281
DE RELIGIONE CHRISTIANA LIBELLUS.
B
282
im-
cœpit tam admirandæ rei finem multo avidius A mis faucibus gustare videbatur : erat siquidem
exspectare. Cum autem pro more omnes flexis
genibus ante altare. consisterent, cœpisselque
sacerdos singulis hoc sacramentum distribuere :
ecce priori miraculo aliud non minus adjungitur.
Intuenti enim infideli, quid a sacerdote fieret,
visum est, quosdam eorum qui' hujuş sacramenti
suscipiendi causa convenerant, quoniam neque
vere purgati, neque perfecte mundati accesserunt,
non sub specie panis et vini, sed sub aliarum rerum
variis borrendisque speciebus illud accipere. Unus
itaque visus est ei corticem assumere, quia is
forsitan, quantum humano ingenio interpretari
possumus, non tam medullæ ac sensui, quam
cortici et verbis Scripturarum divinarum inbæse-
rat, neque tam esso, quam videri et judicari bo-
nus curaverat. Alius pilos ac capillos dentibus
conterere videbatur, quia sæculi hujus illecebris
ac voluptatibus, superfluaque cupiditate detentus
ad tam divinæ rei communionem indignus acces-
serat. Ut enim ex superfluis humani corporis hu-
moribus capillos natura producit ac pilos: sic ex
nimia rerum voluptatumque mundanarum appe-
tentia in diverɛas vitiorum sordes maximasque
divinorum mandatorum transgressiones mens
nostra prolabitur, dicente ipso Domino : Non
potestis servire Deo et mammone ". Videbatur præ-
terea tertius quidam nigerrimos carbones accipere,
quasi is animam delictorum tenebris denigratam,
vero ac salutifero pœnitentiæ remedio neque albam
neque mundam facere curasset. Sicut enim sancti
et justi in luce, sic peccatores et impii in tenebris
ambulare dicuntur. Virtutis siquidem ac veritatis
proprium est, se sequentibus lumen ostendere: e
contra vero vitiorum atque errorum homines tene-
bris circumfundere; cum Dominus dicat : Ego
sum lux mundi ; qui sequitur me non ambulat in
tenebris. Ignem ex his alter ore assumebat,
quasi illico per totum ejus corpus diffundi vide-
batur. Hic forsitan carnis molliore ac turpissimo
luxuriæ vitio non solum animam, verum etiam
corpus dehonestaverat, cujus atrocissimi criminis
causa venit, ut inquit Apostolus : Ira Dei in filios
diffidentia ; et ut sacræ lectionis nos mionet
historia, septem illæ civitates de cœlo misso D
exsecrabili incendio perierunt. Inter hos exstitit
quidam, qui cineres ore suscipere videbatur: bunc
corporis segnitic mentisque desidia occupatum,
bonis virtuosisque operibus haudquaquam vacasse,
possumus interpretari. Sextum carnem et quidem
immundam deglutisse accepimus, utpote qui illici-
tis feminarum voluptatibus demersus, nunquam
per abstinentiam et continentiam salubremque de
commissis poenitentiam sibi prospexerat: sicque
iamuuda mente ac polluto ore ad tam mundissimi
sseramenti participationem accedere præsumpse-
rat. Post hos fuit et. alius, qui aurum impurissi-
16
auri cupiditate, atque immoderato pecuniæ amore
ita alligatus, ut nihil præter aurum sitiret ac de-
sideraret, quod vitii genus idololatriam non im-
merito dicere possumus, Apostoli testimonio con-
firmati, qui avaritiam idolorum servitutem **
appellat. Postremus vero ille fuit, qui sacram
eucharistiam a sacerdote recipiens magno lucis
splendore toto corpore illustrari videbatur: ex
quo intelligere possumus, hunc purgatis animæ
suæ latebris ac mundata conscientia dignum se
reddidisse, qui verum Christi corpus et sanguinem
sumeret; cæteros autem ad suarum animarını
judicium et condemnationem tam excellentissimi
sacramenti susceptioni se immiscuisse. () rem
stupore atque admiratione dignissimam ! Contre-
misco ipse non parum, cum divinam potentiam
animadverto, quæ omnem naturæ vim ac potesta-
tem in hisce mirabilibus rebus excedit, sensus
superat et sensibilium rerum similitudines immu-
tat. Hæc et his similia quoties audiunt, qui genti-
lium philosophiam sectantur, eamque solam cun-
etis præferunt disciplinis, nos irrident, damnant,
et malediciis atque opprobriis insectantur, nostros-
que sermones veluti deliramenta quædam atque
inania ludicra contemnunt, ac parvi pendunt;
quoniam præter naturalem potentiam nihil altius,
nihil majus, aut excellentius considerantes,
mensam Dei potentiam, quæ naturam ipsam na-
turaliaque omnia creavit ex nihilo, nequaquam
animadvertunt. Nos vero qui Christi doctrinamı
sequimur, qui fide vivimus et evangelicas traditio-
nes toto corde amplectimur, nihil Deo impossibile
judicamus quin into et his majora, pia fide es
puro cordis affectu confitemur et credimus. Quo -
ties enim mentis nostræ aciem ad divinæ illius
potentiæ abyssum erigimus, toties omnia, quæcun-
que illi placuerunt, fieri posse constantor asseri-
mus. Discant igitur fideles cometi, hoc tam celebri
miraculo admoniti, non temere neque inconsulte
ad tam purissimi sacramenti communionem acce.
dere, sed quisque prius seipsum dijudicet, et se-
creta cordis sui diligenter inquirat : quæ cum sa-
lutari poenitentiæ remedio purgaverit, magna cum
humilitate et reverentia Dominum interioris cor-
dis hospitio timens tremensque suscipiat; de ipsius
gratia et bonitate confisus, qui solus ex peccatori-
bus sanctos facit et justos, et per prophetam pec-
catores consolatus est dicens: In quacunque hora
conversus ingemuerit peccator, omnium iniquitatum
ejus non recordabor ". Summa igitur mentis et
corporis puritate atque munditia sumendum est
hoc sacramentum, cum illum eumdemque Domi-
num assumanius, qui pro nostra salute ex Virgine
nasci, versarique inter homines, qui cæcis visum,
claudis gressum, auditum surdis, loquelam mutis,
debilibus robur, infirmis valetudinem, mortuis
** Matth. vi, 24. ¹³ Joan. viii, 12. " Eplies. v, 6. "Ephes. v, 5.
Ezech. XXXIII, 12.
Digitized by
Google