233
VITA S. ANDREE.
234
Κατελθών A dreas de monte, abiens stetit in medio eorum, re
extendens manum signo crucis signavit eos. Et
desierunt manducare carnes suas; et ascendens
super scamnum cœpit dicere : Quomodo potest mi-
sereri vestri Deus, et continere iram hanc a vobis,
quem non vultis accipere vel quomodo exaudiet
me deprecantem pro vobis fidei non assentientibus ?
Et desiderantes vos recedere a pravis vestris ope-
ribus doceo viam salutis, et irridetis me. Multa
dixi vobis : Recedite ab idolis ; et non oportet de-
precari quos adoratis deos, potius autem danones.
Ipsi, in vobis ut in servis suis inhabitantes, pro
priam ostenderunt improbitatem ; bonum enim
facere non possunt. Mundemini et accedite ad
Deum vivum et verum, signemini signo crucis
et fugient a vobis dæmones; valedicite verbis,
corum operibus et obsequiis, quia tenebræ sunt, et
accipite arma lucis, ut et nunc in pace et valetu-
dine firma vivatis, et futura bona possideatis. Hæc
animo condite et cogitate, et eorum Deum adorate,
et in omnibus gratias agite Deo et Patri Domini
nostri Jesu Christi, et sancto ejus Spiritui; et
fugient a vobis dæmones et omnis ægritudo.
B
παραδόσεως λέγουσιν, καὶ ἕτερά τινα.
οὖν ὁ ᾿Ανδρέας ἀπὸ τοῦ ὄρους, ἀπελθὼν ἔστη ἐν
μέσῳ αὐτῶν, καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα εσφράγισεν
αὐτούς. Καὶ ἐπαύσαντο ἐσθίοντες τὰς ἑαυτῶν σάρ
κας· καὶ ἀνελθὼν ἐπὶ βάθρου ἤρξατο λέγειν· Πῶς
ὑμᾶς ἔχει ἐλεῆσαι ὁ Θεὸς καὶ παῦσαι τὴν ὀργὴν
ταύτην ἀφ᾽ ὑμῶν, ὃν οὐ θέλετε δέξασθαι, ἢ καὶ ἐμὲ
πῶς ὑπακούσει ὑπὲρ ὑμῶν (27) παρακαλοῦντα,
ὑμῶν μὴ συνευδοκοῦντα τῇ πίστει; Καὶ ἀποστῆναι
προαιρουμένων ἐκ τῶν πονηρῶν ὑμῶν ἔργων διδά
σκω ὑμᾶς ὁδὸν σωτηρίας· καὶ ὑμεῖς μυκτηρίζετε
με. Πολλὰ εἶπον ὑμῖν· Απόστητε ἀπὸ τῶν εἰδώ-
λων· καὶ οὐ χρὴν εὔχεσθαι (28), οὓς λατρεύετε θεούς,
μᾶλλον δὲ δαίμονας. Οὗτοι ὡς οικείοις δούλοις εἰσοι-
χισθέντες ἐν ὑμῖν τὴν ἰδίαν κακίαν ἐπεδείξαντο ·
ἀγαθὸν γὰρ ποιῆσαι οὐ δύνανται. Νίψατε καὶ προσο
ἐλθετε Θεῷ ζῶντι καὶ ἀληθινῷ, καὶ σφραγίσατε τῷ
σημείῳ τοῦ σταυροῦ, καὶ φεύξονται ἀφ᾽ ὑμῶν οἱ
δαίμονες · ἀποτάξασθε αὐτῶν τοῖς λόγοις τὰ ἔργα,
τὰς λατρείας, ὅτι σκοτειναί εἰσιν, καὶ ἀναλάβεσθε
όπλα φωτός, ἵνα καὶ νῦν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὑγεία βιώ
σητε καὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν ἀπολαύσητε. Ταῦτα
ἐνθυμεῖσθε καὶ κατανοεῖτε, καὶ τὸν τούτων Θεὸν
προσκυνεῖτε, καὶ εὐχαριστεῖτε διὰ παντὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ
τὸ ἅγιον αὐτοῦ Πνεῦμα· καὶ φεύξονται ἀφ' ὑμῶν οἱ
Συνθεμένων οὖν αὐτῶν καὶ παρακαλούντων ἐπὶ
τὸ προσελθεῖν αὐτοῖς (20), πάντας ἰᾶτο. Καὶ τῇ
ἐπαύριον συνήχθη πᾶς ὁ λαὸς, μικροί τε καὶ μεγά
λοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, Ἰουδαῖοί τε καὶ Ἕλληνες •
πάντες γὰρ συνήρχοντο. Ὁ δὲ Ανδρέας ἐξελθὼν
πρὸς αὐτοὺς καὶ στὰς εἰς τὸν χθὲς τόπον εἶπεν· Ghesterno loco ait: Pax omnibus; qui viribus pra-
Εἰρήνη πᾶσιν· οἱ δὲ ῥωσθέντες μια φωνῇ ἔκραξαν.
