221
EPIPHANII MONACHI
dreas al indigetilus incolis, processit ad eos ; dæ- Α πέτρα (24) τὸν δράκοντα, ὀκτὼ λῃσταὶ ᾤκησαν ἐν
moniaci `occurrerunt ei cum clamoribus. Et Au-
dreas comminatus est eis, et antequam appropin-
quaret, dæmones exierunt. Ipsi autem astrictis
manibus, a dæmonibus mundati, modesti appro-
pinquaverunt Andreæ; cæteri autem videntes
compancti sunt, et projectis armis venientes, pro-
ciderunt ad pedes apostoli. Qui blanda voce cœtui
ait : Ut quid ita, filii mei, agitis? Quæ odio habe-
tis vos, quare aliis facitis? Nescitis quià Conditor
est parvorum et magnorum, et reddet unicuique
secundum opera sua? Tu yerberari non vis, et
quare verberas ? Perire non vis, et quare furaris ?
Deus dedit vobis sanitatem et robur ut laboretis,
et habeatis ex labore vestro, et nullius indigeatis,
sed potius ut et non habentibus largiamini. Re-
codite deinceps ab his malis quæ agitis, et abite in
domos vestras, et Deus misericordiam vobis potest
impertiri, et principes laudibus vos extollere
· queunt, et vos præmia consequi potestis, Et lo-
cutus est eis verbum Dei. Qui compuncti manse-
runt cum eo per diem, et sic baptizavit eos. Et
redeuntes invenerunt rupem non ita excelsam in
ipsa via, habentem idalum Dianæ ; in ea autem
morabantur spiritus multi, et faciebant visiones;
et quærebant hostias: ab hora autem nona usque
ad horain tertiam, non sinebant quemquam Crans-
ire per viam istam. Veniens igitur Andreas mansit
in ea cum discipulis; dæmones autem fugerunt
ut corri, clamantes ! Ο violentiam a Jesu Galilzz,
quia discipuli ejus ubique persequuntur nos. An-
dreas autem projiciens idolum erexit crucem, et
mundata est rupes et regio a dæmonibus. Erat
autem locus a sinistra parte Nicæ. Prope eam
eral regio nemorosa quam tenebat draco et dæmo-
num multitudo, et Græcis immolabant eis; erat
enim simulacrum Veneris. Andreas autem abiens
cum discipulis suis in hunc locum, genibus flexis
oravit, et surgens manum extendit, et cruce signavit
locum, el draco et dæmones fugerunt ; et ex tunc
habitatur locus ille.
B
-
αὐτῇ · ἦν γὰρ ἀλσώδης· καὶ πολλοὺς φόνους εἰργά-
σαντο · δύο δὲ ἐξ αὐτῶν ἦσαν δαιμονιζόμενοι. Παρα -
κληθεὶς δὲ ὁ ᾿Ανδρέας ὑπὸ τῶν ἐντοπίων παρεγένετο
πρὸς αὐτούς· οἱ δὲ δαιμονιζόμενοι προϋπήντησαν
αὐτῷ μετὰ κραυγῶν. Καὶ ὁ ᾿Ανδρέας ενεβριμήσατο
αὐτοῖς, καὶ πρὸ τοῦ ἐγγίσαι οἱ δαίμονες ἐξῆλθον. Οι
δὲ δήσαντες τὰς χεῖρας καθαρισθέντες ἐκ τῶν δαι-
μόνων σώφρονες παρέστησαν τῷ ᾿Ανδρέᾳ· οἱ δὲ
λοιποὶ θεωρήσαντες κατενύγησαν, καὶ ρίψαντες τὰ
ὅπλα ἐλθόντες ἔρριψαν ἑαυτοὺς παρὰ τοὺς πόδας του
ἀποστόλου. Ο δὲ πραείᾳ τῆς φωνῆς καταστάσει εἶν
Ἵνα τί οὕτως, τεκνία μου, ποιεῖτε; ἄπερ
ὑμεῖς μισεῖτε, διατί ἑτέροις παρέχετε; οὐκ εἴδατε,
ὅτι ποιητής ἐστι μικρῶν καὶ μεγάλων, καὶ ἀποδώ
σει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ; σὺ τυφθῆναι οὐ
θέλεις, καὶ διὰ τί ἀδικεῖς; Απολέσαι οὐ θέλεις,
