289
ΝΟΤΙΤΙΑ.
290
asseramus, virisse, Metaphraste recentiorem ▲ vitæ Nicet;e 'anni 58, tum cum adhuc vivens, forens-
annos minimum 200 sub Alexio Comneno, qui
post Nicephorum Botoniatem imperium occupa-
veral ante Joannem et Manuelem Comnenos. Ve-
rum si in hoc negotio aliquis conjecturæ locus
dandus est, dixerim, hunc scriptorem his, quos
ipse recenset, annis antiquiorem fuisse; numerum
vero integrum usurpasse, quem postea adverbio
illo ἐπέκεινα moderatus est, quod non tantum
antios sequentes. sed præeuntes etiam sexcentis
illis innuere valet ; cum ex vi suæ significationis
tam anteriores, quam subsequentes indicet, sen-
sumque illorum verborum esse, diabolum clam
semper et subdole adversatum esse hominibus ab
orbe ipso condito ad annum fere sex inillesimum
sexcentesimum imminentem. Hinc ipse illius æta-
tem slaluo an. 1051. vel circiter sub Isaacio
Commeno et Ducis.
.
B
que scriberet Symeon, cujus ulterioris vitæ annos
ad obitum ipsum, si reliquis connumeres, Nicétam
centenario majorem cum præfaretur, habebimus ;
quod nisi aliunde probetur, ipse non ita facile
credidero.
Dictus est. Theologus Junior, ut notant Gretserus
et Possevinus, ut a Gregorio Nazianzeno distin -
gueretur. Sic Stephanus Junior martyr sub Co-
pronymo ad distinctisuem protomartyris Stephani,
Theodosius Junior; Valentinianus Junior, respoctu
ad ejusdem nominis antecessores. De sancto Ma-
mante, et Xerocerco, quod in Nylocereum
mutaut, deque Hegumeno in principem ab hæré-
ticis mala de verso, vide gosdem. Mihi singula
et minutissima quæque examinare operæ pretium
non videtur.
Hujus orationes triginta tres de fide et moribus
tum Christianis tum monasticis., Librum item di-
vinorum amorum, sive laudum sacrarum, not ·
non capita moralia ducenta duodetriginta quæ
Grace Πρακτικά et Θεολογικά sunt inscripta. Ο
Bavarica et Augustana bibliothecis simul collata
Jacobus Pontanus ex Græcis Latina fecit, et In-
golstadii cum aliis auctoribus ab se e Græco in
Latinum conversis edi curavit apud Adamum Ser-
torium anno 1603, Jacobus Gretserus addidit No-
tas, in iisque præfatus est. Accessit cujusdam
scholastici Dialogus de Deo ad eumdem Symeonem.
Ut tamen lectori satisfaciami, apponam hic'suo
ordine, quæ ipse in variis manuscriptis codicibus
observávi; edita Latine ab ineditis notans,
quæ fuerit hujus auctoris in seribendo facilitas,
alii quoque, me præeunte, sine latiore internoscant
S.t igitur,
1. Περὶ ἀγάπης, καὶ ποῖαί εἰσι τῶν πνευματι
κῶν ἀνδρῶν αἱ ὁδοὶ καὶ αἱ πράξεις · καὶ μακαρι
σμὸς πρὸς τοὺς ἔχοντας τὴν ἀγάπην ἐγκάρδιον. Ρ.
Αδελφοὶ καὶ Πατέρες, θέλω πρὸς ὑμᾶς καλεῖν τὰ
συντείνοντα πρὸς ὠφέλειαν ψυχῆς.
