259
EPIPHANII MONACHI
Α
260
Idati apostoli et prepi etiam. Stratocles autem, A καὶ ἔρημον τῇ ἀγάπῃ τοῦ Χριστοῦ, ἐμμένουσα άμπ
prep`etiam,
frater ejus, relictam ab eo hæreditatem tɔngere
noluit (absque liberis enim decessit niser), dicens :
Tpa tecum abeant, Ægea, horum enim nullum
nobis opus, ut abominanda exsistentia. Mihi autem
Christus Salvator sit dilectus et ego servus ejus,
et omnia mea ipsi superaddo. In quem et credidi
et oro, beatis ejus doctrinis acquiescens, ut ei con-
sors factus, recipiar in suo incorruptibili et finem
nesciente regno.
'
τῇ Μαξιμίλλῃ καὶ ἡ Ἐφιδα μία, διήγεν, διακονοῦσα
τῷ ἀποστόλῳ καὶ ἐξυπηρετουμένη τοῖς ἀδελφοῖς
μέχρις εσχάτης αὐτῆς ἀναπνοῆς. ὡς δὲ οὐκ ἴσχυ
σεν αὐτὴν πειθήνιον αὐτῷ (85) καταστῆσαι, μανείς
νυκτός ἀναστὰς, σιγῆς βαθείας οὔσης, διαλαθὼν
πάντας, ρίπτει ἑαυτὸν ἀπὸ ὕψους μεγάλου τοῦ ἑαυ
τοῦ πραιτωρίου. Καὶ οὕτως ἐξέψυξε κατὰ τὴν τοῦ
μακαρίου ἀποστόλου πρόῤῥησιν καὶ προφητείαν. Ο
δὲ Στρατοκλῆς, ὁ τούτου ἀδελφὸς, οὐκ ἠβουλήθη τῆς
ὑπ' αὐτοῦ καταλειφθείσης ουσίας θιγεῖν (καὶ γὰρ ἄτεκνος ὁ δείλαιος ἐτελεύτησεν) εἰπών· Τὰ σέ.
Αἰγέα, σὺν σοὶ πορευέσθω· τούτων γὰρ ἡμῖν οὐδαμῶς ἔσται χρεία, ὡς βδελυκτὰ τυγχάνοντα. Ἐμοὶ
δὲ Χριστὸς ὁ Σωτὴρ εἴη φίλος, κἀγὼ αὐτοῦ δοῦλος, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα αὐτῷ προσανατίθημι. Εἰς ἂν καὶ
τεπίστευκα καὶ εὔχομαι, τῶν μακαρίων ἀξίως διδαχῶν ὑπακούων, συμμέτοχος αὐτῷ ἀναδειχθῆναι
ἐν τῇ ἀγήρῳ καὶ ἀτελευτήτῳ βασιλεία.
Et sic cessavit turbæ tumultus, gaudentibus B
cunctis de indecoro, et immaturo, et repentino
casu impii et iñiqui Ægeatis. Defunctus est autem
sanctus et primus vocatus apostolus Andreas mense
Novembri, die tricesimo, regnante super nos Do-
mino Jesu Christo, cui gloria et potestas nunc et
semper, et in perpetuas æternitates. Amen.
Καὶ οὕτω κατέπαυσεν ἡ τοῦ ὄχλου στάσις, εὐφραι
νομένων πάντων ἐπὶ τῷ ἐξαισίῳ καὶ ἀώρῳ καὶ
αἰφνιδία πτώματι τοῦ δυσσεβοῦς καὶ παρανομωτά-
του Αιγεάτου. Ἐτελειώθη δὲ ὁ ἅγιος καὶ πρωτό.
κλητος ἀπόστολος Ανδρέας μηνὶ Νοεμβρίῳ τρία-
κάδι, βασιλεύοντος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ
ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς
ἀτελευτήτους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν.
Varia lectiones.
(83) Αὐτῷ Vat.
ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΠΟΛΙΤΟΥ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΗΜΩΝ ΠΑΤΡΟΣ
ΔΙΗΓΗΣΙΣ
ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΠΕΡΙΗΓΗΤΟΥ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ, ΚΑΙ ΤΩΝ
ΕΝ ΑΥΤΗ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ.
EPIPHANII MONACHI
HAGIOPOLITÆ
AD MODUM DESCRIPTIONIS SITUS ORBIS, ENARRATIO SYRIÆ, URBIS
SANCTE, ET SACRORUM 1BI LOCORUM.
(Leonis Allatii Symmicta, p. 48.)
Primum, cum ad Cyprum transieris, quærito C
Tyrum. A Tyro autem iter dicrum octo suscipis
ad Austrum : et hic est sancta Civitas. In ejus
medio sepulcrum sanctum Domini est; et prope
sepulcrum locus est Calvariæ, eo loci cruci affixus
est Christus : cujus altitudo est graduum triginta
sex. Infra Oxionis crucis locum est ecclesia Adami
et tumulus : et in horum medio interstitio hor-
Πρῶτον μὲν περάσας εἰς Κύπρον, ζήτει τὴν Τύρον.
᾿Απὸ δὲ τῆς Τύρου περιπατεῖς ἡμέρας ὀκτὼ πρὸς
νότον, καί ἐστιν ἡ ἁγία Πόλις. Μέσον δὲ τῆς ἁγίας
πόλεως ἐστιν ὁ ἅγιος τάφος τοῦ Κυρίου, καὶ πλη-
σίον τοῦ τάφου ἐστὶν ὁ τόπος τοῦ Κρανίου, ἔνθα
ἐσταυρώθη ὁ Χριστὸς, ἔχων τὸ ὕψος βαθμος, ἤτοι
δ
σκαλία ὅς', ὑποκάτω δὲ τῆς σταυρώσεως ἐστιν
ἐκκλησία τοῦ Ἀδάμ, καὶ Ἀδὰμ ὁ τάφος. Καὶ μέν
Digitized by
Google