Καὶ τῷ πνεύματί σου. Καὶ ὁ ᾿Ανδρέας ήρξατο λέο
γειν· Τοῦ ἀγαθοῦ καὶ μόνου Θεοῦ καὶ Ποιητοῦ τῶν
ἁπάντων τιμήσαντος τὸν ἄνθρωπον τῇ ἰδίᾳ εἰκόνι
ἐφύτευσε παράδεισον κατὰ ἀνατολάς, καὶ ἔθετο ἐκεῖ
τὸν ἄνθρωπον δοὺς αὐτῷ ἐντολὴν ἀθανασίας. Ο οὖν
πονηρός διάβολος φθονήσας ἐποίησε δι' υπερηφα
νείας καὶ ὑψηλοφροσύνης παρακοῦσαι τὸν ἄνθρωπον
Θεοῦ τοῦ πεποιηκότος. Εἶπε γὰρ, ὅτι ἔσεσθε ὡς
Θεοί· ὅθεν ἐτράπη εἰς φθορὰν ἐξ ἀφθαρσίας. Και
ἔτεκεν υἱὸν παρακοῆς, τὸν Κάϊν, ὃς ἐχαρακτήρισε
τὸν διάβολον. Εγένετο γὰρ Κάϊν ἐφευρετή; πάντων
κακῶν. Καὶ φονεύσας τὸν ἴδιον ἀδελφὸν, δίκαιον
ὄντα καὶ ἅγιον, ἔλαβεν ἑπτὰ καταδίκας, ἐπειδὴ καὶ
ἑπτὰ κακὰ εἰργάσατο. Οτε γὰρ τὰς ἀπαρχὰς προς
ἔφερε τῷ θεῷ τῶν καρπῶν, αὐτὸς τὰ κάλλιστα πρώτ
τος ήσθιεν, καὶ οὕτως τῷ Θεῷ προσέφερεν · ἰδοὺ γὰρ
πρῶτον κακόν. Δεύτερον δὲ, φθόνον· ἐφθόνει γὰρ τὸν
ἀδελφόν· τρίτον, δόλον, ὅτι καὶ τῷ Θεῷ καὶ τοῖς γο-
νεῦσιν ἐδολιεύσατο· τέταρτον, μίσος· μισῶν γὰρ
ἐμελέτα, πῶς αὐτὸν ἀποκτενεῖ· πέμπτον, τὴν παρα
χρὴν τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν γονέων· πολλὰ γὰρ αὐτῷ
ἐλάλουν, μὴ ποιεῖν δόλον τῷ Θεῷ· ἔκτον, τὴν πλά
* Gen. 111, 5. Gen. iv, 8.
(27) Ημών Vat.
δαίμονες καὶ πᾶσα νόσος.
D
Assentientibus autem eis et flagitantibus ut ɔ-
curreret eis, samavit omnes. Et postridie congre-
gatus est omnis populus, parvuli et magni, viri et
mulieres, Judæi et Græci; omnes enim convene-
rant. Andreas autem exiens ad eos, et stans in
valentes, una voce clamaverunt : Et spiritui tuo.
Et Andreas cœpit dicere: Cum bonus et solus
Deus et Creator omnium bominem auxisset ima-
gine sua, plantavit paradisum ad Orientem; et
ibi posuit hominem, dans ei præceptum immortali-
tatis. Perversus igitur diabolus, invidia flagrans,
fecit per superbiam et arrogantiam ut non pareret
homo Deo Creatori. Dixit enim quia Eritis sicut
dii *; unde conversus est in corruptionem ex in-
corruptione. Εt genuit Blium inobedientix Cain,
qui imaginem expressit diaboli. Factus est enim
Cain inventor omnium malorum. Et postquam in-
terfecit fratrem suum qui justus erat et sanctus,
septem pœnas dedit, quoniam et mala septem fece-
rat. Cum enim primitias frugum Deo obtulit, opti-
ma ipse primus comedit, et ecce primum malum;
secundum invidia, invidebat enim fratri; tertiun
dolus, Deum enim fefellit et parentes; quartum
odium, abhorrens enim cogitabat quomodo illumɛ
interfceret; quintum inobedientia erga Deum et
parentes, multa enim illi dicebant ut ne fraudem
faceret erga Deum; sextum simulatio, decepit
enim fratrem suum dicens, Exeamus in campo *,
Varia lectiones.
Sic explico, quæ Vai. præbet ; καὶ οὐκ ην
PATRÓL. GR. CXX.
εύχεσθε (sic).
(29) Ἐπὶ τῷ προσελθεῖν αὐτῷ Vat.
8
•
Digitized by
Google