2.3
DE RELIGIONE CHRISTIANA LIBELLUS.
DE RELIGIONE CHRISTIANA
LIBELLUS
Ex Epiphanio in Latinum a Petro de Monte traductus.
(Latine tantum apud D. Emman. a Schelestrate in Actis Orientalis Ecclesiæ, p. 52. Romæ 1739 fol.)
274
Christianæ religionis verain sanctam puramque A est, quam nostræ infirmitati ascribendum est, quæ
B
esse doctrinam, quam plurima nobis documenta
sunt, quæ si recte, si pie considerare voluerimus,
intelligimus profecto omnes alias religiones falsas,
fictas, inanes ac superstitiosas, hanc vero unicam
veritatis indagatricem, inventricemque fuisse :
reliquas, quæ terrena, temporalia atque fragilia
sunt, suis observatoribus polliceri : hanc cœlesti-
bus æternis ac incommutabilibus bonis, perpetua
denique felicitate cultores suos ornatissime deco-
rare. Verum ad hujus nostræ religionis veritatem
pertingere cupienti, pernecessarium est animam
vitiis exuere, vestire virtutibus, et sancte, juste
atque innocenter vitam ducere. Sicut enim lingua
febrium arðoribus præpedita vini duleedinem gu-
stare non potest; aut oculus malis quibusdam hu-
moribus occupatus claritatem luminis nequit in-
tueri; sic animus peccatorum tenebris offuscatus,
et vitiorum mole oppressus ad contemplanda di-
vina mysteria pertingere nullatenus potest. Pro-
pterea labia Isaiæ prophetæ calculo de altari
sumpto mundantur, et sic ad prædicandum idoneus
redditur. Ilinc factum esse existimamus, ut reli-
gionis nostræ traditiones plerisque deliramenta
videantur, qui cum aditum vitiis patefecerint,
virtutibus præcluserint, stultam putant esse do-
ctrinam, quæ arcet voluptates, cohibet illecebras,
incontinentiam damnat, luxuriam prohibet, et
sensus nostros ratione, virtute ac sanctimonia
regendos esse testatur. Cum enim hominibus ve- C
ritas divino munere innotescat, et omnis veritas a
Spiritu sancto sit; mali autem et vitiis dediti Spi-
ritus sancti gratiam habere non possint, dicente
Domino Super quem requiescet Spiritus meus,
nisi super humilem et quietum ac trementem verba
mea? Quid mirum, si peccator indignus est, cui
religionis Christianæ sublimitas aperiatur? Nam
qui se totum in cœno voluptatum mundanarum,
velut sus in luto involverit ac demerserit; quv-
modo poterit tam profundam veritatem tam alta,
tamque secreta mysteria speculari ? Quæ si ple-
rumque minus homines intelligant quam vellent,
non tam illorum profunditati, quæ tamen maxima
* Isa. xxvi, 2. 'Prov. xt, 9.
cum ex peccatis præcipue proveniat, nos profecto
reddit ad hanc sublimem veritatem considerandam
inferiores. Quisquis igitur vult Christianæ religio-
nis dignitatem atque excellentiam apprime intelli-
gere, ejusque reconditos thesauros intueri, prius
studeat suam purgare conscientiam; et latebras
animæ suæ diligenter inquirens, si quid invenerit,
quod Deum merito possit offendere, id procul
abjiciat, seque mundum ac purum receptaculum
Deo præparet. Et quanquam nos velut homines
peccatis obnoxii (nemo enim, ut inquit scri-
plura *, gloriari potest mundum se habere cor),
curamus tamen quam maxime atque ad id on nem
impendimus operam ut in semita divinorum man-
datorum ambulantes, devotam saltem et humilem
voluntatem Domino exhibeamus. Ac propterea de
ipsius bonitate misericordiaque confisi, qui in se
sperantium preces exaudit, et pro viribus bene
agère conantes, non despicit; aliquid de nostra
fidei excellentia scribere præsumpsimus, quo infi-
deles si fieri potest erudiantur, eruditique fideles
vero fortiores robustioresque efficiantur.
Dignitatem Christianæ religionis ex ipso pri-
mum Institutore atque Auctore licet intueri, et
cum ore divino instituta sit, solumque Deum ha-
beat auctorem: quid mirum si omnes alias do-
ctrinas, disciplinas et religiones longe antecedit?
Quod enim a digniori, sapientiori atque excellen-
tiori institutum est; illis, quæ ab inferioribus
constituta sunt, debet jure anteferri. Sic regum
scita ducum atque comitum sanctionibus præfe-
runtur; et quæ a majoribus excellentioribusque
magistratibus præcipiuntur, veluti digniora majori
sunt observantia exsequenda. Quid autem dignius?
quid majus? quid excellentius, quam professionis
suæ summum illum ac sapientissimum rerum om-
nium opificem Deum habere auctorem? Accedit
huic rei amplior dignitas; quia non eam nobis
Deus per angelos, non per homines, non per le-
gatos, aut nuntios, sed per proprium Filium sibi
coæternum, et consubstantialem tradere dignatus.
est, quem ex sinu suo misit in uterum Virginis, ut
'
Digitized by
Google