255
EPIPHANII MONACHI
.
–
256
intelligenti Grmitatem, et verbi abundantiam, et Α τῆς διανοίας καὶ τὸ πολὺ τοῦ λόγου καὶ τὸ χρηστών
morum probitatem, et animi constantiam el spi-
rilus prudentiam, et mentis stabilitatem, et argu-
Isentationis sinceritatem, indignati sunt, et una-
mimiter festinantes abierunt ad tribunal, insimu-
lantes geatem et dicentes : Pravum judicium,
proconsul, male statuisti, inique judicasti, injusta
judicia tua, injuste regis omnem Achaian, indigna
statuisti contra justum hominem. Quid enim no-
cuit ? Vel quid fecit? Quod scelus commisit? Omnes
nos ladis, tota civitas commovetur, omnis plebs
turbatur. Ne occidas justum; da nobis hominem
sanctum, neque interficias hominem religiosum,
a duobus pene diebus suspensum, et adhuc spiran-
tem. Ipse cibum non sumens, nos verbis suis aluit.
B
Et ecce credimus Deo ab eo prædicato. Depone
justum, et omnes recto operam dabimus : solve
prudentem, et omnes Patræ quieti erimus; libera
primum vocatum, et omnis Achaia per te liberabi-
tur. Ut autem primum audivit Ægeates, turbæ non
promisit se justum absoluturum ; sed potius manu
annuebat, ut e tribunali recederent; tanto enim
stupore perculsus est in hoc, videns multitudinem
venientem, ut mutus manserit ; furore perciti ali-
quid audebant contra eum exsequi, erant quippe
numero quasi mille. Proconsuligitur amens factus,
et veritus ne quid seditiosum pateretur, surgens e
tribunali ibat cum illis, promittens se liberaturum
justum. Præveniebant igitur alter alterum, nun-
t'ante apostolo et reliquæ multitudini quæ aderal C
ei, significantés quam ob causam proconsul veni-
ret. Et cum ille advenisset, latata est omnis turba
discipulorum cum Maximilla, et Ephidamia et
Stratocle. Audiens autem beatus Andreas cœpit di-
cere : O magna segnities et incredulitas, et simpli
citas eorum qui a me edocti sunt ! Quanta locutus
usque nunc, non persuasi amicos meos, ut fuge-
rent terrenorum affectionem ; sed adhuc his vin-
ciuntur, et in iis manent, nec volunt ab eis sepa-
rari ! Quæ talis amicitia, et amor, et carnalis affe-
ctio! Quousque mundanis et temporalibus adbæ-
rebitis ? Quando tandem quæ supra vos sunt intel-
ligetis, et quæ huc sunt apprehendere festinabitis?
Sinite me tandem in habitu quem videtis interimi,
τοῦ ἤθους καὶ τὸ εὐσταθὲς τῆς ψυχῆς καὶ τὸ σώφρον
τοῦ πνεύματος καὶ τὸ ἑδραῖον τοῦ νοῦ καὶ τὸ εἰλε
κρινὲς τοῦ λογισμοῦ, ἀγανακτήσαντες ομοθυμαδὸν
σπεύδοντες ἀπῄεσαν εἰς τὸ βῆμα καταβοῶντες του
Αιγεάτου καὶ λέγοντες· Κακὴν κρίσιν (68), ἀνθύπατε,
κακῶς ἐδίκασας, ἀνοσίως ἔκρινας, παράνομα τὰ δε
καστήριά σου, ἀδίκως διοικεῖς τὴν πᾶσαν ᾿Αχαίαν,
ἀναξίως ἀπεφήνω κατὰ τοῦ δικαίου ἀνδρός. Τί γὰρ
ἠδίκησεν; ἢ τί ἐποίησεν; ποίαν ἁμαρτίαν εἰργάσατο;