Illud mihi adbuc probandum maximo argu-
mento sit Nicetas Stethatus, qui cum Michaele
Cerulario patriarcha Constantinopolitano, im-
perante Constantino Monomacho, multis est in
Latinos invectus. Ideoque volumen illius exustum
anno 1054, in hujus Simeouis de divinis laudibus
librum præfatur, refertque se illius discipulum
fuisse : Ταῦτα καὶ ἡμεῖς ὡς αὐτῷ μαθητευθέντες,
καὶ τὸ ὕψος, καὶ βάθος καὶ πλάτος τῆς αὐτοῦ σοφίας
εἰδότες διὰ τῶν εἰρημένων καὶ τοῦ παρόντος
λόγου τῶν πάντη χονδρῶν καὶ ἀμύστων διαστέλ
λομεν, καὶ ἀνέκφορα τούτοις εἶναι βουλόμεθα. Ο
Hæc nos tanquam ab eo edocti, et sublimitatem et
profunditatem et latitudinem illius sapientiæ co-
gnoscentes per hæc dicta, et præsentem sermonem
ab idiotis on nimo, et penitus harum rerum igna-
ris separamus, et occulta esse ilis volumus. Et
infra: Ἐπεὶ δὲ πρὸς τοσοῦτον ὕψος ἀνήχθη ἡ θεία
τῷ ὄντι καὶ καθαρωτάτη ψυχή του καθηγε
μόνο; ἡμῶν, καὶ τοιούτων ἐμφάσεων ἠξιώθη. Quan-
doquidem vero ad tantam sublimitatem vere
divine el
purissima anima præceptoris nostri
evecta est, et similium illuminationum digna effe-
είδ. Εἰ, Ταῦτα τοίνυν διὰ τοὺς φθόνῳ πρὸς τὰ
καλὰ καὶ ἀπιστίᾳ καὶ ἀγνωσίᾳ κεκρατημένους ἡμῖν
προετέθη τῶν ἐρωτικῶν καὶ θείων ὕμνων τοῦ διδασκά
λου. Hæc igitur propter eos, qui adversus bona D μακαρισμῶν τοῦ Χριστοῦ ἐν ἑαυτοῖς ἔχομεν καὶ
invidentia, incredulitate et ignoratione detinentur,
ez divinis amoribus ac laudibus præceptoris a nybis
præposita sunt. Sic discipulus de præceptoris scri-
plis. Quare certo, certius concludendum videtur
bune Symeonem, vel iisdem cum Niceta ten pori-
bus, vel paulo ante scripsisse : ne cogamur dicere
discipulum aetate antiquiorem magistro, ut plane
cogeremur, si anni sexcenti integris perfectisque,
tum cum illa scriberet Symeon, fuissent: alias
aluruandum esset, Nicelain έσχατόγερον fuisse,
cum Praefationem illam dictaret. Nam illum 1054
zlate provecta fuisse et scripta illius, et aucto-
ritas, et judicium, in quo ipse condemnatus est,
plane probaut. Si sexcentesimum addas, addentur
11. Περὶ τοῦ φεύγειν τοὺς λοιμούς και φθοροποι
οἷς τῶν ἀνθρώπων, καὶ τοὺς λόγους αὐτῶν ἀποπέμ
πεσθαι, καὶ πρὸς τὴν ἐργασίαν τῆς ἀρετῆς ἀνα
στῆναι. Ἔτι δὲ καὶ περὶ τοῦ δεῖν σκοπεῖν, εἰ τὰ τῶν
περὶ δακρύων, καὶ κατανύξεως. Ρ. Μᾶς ὅτης το
ρεῖν βούλεται τὸν Θεὸν, ἀπαρνησάσθω εαυτόν. Μater
cdilas per Pontanum num. 29.
ΙΙΙ. Περὶ τοῦ, ὅτι χρὴ καλῶς ὑποτάσσεσθαι, και
μὴ ἐπιλανθάνεσθαι τῶν συνθηκῶν, ὧν πρὸς Θεὸν
συνεθέμεθα· καὶ ὅτι οὐ δεῖ γογγύζειν ἐπὶ ταῖς πανε
νυχέσιν ἀγρυπνίαις τῶν ὄρθρων. Ρ. ᾿Αναμνησθήνα
τες τῶν τοῦ Θεοῦ προσταγμάτων, οὕτω λεγόντων
Μὴ κρίνετε.
▸
IV. Περί μετανοίας καὶ κατανύξεως, και α
ποίων ταύτην ἔργων κτήσασθαι δυνατὸν, καὶ ὄχι
ἄνευ δακρύων ἀδύνατον εἰς καθαρότητα καὶ ἀπάθει
αν ελάσαι, τινά. Ρ. Επειδήπερ, Πατέρες καὶ ἀδελ
φοί, τοῦ ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Συμεὼν τοῦ Στουδιά-
Digitized by Google