257
VITA S. ANDREÆ
B
258
ἡμῶν ὧν προσέρχῃ; ἢ τί (74) διαπράξαι διανοού- Α spoponderis daturum, confdemus tibi: Hac enim
μενος; τί τολμήσαι βουλόμενος; λῦσαι ἡμᾶς τῶν
εἶδε δεσμῶν; ἀλλ' οὐ λύσεις ἡμᾶς, Αιγεάτα, οὐδὲ
κατάξεις· οὐδ᾽ ἂν πάντα ὑπίσχνῃ τὰ σὰ παρέχειν
ἡμῖν, πεισθησόμεθά σοι. Ταῦτα γὰρ πρόσκαιρα
ὄντα συντόμως άμμασὺ (75) ἀφανισθήσονται. Οὐδὲ
πάλιν τὰς ἀπειλάς σου πτοηθήσομαι· ὁ γὰρ Κύριος
μου Ἰησοῦς Χριστὸς αὐτός μοι ενεφάνισεν ειπών ο
Κατάμαθε τὸν Αἰγεάτην, καὶ μὴ φοβηθῇς ἀπ'
αὐτοῦ, εἰ καὶ δεινός ἐστι καὶ λυμεὼν ὑπάρχει, καὶ
ἐχθρὸς ἀπατεῶν, καὶ φθορεὺς μανιώδης, καὶ
περίεργος, καὶ φονεύς, καὶ κόλαξ, καὶ ὀργίλος, καὶ
ἀσυμπαθής, καὶ ἱὸς ἀσπίδων ὑπὸ τὰ χείλη αὐτοῦ,
καὶ ἡ περιβολὴ αὐτοῦ ὡς λύκου δορά, καὶ θηριόγνω
μος, καὶ ἀνθρωποκτόνος· οἷα δὴ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ
ἐξ ἀρχῆς πέφυκεν, ὁ Σατανᾶς. Τοιγαροῦν ἐπιγνοὺς
διὰ τοῦ ἐπιστρέψαντός μοι ἀψευδοῦς Θεοῦ ἀπαλλάσ
σομαί σου πρὸς τὸν δίκαιον κριτήν. Εὖ οἶδα ὅτι
κόψῃ καὶ ἀνιάσῃ καὶ ἀθυμήσεις, ηνίκα δψει (76)
σεαυτὸν ἐμβαλλόμενον εἰς πῦρ τῆς γεέννης, τὸ
ήτοιμασμένον σοί τε καὶ τοῖς σὺν σοὶ τῷ πατρί σου
λατρεύουσι τῷ διαβόλῳ. 'Ο δὲ ἀνθύπατος ἔστη ἐννεὸς
ἀκούων ταῦτα, τρόπον τινὰ ἐξεστηκώς. Πάσης οὖν
τῆς πόλεως θορυβούσης αὐτὸν, τοῦ ἀπολύειν τὸν
Ανδρέαν, φησὶν αὐτός· Ος τολμᾷ, προσεγγίσει (77)
τῷ ξύλῳ τοῦ λῦσαι αὐτόν. ῾Ο ἀπόστολος μετὰ φωνῆς
μεγάλης ἀτενίσας εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπεν· Μὴ ἐπι
τρέψης, Δέσποτα, ἐμὲ τὸν ἐπὶ ξύλου ἀναρτη
θέντα πάλιν λυθῆναι· μὴ παραχωρήσῃς τὸν ἐπὶ
τοῦ σοῦ μυστηρίου κρεμασθέντα καθ' ομοιότητά
σου· μὴ λάσῃς συσταλῆναι, Πάτερ, Υιέ, καὶ ἅγιον
Πνεῦμα, τοὺς ἐγνωκότας σου τὸ μέγεθος, καὶ
ποθήσαντάς σε καὶ ἀγαπήσαντάς σε καὶ πιο
στεύσαντας εἰς σὲ δι᾿ αὐτοῦ τοῦ (78) κηρύ
(78) κηρύ-
γματος. Διαφύλαξον ἀπήμονας καὶ βεβαίωσον
αὐτοὺς ἐν τῇ σῇ πίστει, καὶ χάρισαι αὐτοῖς τὴν
πρὸς σὲ παῤῥησίαν, τοῦ δοξάζειν σε τὸν ἀληθινὸν
Θεόν, ἂν εἶδον, δν ἔχω, δν φιλῶ, ἐν ᾧ εἰμὶ καὶ ἔσο-
μαι. Δέξαι με ἐν εἰρήνῃ εἰς τὰς αἰωνίους σκηνάς.