Πάντας ἡμᾶς ἀδικεῖς, πᾶσα ἡ πόλις θορυβείται,
πᾶς ὁ δῆμος ταράττεται. Μὴ ἀποκτείνῃς τὸν δέν
καιον· χάρισαι ἡμῖν ἄνδρα ὅσιον· μὴ δὲ ἀνέλης
ἄνθρωπον εὐσεβῆ, δυσὶ σχεδόν ἡμέραις χρε
μάμενον καὶ ἔτι ἐμπνέοντα. Αὐτὸς τροφῆς μὴ
μετασχὼν ἡμᾶς τῶν λόγων αὐτοῦ ἐχόρτασεν. Καὶ
ἰδοὺ πιστεύομεν τῷ ὑπ' αὐτοῦ κηρυττομένῳ Θεί
Κάθελε τὸν δίκαιον, καὶ πάντες φιλοσοφήσομεν
λῦσον τὸν σώφρονα, καὶ ὅλαι αἱ Πάτραι εἰρηνεύ
σομεν·
· ἀπόλυσον τὸν πρωτόκλητον, καὶ πᾶσα
ἡ Αχαΐα (69) διὰ σοῦ ἐλευθερωθήσεται. Ως δὲ
πρῶτα μὲν παρήκουσεν ὁ Αἰγεάτης, μὴ ὑποσχόμε
νος τῷ ὄχλῳ ἀπολύειν τὸν δίκαιον, ἀλλὰ μᾶλλον
ἔνευε τῇ χειρὶ ἀναχωρεῖν τοῦ βήματος· κατεπλάγη
γὰρ τοσοῦτον ἐπ᾿ αὐτῷ πλῆθος ἐπιὸν θεασάμενος,
καὶ ἄφωνος ἔμεινεν· θυμοῦ πλησθέντες ἐτόλμων (70)
τι εἰς αὐτὸν διαπράξασθαι, ὄντες τὸν ἀριθμὸν ὡσεὶ
χίλιοι. Ο οὖν ἀνθύπατος εμμονής γενόμενος καὶ
δεδιώς, μή τι νεωτερικὸν πάθοι, ἀναστὰς ἀπὸ τοῦ
βήματος επορεύετο σὺν αὐτοῖς, ὑπισχνούμενος ἀπο
λύειν τὸν δίκαιον. Προέφθανον οὖν ἄλλος τὸν ἕτερον
ἀπαγγέλλοντες τῷ ἀποστόλῳ καὶ τῷ λοιπῷ ὄχλῳ τῷ
παρεστηκότι αὐτῷ, μηνύοντες (74) δι' ήν αἰτίαν ὁ
ἀνθύπατος παραγίνεται. Καὶ τούτου οὖν ἐφθακό
τος (72) έχαιρε πᾶς ὁ ὄχλος τῶν μαθητευθέντων
ἅμα τῇ Μαξιμίλλῃ καὶ τῇ Ἐφιδαμίᾳ καὶ τῷ Στρα-
τοκλεῖ. 'Ακούσας δὲ ὁ μακάριος ᾿Ανδρέας ήρξατο
λέγειν· Ω ἡ πολλὴ νωθρία καὶ ἀπείθεια καὶ ἀπλότης
τῶν ὑπ' ἐμοῦ μαθητευθέντων! Πόσα εἰρηκώς μέχρι
τοῦ νῦν οὐκ ἔπεισα (73) τοὺς ἰδίους, φυγεῖν τῆς
προσπαθείας τῶν γηΐνων· ἀλλ᾽ ἔτι τούτοις δέδενται
καὶ ἐν αὐτοῖς ἐμμένουσιν, καὶ οὐ βούλονται τούτων
ἀποστῆναι. Τίς ἡ τοσαύτη φιλία καὶ ὁ ἔρως καὶ ἡ
πρὸς τὴν σάρκα συνήθεια; ἕως τίνος τοῖς κοσμικούς
nec ullo modo me quisquam ab his vinculis sol. D καὶ προσκαίροις προσανέχετε ; έως πότε συνίετε τὰ
vat : sic enim mihi sorte exiit, peregrinari ex hoc
corpore, et adjungi ad Dominum, cui confixus sum
cruci, quod et fet. Et conversus dixit ad gear
tem : O proconsul, quid adhuc ad nos venis ? Quid
quærens usque ad nos descendisti? Cujus causa
alienus et inimicus noster exsistens venisti? Vel
quid agere cogitans ? Quid attentare volens ? Sol-
vere nos ab his vinculis? Sed non solves nos,
Egtates. nec reduces; nec si omnia bona tua te
(68) Κακή κρίσης Val.
(69) Πάσα Αχαΐα Vat.
(74) Ετόλμουν Vat.
ὑπὲρ ὑμᾶς, καὶ τὰ ἐκεῖ καταλαμβάνειν ἐπείγεσθε;
Αφετέ με λοιπὸν ἐν τῷ σχήματι ᾧ ὁρᾶτε ἀναιρεθῆ
ναι, καὶ μηδαμῶς τῶν τῇδε δεσμῶν λυσάτω μέ τις
οὕτω γάρ μοι κεκλήρωται, ἐκ τούτου ἐκδημῆσαι
τοῦ σώματος καὶ ἐνδημῆσαι πρὸς τὸν Κύριον, ᾧ καὶ
συνεσταύρωμαι, ὅπερ δὴ καὶ γενήσεται. Καὶ
στραφείς εἶπε πρὸς τὸν Αἰγεάτην· Ο ἀνθύπατε, τί
πάλιν πρὸς ἡμᾶς παραγέγονας; τί ζητῶν μέχρις
ἡμῶν κατέλαβες ; τίνος ένεκεν ἀλλότριος καὶ ἐχθρὸς
Varia lectiones.
(71) Μηνύον Vat.
(72) Πεφθακότος Val,
(73) Επείσαμεν Vat.
Digitized by
Google