καὶ διὰ τί κλέπτεις; Ὁ Θεὸς ἔδωκεν ὑμῖν ὑγιείαν
καὶ ῥώμην, ἵνα ἐργάζησθε καὶ ἔχητε ἐκ τοῦ
ἔργου ὑμῶν καὶ μηδενὸς δέησθε, ἀλλὰ μᾶλλον
καὶ τοῖς μὴ ἔχουσι παρέχητε. Απόστητε τοῦ λοιποῦ
ἐκ τῶν κακῶν τούτων ὧν πράττετε, καὶ ἀπέλθετε
εἰς τὰς οἰκίας ὑμῶν, καὶ ὁ Θεὸς ἐλεῆσαι ὑμᾶς ἔχει,
καὶ οἱ ἄρχοντες ἐπαινέσαι ὑμᾶς ἔχουσιν, καὶ ἀντι-
λήψεων ἔχετε τυχεῖν. Καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς τὸν λόγον
τοῦ Θεοῦ. Οἱ δὲ κατανυγέντες παρέμειναν αὐτῷ
ἡμέρας, καὶ οὕτως ἐβάπτισεν αὐτούς. Καὶ ὑποστρέ
ψαντες εὗρον πέτραν οὐ πάνυ ὑψηλὴν ἐν τῇ αὐτῇ
ὁδῷ, ἔχουσαν εἴδωλον τῆς ᾿Αρτέμιδος· ἐν αὐτῇ δὲ
ᾤχουν πνεύματα πολλά, καὶ ἐποίουν φαντασίας,
καὶ ἐζήτουν θυσίας· ἀπὸ δὲ ὥρας ἐννάτης ἕως πά-
λιν τρίτης ὥρας οὐκ των τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς
ὁδοῦ ἐκείνης. Ελθὼν οὖν ὁ ᾿Ανδρέας ἔμεινεν ἐν
αὐτῇ σὺν τοῖς μαθηταῖς· οἱ δὲ δαίμονες ἔφυγον,
ὥσπερ κόρακες, κράζοντες. "Ω βία ἀπὸ τοῦ Γαλι
λαίου Ἰησοῦ, ὅτι οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ πανταχοῦ διώ-
κουσιν ἡμᾶς ! 'Ο δὲ ᾿Ανδρέας ῥίψας τὸ εἴδωλον ἔστη
σεν σταυρὸν, καὶ ἐκαθαρίσθη ἡ πέτρα καὶ ὁ τόπος
ἐκ τῶν δαιμόνων. "Ην δὲ χωρίον (25) ευωνύμου μέσ
ρους τῆς Νικαίας. Πλησίον αὐτῆς ἦν τόπος δασύς,
ἐν ᾧ κατῴκει δράκων καὶ πλῆθος δαιμόνων, καὶ οἱ
Έλληνες ἔθυον αὐτοῖς· ἦν γὰρ ξόανον τῆς ᾿Αφροδίτης. Ο δὲ ᾿Ανδρέας ἀπελθὼν σὺν τοῖς μαθηταῖς
αὐτοῦ εἰς τὸν τόπον, κλίνας τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἀναστὰς τὴν χεῖρα ἐκτείνας ἐσφράγισε τὸν τόπον.
καὶ ὁ δράκων καὶ οἱ δαίμονες ἔφυγον· καὶ ἐκτότε ὁ τόπος ἐκεῖνος οἰκεῖται.
Andreas autem per diem docebat venientes, et D
curabat infirmos; nocte autem exibat ad montem
in orientem, et ibi cum discipulis orabat Deum ut
sibi cooperaretur, quia multi resistebant ei. Factum
est autem festum Græcorum, et sacrificaverunt
diis, et postridie intraverunt dæmones in vivos, et
furibundi comedebant proprias carnes, omnis po-
pulus; et cito exierunt in montem ad Andreani
gementes, clamantes et vociferantes: Miserere
mostri, apostole boni Dei. Ilæc ex traditione aiunt
indigenæ, et alia quædam. Descendens autem An-
Variæ
(24) Sic Vat. Locus emendatione indiget. Ma
tuerim ἐν λόγῳ τῆς πέτρας.
ο
Ο δὲ 'Ανδρέας τὴν ἡμέραν ἐδίδασκε τοὺς προτερο
χομένους, καὶ ἰᾶτο τοὺς ἀσθενοῦντας· τὰς δὲ νύκτας
ἐξήρχετο εἰς τὸ ὄρος τὸ πρὸς ἀνατολὰς, κἀκεῖ σὺν
τοῖς μαθηταῖς προσηύχετο τῷ Θεῷ συνεργῆσαι αὐτῷ,
ὅτι πολλοὶ ἀνθίσταντο αὐτῷ. Εγένετο δὲ ἑορτὴ τῶν
Ἑλλήνων καὶ ἔθυσαν αὐτοῖς (26) · καὶ τῇ ἐπαύριον
εἰσῆλθον οἱ δαίμονες εἰς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ μα
νέντες ἤσθιον τὰς ἰδίας αὐτῶν σάρκας πᾶς ὁ λαός·
καὶ εὐθέως ἐξῆλθον πρὸς τὸ ὄρος πρὸς τὸν ᾿Ανδρέα
ὀδυρόμενοι, κράζοντες καὶ βοῶντες· Ελέησον ἡμᾶς.
ἀπόστολε τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ. Ταῦτα οἱ ἐντόπιοι ἐ
lectiones.
(25) Δαύκωμης χωρίον (sic). Vat.
(26) Subintelligo δαίμοσιν. In cod. Vat. αὐτῶν.
1
Digitized by Google