Ταῦτα δὲ εἰπὼν καὶ ἐπὶ πλεῖον δοξάσας τὸν Κύριον,
παρέδωκε τὸ πνεῦμα, κλαιόντων καὶ ἀνιωμένων (79)
ἐπὶ τῷ χωρισμῷ αὐτοῦ. Μετὰ δὲ τὴν τοῦ μακαρίου
αὐτοῦ πνεύματος ἔξοδον ή Μαξιμίλλα μηδ' όλως
φροντίσασα τῶν παρεστώτων, προσελθοῦσα αὐτὴ δι'
ἑαυτῆς, ἔλυσε τὸ λείψανον τοῦ μακαρίου καὶ πρωτο- D
κλήτου ἀποστόλου Ανδρέου, καὶ τὴν συνήθη ἐπι-
μέλειαν προαγαγοῦσα (80) έθαψεν αὐτὸν (81) πλησίον
τοῦ αἰγιαλοῦ. Ενθα κατάκλειστος· ὑπῆρχεν, καὶ
παρέμενεν αὐτόθι κεχωρισμένη τοῦ Αἰγεάτου διὰ
τὴν θηριώδη αὐτοῦ γνώμην καὶ ἄνομον πολιτείαν.
Εν πολλὰ λιπαρήσας καὶ ὑπισχνούμενος αὖθις αὐτῇ
ῶν αὐτοῦ (82) πάντων κυριεύειν καὶ δεσπόζειν, ούτ
εμῶς μαλάξαι ίσχυσεν· ἀλλ᾽ ἑλομένη βίον σεμνὸν
(74) "Ο τι Vat.
temporalia cum sint, citius deficient tecum. Net
rursus minis tuis terrebar: Dominus enim meus
Jesus Christus indicavit mihi dicens: Observa
Agentem, et ne timueris ab eo, licet metuendus
sit, et vastator exsistat, et dolosus inimicus, et
stuprator vesanus, et ardelio, et occisor, et adula-
tor, et iracundus, et immisericors, et venenum aspi
dum sub labiis ejus, et amictus ejus quasi petlis
lupi, et belluarum more ferus sit et homicida :
qualiter ab initio fuit pater ejus Satanas. Sciens
igitur per eum qui revocavit me veracem Deum,
digrediar a te ad justum judicium. Bene novi qula
frangeris, et discruciaberis, et animis deficies,
quando teipsum videbis præcipitatum in gehennæ
ignem, qui tibi paratus est, et his qui tecum ve-
nerantur patrem tuum diabolum. Proconsul autem
stetit stupens, et quasi extra se raptus. (Universa
autem civitate tumultuante circa cum, ut solvero-
tur Audreas, ait ipse : Qui ausus fuerit, accedat
ad lignum ut solvat eum. Apostolus cum magna
voce intendens in cœlum ait : Ne sinas, Domine,
me in ligno elevatum rursum exsolvi; ne abjicias
eum qui propter mysterium tuum suspensùs est
ad similitudinem tuam. Ne permittas dejici, Pater,
Fill, Spiritus sancte, eos qui noverunt magnitudi-
nem tuam, et qui desiderant le, et qui amant te
et qui credunt in te per ipsam prædicationem.
Serva incolumes et confirma eos in fide, et dona
eis fduciam in te, ut laudent te verum Deum queu
vidi, quem habeo, quem diligo, in quo sum et ex-
sistam. Accipe me in pace in æternis tabernaculis.
Hæc cum dixisset et amplius laudasset Dominum,
tradidit spiritum, dentibus et dolore discrucialis
(omnibus) propter discessum ejus. Εt post beats
illius animæ exitum, Maximilla nihil oninino astan-
tes curans, procedens ex semetipsa, solvit reliquias
beati et primi vocati apostoli Andreæ, et solitam
exercens diligentiam, sepelivit eum juxta oram
maris. Hiq inclusa stetit, et ibidem mansit sejun-
cta ab Egeate, propter efferatum animum ejus,
et iniquam conversationem. Quam multum obsc-
crans, et pollicens eam omnia bona in potestate
habituram, et dominam incessuram, nullo modo
molire valuit : sed sanctam et solitariam vita:
suscipiens, ex amore Christi, manente cum Maxi-
milla ipsa Ephidamia, dies trausegit, apostolo fa-
mulans, et ministraus fratribus, quousque supre
mum emisit spiritum. Cum autem subjęctam sibi
illam efficere non potuisset Ægeates, demens nocte
surrexit, alto regnante silentio, et omnes fallens,
seipsum præcipitem dedit ab excelso prætorii suj
fastigio. Εt sic exspiravit, secundum prædictionem
Variæ lectiones.
75) Fortasse ἅμα σοι. Alteram mediæ aut inf-
Grecitatis vocem esse puto. "Αμματὺ Vat.
(76) Όψης Vat.
(77) Fortasse προσεγγίσεις vel προσεγγίσαι.
78) Artic. τοῦ in textum introduxi. Non exstat
C
in cod.
(79) νος πάντων excidisse videtur.
(80) Προσαγαγούσα Val.
(84) Αὐτῷ ναι.
(82) Αὐτοῦ Val.
Digitized by
Google