήκοντα. Η δὲ
Μαρία ἐκ τοῦ ναοῦ οὐκ ἀφίστατο νύκτα καὶ ἡμέραν·
καὶ ἡ ᾿Αννα καταλιποῦσα τὴν Ναζαρέτ, ἦλθεν εἰς
Ἱερουσαλήμ, καὶ συνῆν τῇ θυγατρί Μαρία. Καὶ
ἐπιζήσασα ἔτη δύο, ἀπέθανεν, γενομένη ἐτῶν ἑβδο
μήκοντα δύο.
Ε'. Ἡ δὲ Μαρία πάντοθεν ἀπορφανευθείσα γέν
γονεν ἀπρονόητος, με εξερχομένη ἐκ τοῦ ναοῦ
Κυρίου· καὶ εἴ τινος ἐν χρείᾳ ἐγένετο, πρὸς τὴν
Ελισάβετ ἀπῄει καὶ μόνον· ἐγγὺς γὰρ ᾤκει.
Εμαθεν δὲ τὰ Εβραϊκά γράμματα ἔτι ζῶντος
Ἰωακεὶμ τοῦ πατρὸς αὐτῆς· καὶ ἦν εὐμαθὴς καὶ
φιλομαθής, καίπερ μονωθείσα, πονοῦσα καὶ σχολά
ζουσα περὶ τὰς θείας Γραφάς· τῇ τε ἐργασία του
ἐρίου καὶ τοῦ λινοῦ, καὶ τῆς μετάξης καὶ βύσσου
έθαυμαστώθη· ἐπὶ τῇ σοφίᾳ καὶ συνέσει, ὑπὲρ
πάσας τὰς ἐν τῇ γενεᾷ ἐκείνῃ νεάνιδας, ὡς πρὸς
αὐτὴν λέγειν τὸν προπάτορα αὐτῆς Σολομώντα·
καὶ γὰρ ὡς ἀληθῶς πρὸς αὐτὴν ἔλεγεν· Γυναίκα
ἀνδρείαν τίς εὑρήσει; καὶ τὰ ἑξῆς ἅπαντα.
Γ'. Ἦν δὲ ἀφωρισμένος τόπος ἐν τῷ ναῷ Κυρίου
πλησίον τοῦ ἐμβόλου τοῦ θυσιαστηρίου μέρους τ
ἔνθεν ἱστήκεισαν αἱ παρθένοι μέναι· καὶ αἱ μὲν
ἄλλαι παρθένοι μετὰ τὴν σύναξιν καὶ ἀπόλυσιν
πᾶσαι ἀπῄεισαν πρὸς τοὺς ἰδίους· ἡ δὲ Μιρία
προσεκαρτέρει φυλάττουσα τὸ θυσιαστήριον καὶ
τὸν ναόν· ἐξυπηρετοῦσα καὶ τοῖς ἱερεῦσιν. Τὸ δὲ
ἦθος αὐτῆς ἦν τοιοῦτον· σεμνή κατά πάντα καὶ
Mingarellii nota.
dicuntur porticus. Vide Ducasgii Glossarium in
voce έμβολος.
(235) Epiphanius noster hoc tantum in loco beat:e D εμβόλου. Emboli autem a Græcis minus antiquis
Virginis nomen Hebraico accentu, et terminatione
scribit. Maria cuim Hebraice dicitur 59, Mire
jam, seu Marjam. Ex quo nomina Hebræi Hellenis
stæ fecerunt nomen Mariamne.
(26) Codex habet, 'Oōzé. Sed nomen hocce Пo-
daë ipauditum plane est, ac mendosum, ut puto.
Quomodo autein emendandum sit, colligo ex iis
qua S. Hieronymus scripsit ad caput 25 Maithi.
• In Evangelio (inquit) quo utuntur Nazareni, μο
Alio Barchie, filium Joiade reperimus scriptum.
Itaque Barachias iste a quibusdam dictus est luiada.
Cum ergo is, qui in Latinis Bibliis dicitur Iviada,
et in Ilebraicis Jehojadah, nuncupetur in Grævis
Ιωδαε, sive Jodae. Epiphanium quoque nostrum et
hic, et paulo inferius scripsisse arbitror 'Iwiać,
(27) Codex mendose : ¿v66voy. Emendavi legens
(28) His valde affinia scripserat S. Ambrosius
lib. ut De virginibus, c. 2 : « Virgo erat (inquit).....
corde humilis, verbis gravis..... loquendi parcior,
legendi studiosior..... intenta operi, verecunda ser-
mone..... assurgere (sulila) majoribus nalu.....
nihil torvum in oculis..... Quid ego exsequar cibo-
rum parcimoniam..... congeminatos jejunio dies? >
Nicephorus antem lib. 1 Hist. ecclesiast., cap. 93,
locum hunc Epiphanii nostri citat., ac fere totum
exscribit in hunc modum : "Ην δὲ τὸ ἦθος, καὶ ἡ
θέσις τῆς μορφῆς καὶ τῆς ἡλικίας αὐτῆς, οὕτως
ἔχοντα, ὥς φησιν Επιφάνιος. Σεμνή, φησίν, ἦν κατά
πάντα, ὀλίγα τε καὶ ἀναγκαῖα λαλοῦσα. Εt reliqu
a me superius allata.
•
Digitized by
Google